Knuffelliefhebbers gezocht
juli 11, 2007Houdt u ook zo van u knuffelbeer? Ik ben op zoek naar zowel kinderen als volwassenen met een ’speciale’ troetelbeer. Is uw kind helemaal verliefd op haar ‘pietje’ of ligt uw oude, versleten konijn nog steeds aan het hoofdeinde van het bed? Dan zou ik heel graag van jullie een leuke foto maken, voor een fotoreeks over liefde.
‘Bel me, schrijf me, laat me toch iets weten… Geef me een teken, enz enz.’
Alvast bedankt voor de hulp.
Mijn twee zonen (9&6) hebben allebei een onafscheidelijke hond-knuffel, Theo en M&M, die idd aan het hoofdeinde moet liggen om te kunnen slapen. Als ze ergens ‘uit’ slapen, gaan de honden mee ..
Ik denk dat ik een jaar of zeven was, toen ik eens een nachtje tussen de mama en de papa mocht slapen omdat ik ziek was. Ik had mijn favoriete teddy mee – een klein wit beertje. Na een paar nachten terug in m’n eigen bed, merkte ik dat ik het beertje daar was vergeten, maar mama was er intussen al zo aan gehecht dat ze het niet meer wou afstaan. Ik ben nu 22. Mijn mama is er 57 en slaapt nog steeds met mijn klein wit beertje…
mijn dochtertje van 15 maand heeft zo een knuffellapje van iejoor waar ze zot op is…
telkens als ze moe is of getroost moet worden heeft ze haar knuffel nodig.
Mijn zoon Ruben van 3 jaar is enorm gehecht aan zijn bruine beer, die een jasje aanheeft. Hij mag die niet meedoen naar school, maar wel naar de kribbe en zijn bedje. Volg een DKO fotokunst , dus je mag gerust komen voor een portretje,
Wim.
Ik vermoed dat ik zelfs nog een teddybeer heb liggen die even oud is als ik. De vulling is ondertussen wel compleet vergaan. Bij mij is er alleen maar vulling bij gekomen :)
Dat wordt voor mijn halfzusje (9) ontzettend moeilijk. Ze heeft inmens veel knuffels…en dan bedoel ik echt véél (deels geërfd van mij en mijn broers, deels nieuwe) maar ze kent ze allemaal, ze weet allemaal waar ze liggen en hoe ze heten… Probeer het niet om 1 knuffel ergens weg te halen en weg te gooien, want ze weet het meteen en dan heb je een probleem…
Mijn enige knuffel is mijn fototoestel dat ik elke dag voor het slapen gaan een kusje geef. :-)
Mijn “speciale” beer was een gigantische witte beer, die bij mini-me altijd een spontane lach teweegbracht. Maar omdat “Beer” zo gigantisch is, was het niet praktisch hem mee te nemen op uitstapjes. “Sterke knuffelverhalen” gaan dus altijd over andere exemplaren. Zoals bvb toen ik met mijn tijgerknuffel op bezoek was bij vrienden van mijn ouders. Die vrienden hadden een hond. En die hond… had een tijgerknuffel. Hij dacht blijkbaar dat ik er met zijn pluchen beertje vandoor was en daar kon hij niet echt mee lachen. Maar ik heb niet losgelaten! En ik ben op een keukenstoel gaan staan met mijn handen in de lucht. Gelukkig is de eigenaar van de hond mij daar komen bevrijden.
Trouwens, mijn babydekentje waar ik een geweldig dialectnaam voor had dat ik onmogelijk kan typen ligt nog steeds op mijn bed (maar hou het stil)
Ik werk als sociaal verpleegkundige in een woon en zorgcentrum. Ik kreeg een telefoontje van een verzorgende, of ik toevallig mijn fototoestel niet bij had … (is dikwijls het geval vandaar) 3 van onze bewoners zaten met “hun” knuffel op de schoot in de zithoek wat te kuieren. Een foto waard. Ik ben zeker dat er aan iedere knuffel een verhaal is verbonden. Ze vonden het een supertof idee dat ik dit naar jou zou mailen. Als je dus op zoek bent naar een verhaal over een knuffel en liefde, roep me maar!
Waar ben je? Vakantie?
Oproep is misschien al over datum, maar hier een leuke anekdote over de knuffel van mijn zoon Lenn.
Lenn zijn onafscheidelijk hond heet ‘Loebas’. Op een dag stak ik Loebas in de wasmachine (meestal was ik op nachttarrief, maar voor Loebas moest ik wel een uitzondering maken, gezien hij ’s nachts onmisbaar is)
Toevallig zag ik Lenn onthutst in het washok naar de draaiende trommel kijken. En toen volgde een oprecht verbaasde vraag: “Loubas, wat doe jij hier?”