Op reis voor het werk

Morgen vertrek ik op reis, voor het werk. Het is lang geleden dat ik nog eens alleen ben geweest. Alleen in bed, alleen in bad, alleen op hotel: het lijkt me heerlijk rustig. Niet dat ik een einzelgänger ben, maar af en toe moet het zeker kunnen. De andere missen om tevreden terug te komen, ook daar ga ik voor.

Actief wellness, staat er op het programma. Ik probeer me hier zo weinig mogelijk bij voor te stellen. Dat is altijd gevaarlijk. Enige wat ik echt hoop is een leuke groep. Vier andere journalisten gaan er met mij mee (of ik met hen). Hun namen ken ik al, nu de rest nog. Wij zien elkaar waarschijnlijk pas volgende week terug.

De keerzijde van de medaille

Niemand kan er om heen. De media overspoelen ons met reportages en documentaires. Zelfs na haar dood kunnen we ze blijkbaar niet met rust laten.

Iedereen die mijn blog een beetje volgt, weet dat ik geen grote privacybehoefte heb. Het zal mijn aard zijn, net zoals anderen zichzelf van nature willen verstoppen en beschermen. De discussie is zinloos, en daar heb ik me ondertussen bij neergelegd. Maar zelfs ik, het open boek, heb absoluut geen begrip voor het gedrag van die paparazzi fotografen. Wie zijn die mensen? Hoe kom je ooit tot de beslissing andere mensen op te jagen als job? hoe leven zij nu verder? Kunnen zij nog in de spiegel kijken? Voelen zij zich verantwoordelijk?

De fotografen werden vrijgesproken, aldus de verschillende reportages. Mij interesseert het eigenlijk allemaal niet meer. De dame is dood en gerechtigheid zal er toch niet meer komen. Het enige wat echt blijft hangen is het beeld van die flitsen, agressieve mensen, die zichzelf fotograaf durven noemen.

Bij ons zou dat niet gebeuren, maken veel Belgen zichzelf wijs. Dehaene denkt daar vandaag waarschijnlijk anders over.

Modelmanagement

Fotografie komt in veel genres en smaken: van landschaps, pers tot modellen, architectuur-, product- of reportagefotografie. Al vrij snel ontwikkelen fotografen een voorkeur. Tegelijkertijd willen velen ook experimenteren over de grenzen heen. Een mooi voorbeeld hiervan is de portaalsite modelmanagement, tot voor kort vooral gekend onder de naam photograaf.be (wat de lading volgens mij ook beter dekte). De site is de ontmoetingsplaats voor iedereen die voor of achter een camera staat of zou willen staan.

Ooit ben ik zelf nog model geweest, voor andere fotografen. De doorsnee, brave Belg kan nog steeds niet goed omweg met het fenomeen van modellen. Hij denkt hierbij meteen aan de rijke betaalde, ideale topmodellen uit de boekjes. Dat is slechts het topje van de ijsberg. Poseren is een hobby met een publiek dat blijft groeien. Net als de fotografen hebben ook de modellen heel verschillende motivaties, visies en dus inbreng.

Modelmanagement is een boeiende en inspirerende site. Wie zich niet laat ontmoedigen door de kitsch, kan hier pareltjes ontdekken.

Spider

Fotobewerking is buitengewoon belangrijk. Veel echte alternatieven voor photoshop zijn er niet. Ik ken alvast geen enkele fotograaf die met een ander programma werkt. Maar naast het programma is ook een goed gekalibreerd scherm erg belangrijk. OP het eerste zicht lijkt dit iets voor pro’s, lees voor pietjes precies. Ik ben geen van beide, en toch leek het me plots noodzakelijk. Veel mensen kennen het probleem, zonder het goed te kunnen benoemen: op mijns scherm zien die foto’s er zo mooi uit, en dan laat ik ze ontwikkelen en zijn ze zo donker of zo grijs of zo mat. Aha?

Dus bestelde ik een spiderexpress. Wat is dat voor een raar beest? Het is een spinvorming toestelletje dat je op een scherm moet vastplakken om de lichtsterkte en kleurbalans perfect in te stellen. De vorm allen sprak me al aan. Mijn verstand kon zich voorstellen hoe het ding werkte, en daarom alleen moest het goed zijn. Waarom zou je het jezelf moeilijk maken, als het ook gemakkelijk kan?

Ondertussen is mijn scherm nu dus goed gekalibreerd, zoals dat noemt. Ik zie duidelijk het verschil, al zeggen mijn ogen dat het zwart-wit er net iets warm is. De echte test wordt mijn volgende album (of prints). De krant is op dat vlak absoluut geen referentie. Afwachten dus.

Ps: En wie het ding eens wil proberen, mag me altijd mailen.

Wereldvreemd

Of we een foto konden maken van een hoofddoek en een bandana? De vraag werd niet aan mij gesteld, en het was pas drie uur in de namiddag. Het leek mij geen onoverkomelijk probleem. Wie kent er iemand die zo een ding draagt? Al snel bleek dat de vriendenkring van de redactieleden erg wit kleurt. Dus stuurde we een fotograaf naar een migrantenwijk, op zoek naar een bereidwillig model met hoofddoek. Al snel bleek dat een stuk moeilijker dan verwacht. Zelfs de vrouwen uit diverse interculturele werkgroepen weigerden mee te werken, al vonden ze de actie best een goed idee. Maar poseren, zelfs onherkenbaar, dat zag niemand zitten.

Drie uur en vier fotografen later hadden we nog steeds geen oplossing. Ik heb een bandana, zei ik. En een hoofddoek moeten we toch ook kunnen vinden. Fotografen genoeg. Alleen het model bleef een probleem. Wil jij het doen? Ik? Schaamte op te poseren heb ik niet. Maar met mij blond haar figureren voor een Turkse, leek me niet echt ideaal. Beter iets dan iets, was de redenering. Leve photoshop.

Dus rushte ik naar huis. Onze fotograaf Eric Demildt zorgde voor een hoofddoek, en veel talent. Blijkbaar is het gelukt want deze ochtend hadden sommige collega’s me niet eens herkend. Chapeau.

Welkom terug

Onze chef is terug van vakantie. Ik ben oprecht blij, en vermoed dat dit ook geldt voor de rest van de afdeling. Hoe veel bazen kunnen dat zeggen?

De beloften

De fotoredactie krijgt wekelijks meerdere portfoliovoorstellen binnen, zeker sinds de oproep. Wat mij opvalt is de vervrouwelijking en de verjonging van de nieuwe garde fotografen.

Ooit was fotografie een mannenberoep. Ondertussen krijg ik de indruk dat er meer meisjes dan jongens afstuderen als fotograaf.

We zien ook veel erg goede en tegelijkertijd erg jonge beloften. Artur Eranosian en Tim Freh zijn daar heel mooie voorbeelden van. Die jongens zijn nauwelijks achttien jaar oud en maken al foto’s waar iedereen hier jaloers op is. Ik geloof niet in talent (en wel in hard werken) maar bij hen zou ik durven twijfelen.

De rechten van een model

Copyrights en portretrechten, het blijft een oud zeer in de (pers)fotografie. Veel mensen willen absoluut niet op de foto staan. Waarom heb ik nog steeds niet goed begrepen. Wat is er nu zo erg aan een foto? Ik kan iet een gegronde reden verzinnen. Toch lijkt het me beter de discussie met dergelijke mensen te vermijden. Willen ze niet, dan niet. Punt. En zelfs als ze willen, ben ik nog steeds niet gerust. Binnen enkele jaren zullen ze zich misschien bedenken.

Een mooi voorbeeld hiervan is Spencer Elden. Who the fuck is Spencer Elden? Ik vroeg het me ook af tot ik het artikel las. De jongen stond lang geleden, als baby, op de hoes van Nirvana’s Nevermind-cd. Zestien jaar na de feiten beklaagd de jongen zich over de foto. Hij voelt zich ‘ de grootste pornoster’ van de wereld. ‘Iedereen heeft mij naakt gezien.’

‘Man, man, man. Get a life’, denk ik dan.

De ‘Bob’ van de Duitse beurs

Ik krijg vaak verwijten omdat ik mijn familie in mijn foto’s en dus de krant gebruik. ‘Dat hoort niet. Dat is niet objectief. De lezers zullen Bob op den duur herkennen.’ Ik ben gevoellig aan commentaar en probeer het dus een beetje te beperken. Tegelijkertijd sus ik mezelf dat ik ver van alleen ben. Veel persfotografen voeren hun eigen familie op. Ze worden een schim in de achtergrond of een toevallige voorbijganger, met als groot voordeel dat je ze als fotograaf een beetje kan sturen en dat ze achteraf ook niet moeilijk zullen doen over hun portretrecht.

Ook de grote agentschappen gebruiken deze truck. Het aanbod is zo groot dat de kans op herhaling en herkenning bijzonder klein wordt. Tenzij het echt te flagrant wordt. Enkele jaren geleden maakte we al een stukje over deze steeds terugkerende Dax-man. Er werken waarschijnlijk honderd mensen, en toch staat er steevast dezelfde man op de foto. Oeps.

Foto en idee: caféfoto

Rijbewijsfoto’s gezocht

Als fotografe ben ik bijna permanent op zoek naar modellen, en dan denk ik niet aan de traditionele barbiepopjes. Voor een volgende fotoreeks zoek ik mensen met een origineel en verouderd rijbewijs, lees met een foto van toen ze 18 jaar waren. Het  zou bovendien leuk zijn moesten de mensen ondertussen al een beetje veranderd zijn.  Wie durft?