Uitwisseling

Na mijn humaniora heb ik een schooljaar in Ecuador gewoond, als uitwisselingsstudente. In tegenstelling tot de meeste programma’s heb ik er als vrijwilligster gewerkt. Het was een boeiend maar harde periode. Mijn visie over de wereld, over mezelf en over uitwisselingen heeft er een serieuze deuk genomen. 

Begin dit jaar verwelkomde mijn collega en vriend Evert een Japanse uitwisselingsstudent. Het leek mij een spannend en leuk idee, al moest ik meteen denken aan mijn eigen ervaringen. Bovendien zat ik met de nodige vooroordelen over Japanners. Dit zou voor Evert en zijn gezin niet gemakkelijk worden, dacht ik stilzwijgend.

Ondertussen is het jaar voorbij, en gisteren ‘vierde’ Kei zijn laatste dag. Ik heb de jongen enkele keren ontmoet, en al snel bleek mijn bedenkingen onterecht waren. Kei is een schat. Hij is sociaal, open, grappig, humoristisch en kindervriendelijk. In tegenstelling tot wat ik had verwacht, bleek Kei helemaal geen koele, aziatische strever.

Gisteren beleefden we nog een leuk afscheidfeestje, en ondertussen zit Kei waarschijnlijk op het vliegtuig. Ik zal hem waarschijnlijk nooit meer terug zien. Wat een eng gevoel. Even leef je samen, en dan plots komt het onafwendbare afscheid: tot nooit.