We brengen een groot stuk over schrijvers met een engagement. Auteurs trekken ten strijde. Verzin je iets voor op de cover? Ik heb mijn best gedaan, en het idee hebben ze alvast overgenomen. Maar uiteindelijk kozen ze toch voor een ‘gewone’ ridder. Jammer.
Zowel Bob als ik gruwelen van zijn standpunten. Een mens zou dan snel geneigd zijn niet alleen de politicus maar ook de man in zijn geheel te verwerpen. De man is een eikel, punt. Dat is zo veel gemakkelijker. Toen Bob van de opnames in Oostende terugkwam verwachtte ik dan ook geen bijzonder leuk verhaal. Kreeg je zijn (dikke) nek gefilmd?, grapte ik.
‘Het was een leuke namiddag. Geloof het of niet maar Dedecker is een lieve en warme man. Voor hem stemmen zal ik nooit toen. Toch heb ik mijn visie over hem moeten herzien. De media stelt hem slechter voor dan hij is.’ Bob was duidelijk in de wolken. Op het filmpje zag ik kort nadien ook een andere Dedecker. In tegenstelling tot de andere, afgelekte en berekende politici, ging Dedecker wel voluit voor het concept.
Dit filmpje vind ik een van de betere. Dedecker heeft er, in vergelijking met een oude en norse nonkel, mijn sympathie mee gewonnen. Dergelijke mensen hebben hun charmes, zolang ze buiten de echte politiek blijven.
Noch de man noch zijn muziekkeuze spreken me aan. En toch vind ik het een leuk filmpje.
Dit weekend was ik van dienst als huwelijksfotograaf. Tijdens de receptie had het koppel me gevraagd van iedereen een herinneringsfoto te maken in een oude kader. De beelden zouden nadien als dankkaart gebruikt worden. Ik vind het zelf een leuk idee. Het gekke van die kader zorgt, om onbekende reden, voor leuke poses en dus geslaagde foto’s. Bovendien zou ik zelf ook liever een herinneringsbeeld ontvangen van mijn gezin dan een reportagefoto van het huwelijkspaar.
Jonge mensen stappen meteen mee in het concept. Bij ouderen ligt dat een stuk moeilijker. Poseren voor een vreemde is niet voor iedereen even evident. Voor mij moeten jullie het niet doen. Ik vraag het in naam van het huwelijkspaar, fleemde ik bij de twijfelaars. Vroeg of laat liet iedereen zich overtuigen, op twee mannelijke yuppies na.
Zo snel gaf ik me niet gewonnen. Tegen het einde van de receptie probeerde ik het opnieuw. De champagne zou hen misschien aimabeler maken. ‘Toe. Jullie zijn de enigen. Het koppel is toch één foto waard. Hoe erg kan het zijn?’ De meest afgelekt lachte koel. ‘Ik beroep mij op mijn eigen copyright, mijn recht op privacy. ik laat me niet dwingen, ook niet door hen.’
Een schat van een koppel, een leuk en gezellig feest met veel toffe vrienden. En liep ik ook hier een etter tegen het lijf. Ego’s, egotisten, beterweters, assos, eikels: ze zitten jammer genoeg overal.
Leegstaande panden zijn er erg geliefd door fotografen (en hun modellen). Het heeft iets, beweren ze. Urban landscapes zijn het. Wat is er zo mooi aan een hoop oude, vuile stenen? Ik weet het ook niet. Hun leegheid en ruwheid vormen alvast een dankbare achtergrond voor modelfotografie. De achtergrond zorgt voor een meerwaarde zonder dat het te veel aandacht vraagt. Ook zuiver architecturaal kan ik het genre wel appreciëren, meer alvast dan natuur- of landschapsfotografie. Maar echt origineel is anders, meneer Somers.
Vrijdagavond tien uur ’s avonds ging Bobs gsm over. Wie belt er op dit uur nog? Ongerust wordt ik niet van late telefoons, wel lastig. Het was de woordvoerder van De Crem. Hij wou het filmpje graag zien voor het grote publiek. Controlefreaks, zuchtte ik. Maar Bob vond het niet erg en stuurde het filmpje meteen door.
Kort nadien ging de telefoon weer. Even hield ik mijn hart vast. Jezelf op film zien én horen is altijd een beetje confronterend. De man zou zichzelf misschien niet goed genoegen vinden. Wat dan? Kleine filmaanpassingen vragen snel veel tijd. Bovendien zou dit niet echt bevorderlijk zijn voor Bobs zelfvertrouwen. Ik panikeerde voor niets. Het was vals alarm. De woordvoerder beweerde zeer tevreden te zijn. Oef.
Welke van deze twee covers zou u kiezen? De fotoredactie ging voor de gele, linkse. Maar het concept van de reeks is dat de politicus zelf mag kiezen hoe hij op een fictieve cdhoes zou staan. En de woordvoeder van De Crem vond de rechtse beter. We hebben nog geprobeerd de man te overhalen, maar jij nam (slim) zijn gsm niet meer op. Zonder de affiche zou de rechtse foto ook meevallen, vond de chef. Mijn stoorde het ding niet, integendeel. Is het deontologisch wel verantwoord om dat weg te photoshoppen? Voor een cdhoes moet dat kunnen, vond iedereen. Dus gingen we voor het compromis.Typisch CD& V, denk ik dan.
Mijn ex-leraar fotografie stelt tot eind deze week tentoon in het Craemersklooster. Ik was uitgenodigd op de vernissage, maar met Nina ben ik er niet geraakt. Deze week durfde ik mijn bezoek niet meer uitstellen. Mijn onderbewustzijn vertelde me dat ik dit niet mocht missen.
Lieven kreeg, in dezelfde periode als mijn mama, kanker. Tijdens de vernissage van een afstudeertentoonstelling kwamen mijn mama en ik hem tegen. Zij droeg een pruik, hij had geen haar maar dat is niet altijd iets abnormaals voor een man. De kleur van zijn huid en de blik in zijn ogen wekten toch achterdocht. Ik herinner me hoe confronterend zij het vond, toen hij het mij vertelde. Wat precies door haar hoofd ging was mij niet duidelijk. Zag zij Lieven als ‘nog een slachtoffer’ of was ze jaloers op zijn herstel?
Net al ik heeft Lieven zijn ziekteperiode gefotografeerd. Wie weet bracht ik hem op ideeën, maar de kans is groter dan fotograferen (voor ons) een natuurlijke reflex is bij dergelijke omstandigheden. Het is alvast een erg mooie en romantische reeks geworden. De foto’s zijn een beetje slordig, maar heel eerlijk en ontroerend. Ondertussen is Lieven genezen, en heeft hij zelfs en kindje bij zijn nieuwe vriendin. Het is een te mooi verhaal.
Fotoboeken kopen na het zien een tentoonstelling, doe ik zelden of nooit. Deze keer heb ik lang getwijfeld, en misschien doe ik nog. Maar ook zonder fysieke herinnering, achtervolgen zijn beelden me al dagen. Misschien is dit niet de beste tentoonstelling dat ik ooit heb gezien, maar het is zeker de meest inspirerende. Een aanrader.
Enkele maanden geleden kregen we er een nieuwe collega bij op de fotoredactie. ‘Dames zet u schrap’, waarschuwde mijn chef me. Vrouwen onder elkaar, het is zelden evident. Het was een maat voor niets, want vanaf de eerste dag kon ik het goed vinden met haar vinden.
Isabelle was aangenomen met een contract voor onbepaalde duur, met natuurlijk een verplichte proefperiode. Door samenloop van omstandigheden bedenkt het bedrijf zich. Op Het Nieuwsblad zitten ze met volk teveel. Ik kan/mag/wil de rekening van mijn werkgever niet maken. De concurrentie is hard, en mensen kosten nu eenmaal veel geld. Isabelle was, met haar kersvers contract, een voor de hand liggende slachtoffer. Jammer;
Isabelleke, ik ga u missen.
You are currently browsing the Mijn donkere kamer blog archives for mei 2007.
 | Kris op Nico Vereecken op de 6 da… |
 | Femke op No anorexia |
 | Arthur Ockerman op Elisabeth Broekaert |
 | Vervliet Nicolas op Fotograaf gezocht |
 | Jan Geloen op Hoe wordt je persfotograa… |
