Meisjes

Volg mij naar mijn andere blog: klik HIER.

Prioriteiten

Na een maand stilte maak ik nu definitief een einde aan deze weblog. Weeral?, vroeg iemand me gisteren. Er zijn waarschijnlijk nog periodes geweest dat minder of niet geschreven heb. Deze keer is anders. Ik heb de voorbije maand niets meer geschreven omdat ik twijfelde en niet omdat ik toevallig even geen tijd meer had.

Redenen om verder te doen:

* Ik schrijf graag maar er zijn weinig andere plaatsen waar ik mijn ding mag en kan doen.
* Bloggen is spannend, zoals een goed debat.
* Ik geniet van de interactie. Vrienden kan je dat niet noemen maar ik hou van de nieuwe contacten die blogs met zich meebrengen.
* Bloggen is verslavend. In mijn hoofd verzin ik meer berichten dan ik ooit kan neerpennen.
* Het is een goede reclame voor mijn fotografisch werk.

Redenen om te stoppen:

* Een voltijdse job, twee kinderen, een partner, leuke vrienden, vrij werk, reizen, hobby’s en twee blogs blijkt net te veel van het goede. Soms is minder meer. Klagen over stress en drukte heeft geen zin. Het is een kwestie van prioriteiten stellen. En als ik moet kiezen tussen fotografen of mijn kinderen en bloggen, heb ik snel gekozen.

* Sinds begin dit jaar ziet mijn werk op De Standaard er een beetje anders uit. Ik moet (mag) me nu vooral nog bezighouden met video. Ik geniet van de nieuwe uitdaging al laat deze weinig tijd over.

* Donkere kamer zou een groter publiek kunnen halen dan mijn meisjes, en het onderwerp boeit me minstens even veel. Babyblogs zijn nu eenmaal minder trendy dan fotografiesites. Zelf lees ik ze ook liever. Mar de concurrentie is moordend. Pietel, X-pose, Artur en de tientallen andere leuke, boeiende fotografieblogs: wat kan ik daar nog aan toevoegen?

Dus hak ik de knoop door, met pijn in het hart. Donkere kamer eindigt hier, en gooi ik me volledig op mijn meisjes. In mijn stoute dromen hoop ik dat deze babyblog kan evolueren naar een bredere, interessantere, leukere weblog over meisjes, jonge en oude én over fotografie. Ik besef dat dit niet zo een populair onderwerp is binnen het traditionele hippe, mannelijke, geeky, blogpubliek. Maar ik heb altijd een voorliefde gehad voor de moeilijkste weg. Wie niet waagt…

Achter de schermen

Hoe was het nu echt? Ik wou wachten tot na de uitzending, uit respect voor de programmamakers. Maar nu het allemaal achter de rug is, kan ik vrijuit mijn persoonlijke conclusies trekken:

* De deelname: Ik heb absoluut geen spijt van onze inschrijving. Ik zie het leven als een groot avontuur en dit was daar een klein onderdeel van. Wie niet waagt, niet wint. Dat ik me belachelijk zou kunnen maken, schrikte me nauwelijks af. Intelligente mensen en echte vrienden weten wel beter.

* Den Jo: De man kent zijn stiel. Ik vond hem erg professioneel maar niet zo oprecht of hartelijk. Jo kwam vijf minuten voor de opnames aangereden in zijn cabrio en was precies drie minuten nadien weer weg. Dit is een job als een andere zeker?

* De huizen: Op de televisie leken de eerste twee panden veel mooier dan ik ze mij herinner. Veel lelijke details waren op de televisie niet te zien. Zo was de tuin van de eerste woning niet in de prijs inbegrepen. En dat het water stroomde van de keldermuren werd ook niet vermeld. Foei.

* Het budget: Jammer hoeveel mensen me hebben aangesproken over ons ‘mooie budget’. Wat mensen op financieel gebied van mij weten en denken, houdt me nauwelijks bezig. Toch wil ik de wereld (nog eens) enkele illusies armer maken: voor 500.000 euro zouden Bob en ik echt alles uit de kast moeten halen. Wij komen beide uit een gemiddeld milieu en de enige reden dat wij nu al over zo een budget beschikken is omdat mijn mama te vroeg is overleden. Voor een extra minuut met haat geef ik het allemaal graag terug. Dit programma bewijst bovendien nog maar eens dat ons budget (in tegenstelling tot wat wij zelf dachten) niet eens zo bijzonder hoog of uniek is.

* De montage: Ik was relatief tevreden over de uitzending. Manou en Nina hebben de boel bij elkaar geschreeuwd maar dat valt niet eens op. Na twee dagen opname kunnen ze alles van u maken, besef ik nu. Endemol is braaf geweest. Dank u.

* De expert: Hij was de hoofdreden wat we aan het programma wilden deelnemen. Bob en ik weten te weinig van verbouwingen om een huis met werk goed te kunnen beoordelen. Een expert zou dus goed van pas komen, dacht we. Dat viel grondig tegen. Peter is een vriendelijke man die het goed kan uitleggen. Hij zegt verstandige dingen. Maar in ons verhaal bleek zijn kostenberekeningen toch niet te kloppen. De dag na de opnames gingen Bob en ik terug kijken naar het derde huis, samen met een andere architect en mijn schoonvader die heel veel (professionele ) ervaring heeft in de sector. Beide waren het meteen eens: met 150.000 euro extra zouden we er nooit geraken. Zelfs met het dubbele zouden we nog niet te zot moeten doen. Vocht, een nieuw dag, zowel de water- en elektriciteitsleidingen laten vernieuwen, veel breekwerk: het kost allemaal veel meer dan verwacht.

* Afloop: Hebben jullie het huis nu gekocht? We waren beide erg overtuigd van de laatste woning; ik misschien nog iets meer dan Bob. Bob en ik zijn niet bijzonder handig en hebben ook geen zin, om de volgende drie jaar in een bouwwerf te wonen en alle onze vrije tijd te steken in een woning. En dus hebben we besloten het niet te doen. Terecht waarschijnlijk want drie maanden later staat de woning nog steeds te koop.

Waarom sommige mensen hun goesting krijgen

‘Om half acht verwacht ik u aan onze stand, voor een foto.’ De man was niet mijn opdrachtgever, en ik wist dus ook niet meteen hoe te reageren. Ik denk dat doorgaans niet moeilijk doe over extraatjes, als mensen het mij vriendelijk vragen. Dit was anders. Dat is een half uur langer moest blijven voor zijn vraag vond de man geen bezwaar.

Ik bloosde en met een gedempt stemmetje uitte ik mijn twijfels. In zijn gladgestreken mantelpak keek hij me streng aan. ‘Ik veronderstel dat u wel even kan blijven. Ik verwacht u.’ Inwendig stond ik op koken, maar ik zei niets. En stond om half acht aan zijn stand. Terwijl ik de foto maakte vervloekte ik voor al mezelf. Hoe kon me zo laten doen?

Zou het aan de stiel liggen? Fotografie (en fotografen) wordt geregeld ondergewaardeerd. Een foto meer of minder, daar kan het toch niet op aankomen? Iedereen kan toch foto’s maken? Digitale beelden kosten toch niets?

Of ligt het aan mij? Vaak kom ik over als een erg zelfzeker iemand, zeker hier op mijn blog. Maar sociaal en open zijn, is niet hetzelfde al zelfzeker en pretentieus. Bij de meeste krachtmetingen geef ik me vooraf gewonnen. Mensen met meer lef dan medeleven, mensen zonder gêne of scrupules, ze overtroeven me en ik ben niet alleen. Dergelijke mensen krijgen uiteindelijk te vaak hun zin.

Brave meisjes gaan naar de hemel, stoute meisjes (of jongens komen overal). Hatelijk.

Michiel en Music for Life

Michiel Hendryckx fotografeert de hoogste bieder en het resultaat daarvan wordt paginagroot afgedrukt in de krant. De teller staat ondertussen al op 4150 euro, wat zou kunnen betekenen dat er een groep of misschien een bedrijf de stunt wil gebruiken. Een pagina reclame kost veel meer, al betwijfel ik of ‘de winnaar’ ook een factuur zal kunnen krijgen van zijn gift.

De tv-vedetten

Morgen donderdag komen Bob en ik op tv. Iedereen heeft ons al gezien in de voorstukjes, behalve ik natuurlijk. Doorgaans kijken wij niet zo veel naar VTM. Maar morgenavond doen we dat natuurlijk wel, al zal het waarschijnlijk met rode wangen zijn.

Alles onbewerkt

Veel vrienden maar ook klanten vragen het: ‘doe geen moeite, de foto’s moeten niet bewerkt of geselecteerd worden hoor. Het steekt niet zo nauw.’

Het klinkt handig en dus vriendelijk maar ik kan en mag daar niet op in gaan. Aan een kok vraag je toch ook niet om even slechte of onafgewerkte gerechten voor te schottelen?

De enige keren dat ik wel ruw materiaal wil afgeven is op events, waar snelheid de topprioriteit is. Of voor een collage of montage waarbij ik vooraf weet dat mijn beelden toch zwaar verknipt zullen worden.

Anders niet. Dat noemen ze beroepstrost.

Eindelijk

Bob wou wachten tot de kerstperiode, voor de mooie kerstpromoties. Dus hebben we gewacht, ook al is geduld niet echt mijn sterkste kwaliteit. Maar vandaag heb ik hem eindelijk besteld: de digicorder van Telenet.

Tot enkele maanden geleden hadden we een dvd-recorder van Philips. Zolang het ding werkte was ik razend enthousiast. Maar de pret heeft niet lang geduurd. Tijdens de garantieperiode hebben we hem al een terug binnengebracht, bij de Makro. Na vier weken kregen we een bericht dat we hem terug mochten komen halen, dat ze niets hadden gevonden. Vier weken voor niets, het overstijgt mijn verstand. Maar ik niet bijzonder handig met die dingen, en uit angst om af te gaan hield ik mooi mijn mond.

Twee maanden na de garantie liep he ding weer vast, zomaar. Deze keer vonden ze wel iets, een kleine blokkage van meer dan 200 euro. Ik heb de Marko en Philips bedankt voor hun diensten. De bal ligt nu bij Telenet. Laten we hopen.

De fotograaf gefotografeerd

Foto Johan Kocur

Foto Wattie

Moet ik u eens fotograferen? Het is een vaak gestelde vraag, en natuurlijk zeg ik dan altijd beleef maar kordaat: nee! Niet dat het met echt stoort. Maar k trek foto’s omdat de klant dat vraagt, en ik zie het nut er dus niet van in dat anderen mijn fotograferen.

Een oog voor een oog? Of hebben de geportretteerden het gevoel dat ze mij een wederdienst moeten doen?

Michiel wikt en weegt

Onze maatschappij (en ik ben daar een onderdeel van) kan moeilijk omgaan met kritiek. Ook al ben ik zelf geen held,  toch besef ik dat kritiek naast pijnlijk ook gewoon erg leerrijk en opbouwend is. En daarom raadt ik iedereen aan mee te doen aan ons nieuw project : Michiel wikt en weegt. Amateurs, beginnelingen en onzekeren: iedereen is welkom. Dit is een unieke kans om op heel korte tijd veel bij te leren. Doen:

Dit is een oproep aan alle studenten fotografie. ( Velen voelen zich geroepen, weinige worden uitverkoren ).  Café Foto geeft  jouw  de kans om je fotowerk te laten beoordelen door een man die het vak door en door kent.  Michiel Hendryckx, huisfotograaf van De Standaard neemt om de twee weken een portfolio  van een student onder de loep. Hij geeft kritische commentaar en af en toe een schouderklopje . Wie durft het aan?
Fotografisch talent in Vlaanderen mag nu opstaan en jouw  portfolio (bestaande uit 5 foto’s die elke 1000pxl breed zijn en 100dpi groot zijn) mailen naar fotobestel@standaard.be.