De keerzijde van de medaille
augustus 29, 2007
Niemand kan er om heen. De media overspoelen ons met reportages en documentaires. Zelfs na haar dood kunnen we ze blijkbaar niet met rust laten.
Iedereen die mijn blog een beetje volgt, weet dat ik geen grote privacybehoefte heb. Het zal mijn aard zijn, net zoals anderen zichzelf van nature willen verstoppen en beschermen. De discussie is zinloos, en daar heb ik me ondertussen bij neergelegd. Maar zelfs ik, het open boek, heb absoluut geen begrip voor het gedrag van die paparazzi fotografen. Wie zijn die mensen? Hoe kom je ooit tot de beslissing andere mensen op te jagen als job? hoe leven zij nu verder? Kunnen zij nog in de spiegel kijken? Voelen zij zich verantwoordelijk?
De fotografen werden vrijgesproken, aldus de verschillende reportages. Mij interesseert het eigenlijk allemaal niet meer. De dame is dood en gerechtigheid zal er toch niet meer komen. Het enige wat echt blijft hangen is het beeld van die flitsen, agressieve mensen, die zichzelf fotograaf durven noemen.
Bij ons zou dat niet gebeuren, maken veel Belgen zichzelf wijs. Dehaene denkt daar vandaag waarschijnlijk anders over.
In dit geval speelt de fotopers voor paparazzi én uitgesproken politicus. Beetje verontrustend, als je het mij vraagt. Voor meningen zijn er edito’s.
Paparazzi zijn er, en die krijg je niet gemakkelijk weg. Want er zijn zeker kranten die deze foto’s willen gebruiken. Vooral aan roddelbladen denk ik dan :) .
Hoe meer ik de bewuste foto’s van Dehaene bekijk, hoe meer ik de indruk krijg dat hij ze bewust op deze manier “presenteert”.
De verontwaardiging achteraf is cinema. Niet onderschatten die oude “vos”.
Laten we eerlijk zijn, als je daar staat als fotograaf; bij één van de grootste politieke crisissen van de voorbije jaren… en je krijgt de kans om zo een foto te maken… Dan mààk je die! Zo eenvoudig is dat. De naïviteit van Dehaene heeft wel zijn charme vind ik. Ook een groto staatsman kan nog naïef zijn.