De ‘Bob’ van de Duitse beurs
augustus 18, 2007
Ik krijg vaak verwijten omdat ik mijn familie in mijn foto’s en dus de krant gebruik. ‘Dat hoort niet. Dat is niet objectief. De lezers zullen Bob op den duur herkennen.’ Ik ben gevoellig aan commentaar en probeer het dus een beetje te beperken. Tegelijkertijd sus ik mezelf dat ik ver van alleen ben. Veel persfotografen voeren hun eigen familie op. Ze worden een schim in de achtergrond of een toevallige voorbijganger, met als groot voordeel dat je ze als fotograaf een beetje kan sturen en dat ze achteraf ook niet moeilijk zullen doen over hun portretrecht.
Ook de grote agentschappen gebruiken deze truck. Het aanbod is zo groot dat de kans op herhaling en herkenning bijzonder klein wordt. Tenzij het echt te flagrant wordt. Enkele jaren geleden maakte we al een stukje over deze steeds terugkerende Dax-man. Er werken waarschijnlijk honderd mensen, en toch staat er steevast dezelfde man op de foto. Oeps.
Foto en idee: caféfoto
In dat verband nog een ankedote. Een hele tijd geleden werd er door de redactie van Het nieuwsblad de instructie gegeven aan de regionale fotografen dat er in principe op elke foto wel een mens moest staan. Een fotograaf in het Antwepse lostte dat op door altijd zijn vrouw mee op pad te nemen die als toevallig voorbijgangster functioneerde. Vanop de rug langs de gevel van het nieuwe gebouw, onverschillig kijkend naar de werken in de straat, verscholen achter een paraplu door het park wandelend. Ze moest soms drie keer per dag van jurk veranderen om niet door de mand te vallen, dacht ze. Tot groot jolijt van de redactie uiteraard. Betreffende fotograaf is ondertussen met pensioen.