Uit de krant gewipt

Een krant is een puzzel. Op het einde van de dag is het altijd een beetje wringen voor plaats. Iedereen wil meer, en op De Standaardredactie heeft tekst nog steeds de meeste macht. Maar zelfs binnen een fotopagina is het altijd een moeilijke evenwichtsoefening tussen plaats, presentatie en inhoud.

Kiezen we voor meer kleine foto’s of minder grote? Hoeveel ruimte moet een beeld minimum krijgen om zijn waarde niet te verliezen? Less is more. Schrijven is schrappen. Dagelijks worden er foto’s (maar ook stukken) uit de krant gewipt. Niemand ligt daar vak wakker. De lezer weet niet wat hij mist.

Maar achter iedere verhaal zitten er mensen van vlees en bloed. Niemand wordt er graag geschrapt. Een van die mensen was een van mijn beste vrienden Thomas. Hij was een van de geportretteerden uit mijn knuffelreeks. Zijn foto vond ik minstens evengoed als de rest.

Maar de graficus besliste er anders over: er zitten twee mensen teveel in die reeks, vond hij. Ze kunnen er gewoon niet allemaal op, punt. Ik voelde me bij iedereen te betrokken om zelf te kiezen en dus liet ik hem zijn gang gaan. Jammer genoeg vloog Thomas er uit. Ik kon en wou er niets aan doen. Dit is de harde wereld van de persfotografie.

Diefstal

Vorige week dinsdag had ik en afspraak met aan professor van het UZ Gent, voor een portret. De meeste foto-opdrachten gaan gepaard met een leuke, warme of boeiende babbel. Dat is trouwens de reden waarom ik deze job zo graag doe. Een fototoestel is een perfecte contactlegger. Met de professor verliep het net iets minder vlot dan gewoonlijk. De man leek weinig zin en tijd te hebben, waardoor mijn motivatie voor een creatieve aanpak ook meteen over was. We hielden het kort en zakelijk, zoals een standaard doktersbezoek. Even kijken in de lens, beetje naar links, terug naar rechts, lachen, klik, klik, klik, bedankt, tot weerziens.

Die avond trokken Bob en ik de fietsen in. Lang geleden dat ik nog partypics maakte, dus verwisselde ik mijn geheugenkaartje van fototoestel. Fuiffoto’s vragen geen dure camera’s. Het nachtprogramma van mijn oude coolpix doet het, gezien de zware omstandigheden, perfect. Dus stopte ik hem ook deze avond in mijn handtas, voor het geval ik een onvergetelijk beeld zou tegenkomen. Maar na vier glazen wijn leek alles en niets onvergetelijk.

Wil je mijn tasje even vasthouden? Om zes uur ’s morgens bleek dit net teveel verantwoordelijkheid voor mijn scheetje, want amper tien minuten later was mijn handtas weg. Veel geld zat er niet meer in, en ook mijn portefeuille had ik niet bij. Jammer van mijn ‘oude’ coolpix, jammer van mijn 2 GB geheugenkaartje en jammer van de professorfoto’s. Eerst baalde ik vooral om de opdracht. Ondertussen heb ik de man opnieuw geportretteerd. Hij was zelfs iets minder koel als de eerste keer.

Nu mis ik vooral mijn klein partycameraatje. Veel kost dat toch niet meer? Mijn grootste probleem ligt niet bij het geld maar wel bij de keuze: wel compactcameraatje moet ik nu kiezen? Sony zou goede dingen maken, maar ook Leica heeft nu betaalbare kleine toestellen. Nog iemand raadde me Lumix aan, omdat die ook panoramische foto’s aankunnen. Alle tips zijn welkom.

F-link

 

Ik had me voorgenomen niet te bloggen voor De Standaard. Aanvankelijk was de krant niet zo enthousiast over mijn schrijfsels. En ik ben een koppigaard. Bovendien heb ik al genoeg werk, zowel met de krant als met mijn eigen weblogs. Onder lichte druk heb ik me dus toch laten overhalen. Vanaf vandaag zorg ik voor een wekelijkse link op de fotostartpagina van De Standaard. Uw enige blog zonder spelfouten, lachte mijn chef. Ik zal mijn best doen. Ps: alle linktips zijn welkom. Mail me.

Solden op het werk

Ieder bedrijf heeft zijn voor- en nadelen. Een van de voordelen van mijn werkgever zijn de talrijke kleine extraatjes. De Standaard en Het Nieuwsblad sponsoren elk een reeks evenementen. Neen, wij mogen daar niet systematisch gratis heen. Dat zou te mooi zijn. Maar het is wel zo dat Bob en ik de voorbije jaren al geregeld een gratis toneelvoorstelling of festival meegepikt hebben. Ook leuk zijn de gratis cadeautjes. Op nieuwjaar krijgen we altijd iets. Dat gaat van een valies tot een sweater tot een wijnopener tot een portefeuille. Maar ook tussendoor worden wij geregeld ‘verwend’. Niemand kijkt nog op als er ’s ochtends bij de ingang een nieuw gadget op ons wacht. Soms zijn het echt promotiegeschenken, zoals een Coreliobeker of een Corelioveiligheidsvestje. Vaak gaat het ook over overtallige staaltjes, bijna vervallen producten en andere overstock. De voorbije weken staat er iedere ochtend een nieuwe doos brol op ons te wachten, tot grote vreugde en/of ergernis van het personeel.

Mensen hebben vaak een heel uitgesproken mening over brol. You hate it or you love it. En ik behoor tot de bende van de liefhebbers. Mij is het niet om de promotie of om het geld te doen. Ik ben absoluut niet uit op winst. Mijn vreugde is eigenlijk plaatsvervangend. Kinderen zijn nu eenmaal dol op brol, en ik ben dol op mijn kinderen. In het begin vond ik het een beetje gênant, maar toen ik anderen met volle dozen zag sleuren, werd ook ik gulzig.

Wat een dumping, zuchtte mijn serieuze collega. Dit is er toch echt over, vond hij. Onze hoofdredacteur keek van op afstand toe. Zelfs als hij zou willen, zie ik hem nog niet naar gratis promotiemateriaal graaien. Dat hoort niet. Topfuncties hebben niet alleen voordelen.

Mee met hun tijd

Trends zijn moeilijk te vangen. Niet alleen moet je ze op tijd in de gaten krijgen. Het vraagt bijzonder veel flexibiliteit daar als organisatie of als bedrijf ook nog iets mee te doen. Foto.com gaat alvast de uitdaging aan. Ze organiseren een seconde life fotowedstrijd. Toen de kranten plots vol stonden van second life, dat is ondertussen toch ook meer dan een jaar geleden, dacht ik meteen ook aan een fotografische luik in deze virtuele wereld. Verder dan een abstracte droom ben ik niet geraakt. Nu organiseert een zuiver commerciële en nietIT-bedrijf er een fotowedstrijd. Of deze beelden nog iets met fotografie te maken hebben, weet ik zelf niet goed. Maar ik vind ze wel mooi, en dat is een blijft het allerbelangrijkste.

Ben je een journalist of niet?

Veel mensen zien mij als een vlotte, open, sociale en zelfzekere vrouw. Niets is wat het lijkt. Op veel gebieden klopt het natuurlijk wel. Ik leg snel contacten en kan het gemakkelijk vinden met heel verschillende type mensen. Ik vind het zelfs leuk alleen op stap te gaan, of voorgesteld te worden aan vrienden van vrienden.

En tegelijkertijd bestaan er een tal van situaties waar ik bijzonder klein en beschaamd voel. Een ervan is mensen op straat aanspreken met het doel ze te mogen fotograferen. Zolang het gaat over ene vrijblijvende babbel is er niets aan de hand. Maar als fotografe vind ik het moeilijk. Zelfs bij kennissen vind ik het lastig en gênant. Het lijkt mij teveel op leuren, iets war ik zelf een hekel aan heb.

Voor mijn knuffelreeks ben ik nog een beetje op zoek naar een ouder iemand. Kinderen had ik meteen teveel. Voor de volwassenen deed ik beroep op vrienden. Maar mijn connecties in het seniorenmilieu is erg beperkt. Waarom stap je geen bejaardentehuis binnen, of een ziekenhuis. Een boorling zou ook nog leuk zijn. Bob heeft gelijk, alleen zal zijn strategie mij niet vooruit helpen.

Dat durf ik niet. Voilà, het is eruit. Ik geef het openlijk toe. Chicken, lacht Bob dan altijd. Je bent een journalist of j bent het niet he? Hij heeft gelijk. Het is belachelijk. Gelukkig besef ik dat ik ver van alleen ben. Veel fotograferen worstelen met hetzelfde probleem. Vreemden aanspreken en fotograferen is niet vanzelfsprekend. Oefening baart kunst. Ik voel me al stukken zekerder dan tijdens mijn opleiding. Toch vind ik mailafspraken nog steeds veiliger en dus leuker.

(Mogelijk) op zoek naar (minder) werk

Vakanties vormen een moeilijke periode voor bloggers en bloglezers. Beide groepen haken plots af, om dan enkele weken later weer fanatiek op te duiken. Als lezer ben ik ook gevoellig aan dergelijke stakingen. Blogs moeten aan weinige concrete eisen voldoen, behalve aan die van continuïteit. En toch bezondig ik me er ook aan. Waarom ? Er zijn nu eenmaal belangrijker dingen in het leven, en soms is het goed prioriteiten te stellen. Bloggen is leuk . Ik steek er veel tijd in, en doe dat nog steeds zonder spijt. Tegelijkertijd wil ik niet dat bloggen een extra verplicht dagtaak wordt.Het leven is een lange evenwichtoefening. Werk, gezin, kinderen, hobby’s, vrienden, vrije tijd, sport, reizen, rust, enz. Ik wil alles maar in tegenstelling tot de generatie van mijn ouders (en dan vooral van mijn vader) weiger ik me kapot te werken. Persoonlijk vind ik het een bijzonder moeilijke oefening. Tijdens mijn vakantie beseft ik, voor de zoveelste keer, dat mijn ritme weer te hoog ligt. En de enige manier om daar iets aan te veranderen is om ingrijpende keuzes te maken. Goede voornemens hebben nog maar weinig mensen echt geholpen.

Betekent dit nu dat ik stop met bloggen? Ik heb de optie overwogen maar heb uiteindelijk beslist dat niet te doen. Wel heb ik me voorgenomen te bloggen als het mij past, en zonder schuldgevoel mijn sites te deserteren als het op andere vlakken te druk wordt. Daarom raadt ik iedereen ook aan zich te abonneren op rss.

Wat voor concrete conclusies heeft mijn filosofisch gepieker dan wel opgeleverd? Ik wil zo snel mogelijk overschakelen naar een halftijdse baan. Binnen mijn huidige functie is dat jammer niet meteen mogelijk, al geef ik me niet meteen gewonnen. De interne veranderingen en verschuivingen wisselen elkaar hier razendsnel af. Ik doe dit werk te graag om het te snel op te geven. Toch ben ik sinds vorige week vooruitzicht ook buitenshuis aan het zoeken. Wie weet zou hebben van een leuke halftijdse betrekking in de omgeving van Gent moet mag me altijd iets laten weten. Leuke zelfstandige foto-opdrachten zijn wel nog steeds meer dan welkom.

Het leven is meer dan werken en meer dan geld verdienen.

Knuffelliefhebbers gezocht

Houdt u ook zo van u knuffelbeer? Ik ben op zoek naar zowel kinderen als volwassenen met een ’speciale’ troetelbeer. Is uw kind helemaal verliefd op haar ‘pietje’ of ligt uw oude, versleten konijn nog steeds aan het hoofdeinde van het bed? Dan zou ik heel graag van jullie een leuke foto maken, voor een fotoreeks over liefde. 

‘Bel me, schrijf me, laat me toch iets weten… Geef me een teken, enz enz.’

Alvast bedankt voor de hulp.

Kijk naar mij

Maak een zelfportret, het is een opdracht die in al mijn cursussen terugkomt. De meeste volwassenen ervaren het al bijzonder moeilijk, zowel technisch als inhoudelijk. Ze nemen het niet serieus, en slaan dat deel van de oefening meestal gewoon over. Ik plak niet op papier, is een veel gebruikt cliché.

En dat terwijl kinderen en jongeren niets liever doen. Zij beginnen meestal met deze opdracht, en kunnen er zelden genoeg van krijgen. Dat de beelden niet scherp of recht of goed belicht zijn, ervaren ze niet als een probleem. Niet verwonderlijk dat de Standaardfotowedstrijd ‘Look at Me’ ieder jaar opnieuw een groot succes is.

Net als vorig jaar had ik de eer de twintig beste beelden te mogen selecteren. Wat me dit jaar opviel, is de grote hoeveelheid bewerkte beelden. Zowel de kwantiteit als de kwaliteit van de gephotoshopte beelden neemt ieder jaar toe. Vroeger vond ik extreme bewerkingen van een beetje kitscherig. Deze jonge mensen bewijzen alvast dat het ook gewoon mooi kan zijn.

Uitwisseling

Na mijn humaniora heb ik een schooljaar in Ecuador gewoond, als uitwisselingsstudente. In tegenstelling tot de meeste programma’s heb ik er als vrijwilligster gewerkt. Het was een boeiend maar harde periode. Mijn visie over de wereld, over mezelf en over uitwisselingen heeft er een serieuze deuk genomen. 

Begin dit jaar verwelkomde mijn collega en vriend Evert een Japanse uitwisselingsstudent. Het leek mij een spannend en leuk idee, al moest ik meteen denken aan mijn eigen ervaringen. Bovendien zat ik met de nodige vooroordelen over Japanners. Dit zou voor Evert en zijn gezin niet gemakkelijk worden, dacht ik stilzwijgend.

Ondertussen is het jaar voorbij, en gisteren ‘vierde’ Kei zijn laatste dag. Ik heb de jongen enkele keren ontmoet, en al snel bleek mijn bedenkingen onterecht waren. Kei is een schat. Hij is sociaal, open, grappig, humoristisch en kindervriendelijk. In tegenstelling tot wat ik had verwacht, bleek Kei helemaal geen koele, aziatische strever.

Gisteren beleefden we nog een leuk afscheidfeestje, en ondertussen zit Kei waarschijnlijk op het vliegtuig. Ik zal hem waarschijnlijk nooit meer terug zien. Wat een eng gevoel. Even leef je samen, en dan plots komt het onafwendbare afscheid: tot nooit.