Porno

We brengen een stuk over pornofilms voor vrouwen. Kan jij daar een illustratie bij zoeken? We hebben hier enkele films liggen. Misschien kan je daar iets uit halen?

Voor sommige mannen lijkt dit misschien een zalige opdracht. Ik was niet overtuigd. Televisieschermen fotograferen is meteen een creatieve bezigheid. Bovendien zou het thuiswerk worden. OP de redactie staan weliswaar voldoende televisieschermen, ik had absoluut geen zin de grap van de dag te worden. Tegelijkertijd was ik wel nieuwsgierig naar de betere vrouwenporno.

Technisch viel het allemaal beter mee dan ik had verwacht. Op 1/20 van een seconde krijg je een relatief beeld zonder strepen. De anti-ruisfilter doet de rest. Met de juiste instelling is het dus kinderspel. Inhoudelijke loste het de verwachting niet in. De vier films waren veel harder dan ik had verwacht, wat ik persoonlijk niet zo erg vind. Maar De Standaard is en blijft een serieuze kwaliteitskrant, met een relatief conservatief publiek. Expliciete beelden zijn uit den boze. Maar hoe distilleer je insinuerende foto’s uit weinig verhullende scènes?

Fotosessie

Deze middag heb ik foto’s gemaakt van mijn collega’s. Pasfoto’s van de redactie, er bestaan makkelijkere opdrachten. Zeker omdat de grote Michiel enkele jaren gelden hetzelfde gedaan heeft. Maar mensen veranderen, en de mooie maar oude Michielfoto’s waren aan vervanging toe.

Vooraf leek het me een leuk idee, maar eens aan de slag besefte ik meteen
dat het alles behalve eenvoudig zou zijn om beter te doen. ‘Ik plak niet op papier. Ik knipper te veel. Ik haat fotosessies.’ Naast het fotograferen moest ik veel van mijn modellen psychologisch door de fotosessie loodsen.

Pasfoto’s zijn vaak erg contronterend. Mensen worden uit hun omgeving getrokken, en moeten voor publiek even spontaan lachen. De camera registreert alles, ook de kleine imperfecties waar iedereen last van heeft. Ik heb mijn uiterste best gedaan maar weet nu al hoe moeilijk het zal zijn iedereen tevreden te stellen.

Spiegelspel

Wie twee spiegels tegenover elkaar plaats krijgt een leuk herhalingsspel. De lift in ons hotel in Vegas was op die manier versierd, en ik wou het leuke effect graag fotograferen. Dat bleek niet zo eenvoudig als verwacht. Met twee personen in de lift haalde ik het niet. Altijd stond er wel iemand voor de spiegel, waardoor het herhalingseffect op foto niet meer zichtbaar was. Mijn romantisch kiekje mocht ik vergeten. Deze twee foto’s vind ik nog te doen, maar de werkelijkheid blijft leuker. Jammer.

ça va

Bob en de meisjes zijn lid van de CM, de Christelijke Mutualiteit. Ik zit voorlopig bij de liberalen, maar voor het gemak sluit ik me binnenkort ook aan. Waarom de ene en niet de andere? Mij maakt het allemaal niet veel uit. Ik denk dat de verschillen in dienstverlening miniem zijn. Mutualiteiten zijn zoals banken: je ouders maken die keuze voor je, en als er niets tussenkomt blijf je braaf waar je bent.

Nu mijn meisjes ziek zijn, zit ik thuis gevangen en heb ik dus meer tijd voor allerhande lectuur. Zo viel mijn oog op hun nieuwe tijdschrift ‘ça va’. In tegenstelling tot de meeste van deze gratis ledenbladen, ziet ça va er relatief modern en jong uit. Tijdens het doorbladeren keek ik meteen naar de foto’s, die er voor een dergelijk blad bijzonder mooi en professioneel uit zien. Blijkt dat de CM daarvoor gebruikt maakt van de collega’s van De Morgen. 

Mooie foto’s maken toch een groot verschil, bedacht ik me tijdens het lezen. Een foto zegt meer als duizend woorden, luidt het cliché.  Toch twijfelen veel organisaties over deze investering. Ziet de lezer het verschil? Brengt het wel op? Mensen klagen over spellingsfouten en inhoudelijke onjuistheden, maar zelden over foto’s. Zelfs ik, als fotograaf, was niet helemaal overtuigd van de kostenbatenverhouding. 

Het nieuwe tijdschrift ’ça va’ heeft me alvast overtuigd van het tegendeel. Ook ik klaagden namelijk niet over de oude versie. Het verhuisde namelijk van de brievenbus rechtsreeks naar de papiermand, terwijl ça va zijn papierkosten tenminste waard is.  

De film van uw leven

Ik doe zelden mee aan fotowedstrijden. Vaak ontdek ik ze te laat, waardoor ik de tijd niet meer heb iets nieuw én goed in te sturen. Soms vallen de thema’s of de prijzen ook een beetje tegen. Veel instelling organiseren fotowedstrijden voor hun eigen gemak. Fotografie is nu eenmaal trendy, goedkoop en toegankelijk. 

Een fotoreeks over uw (lees mijn) leven, zo luidt de opdracht. Het is toevallig mijn favoriete onderwerp. Even twijfelde ik, maar besloot me toch even te informeren. De prijs interesseerde me minder omdat ik er niet echt voor op pad moet. Eeuwige roem lijkt me ook al leuk.

Maar in de jury zit ook Michiel Hendryckx, mijn collega. De man ken de meeste van mijn beelden en het herhalingseffect zou tegen me kunnen werken. Bovendien kan ik slecht tegen mijn verlies, zeker nu ik de beoordelaars ken. Ik twijfel…Zo groot is de prijzenpot nu ook weer niet. De winnaar krijg een digitaal reflextoestel. Hoera? Met wat denken ze dat de mensen hun beelden gaan maken?

PS: Lieve is wel erg goed bezig. Het bezoek meer dan waard.

Naamkaartjes

Sinds gisteren beschikken Bob en ik over echte naamkaartjes. Vanaf het moment dat de site online is kunnen we beginnen netwerken. Hoe graag ik ook op stap ga, toch betwijfel ik of dat echt een leuk voorruitzicht is.

Mijn chef

Toen ik enkele jaren geleden een weblog begon vonden de meeste collega’s (in het beste geval) dat maar raar. Maar ondertussen is mijn chef ook met een weblog begonnen. Natuurlijk was ik niet meteen gewonnen voor het idee,
al was het maar omdat ik bang was voor concurrentie. Belachelijk, als je weet hoeveel blogs er wereldwijd niet bestaan.

Toch wist ik er niet meteen raad mee, net als de rest van mijn collega’s. Ondertussen moet ik, tot mijn grote schaamte, toegegeven dat het ding goed begint te lopen. Ik ben dan ook zo eerlijk mijn fout toe te geven en er zelfs een beetje reclame voor te maken. Ooit zal ik er misschien ook iets schrijven…

Cursus

Vandaag viel de brochure van Moritoen in de bus. Ook mijn cursus staat er in, met een grote foto.

De vorige keer heb ik me bijzonder goed gehad, en daarom wil ik nog eens een beetje reclame maken. Een selectie van de beelden van de vorige editie staan ondertussen ook online. Alle middelen zijn goed. Voor inschrijvingen moeten jullie rechtreeks mailen naar Moritoen. Ik ben ’slechts’ de leerkracht.   

Lettertype

Voorlopig ben ik relatief tevreden van WordPress. Zoals veel webbloggers ben ik begonnen bij het meest eenvoudige programma Blogger. Ik was niet eens zo ontevreden van Blogger, en zou het nog steeds veel nieuwelingen aanbevelen. Maar op aanraden van enkele lezers ben ik nu toch overgeschakeld. 

Meerdere computeranalfabeten vroegen me ondertussen naar de voordelen van WordPress ten opzichte van Blogger. Ik ben geen kenner en kan dus nauwelijks antwoorden op deze vraag. Persoonlijk vind ik de lay-outs van WordPress mooier. Het is ook eenvoudiger de zijkanten zelf in te richten. Maar het grootste voordeel zit in het beheer van de reacties.

Blogger biedt twee mogelijkheden: mensen reageren anoniem of ze maken een profiel aan. Het verschil tussen beide stappen is voor veel lezers te groot en dus reageren ze anoniem of gewoon niet. Bij WordPress moeten de mensen geen hele vragenlijst invullen. Het enige wat ik vraag is een naam en een mailadres. Voorlopig heb ik niet zo spectaculair meer reacties maar ik ben toch blij met de verandering.

Enige nadeel voorlopig aan wordpress is het lettertype. Ik maak mijn berichten steeds in outlook op, omdat er daar een automatische spellingcheck aan vast hangt. Copy past en klaar is kees. Bij Blogger zorgde dat nooit voor problemen. Maar hier blijkbaar wel. Ik zie ook geen optie waar je het lettertype definitief kan instellen. Kan iemand me hierbij helpen?

Le Soir

De Standaard en zijn Waalse tegenhanger organiseren sinds begin deze week een ‘uitwisselingsprogramma’. Kort na de controversiële RTBF-reportage daagden beide hoofdredacteurs elkaar uit. Kennis zou de vooroordelen over de anderen helpen ontkrachten. Als Belgicist vond ik dit natuurlijk een geweldig project, al vroeg ik me af wat er in praktijk zou overblijven van al deze mooie voornemens. Ondertussen zijn we bijna een week bezig, en ik ben ver van ontgoocheld. Beide redacties hebben woord bij daad gezet, en de uitwisseling gaat veel verder dan ik had durven dromen. We wisselen niet alleen ideeën en artikels maar ook mensen met elkaar uit. Dat lijkt allemaal eenvoudig en voor de handliggend maar de interactief brengt veel onbekende verschillen, ook fotografisch.

Le Soir beschikt over meer vaste fotografen dan wij, en alleen dat zorgt al voor de nodige problemen. Het basisidee is namelijk at wij zowel tekst als beeld kosteloos met elkaar delen. Maar onze fotografen worden op een heel andere manier betaald als wij. Terwijl hun fotografen iedere maand hetzelfde loon ontvangen worden onze fotografen per publicatie betaald. En geen freelancer die voor het goede doel zijn beelden even gratis ter beschikking stelt natuurlijk, wat begrijpelijk is. Ook hun visie op photoshop is niet meteen de onze. Moeilijk…