Herkenbaar, of niet
september 26, 2007
Ik ben geen advocaat en weet dus, zoals de meeste mensen, heel weinig af van het Belgisch recht. Het is dan ook, zoals onze politiek en ons belastingsysteem, zo ongelofelijk uitgebreid en ondoorzichtig. Gelukkige bestaan er genoeg instanties die hulp bieden bij twijfel (en dat zijn er nogal wat). De krant heeft zijn juridische dienst, dan is er nog de raad voor journalistiek enzovoort.
Het enige probleem is dat hun oordeel tijd vraagt en dat is nu net wat een krantenredactie niet heeft. De foto’s van Hans van Themsche zijn daar een mooi schoolvoorbeeld van. Tijdens de reconstructie waren veel fotografen aanwezig. Foto’s genoeg maar mochten we die wel publiceren? Van Themsen was op het moment van de reconstructie nog niet veroordeelt. De man was op heterdaad betrapt en heeft de feiten ook toegegeven. En toch was het publiceren van de beelden niet voor de hand liggend. Voor alle zekerheid besloot de hoofdredactie de ogen van de dader onherkenbaar te maken.
Ik herinner me de situatie nog goed. Wij, op de fotoredactie, kregen (net als alle andere fotoredacties en agentschappen) wel de ongecensureerde beelden te zien. Met ogen vond ik de foto’s sprekender, lees gruwelijker. Instinctief zou ik de foto’s dan ook herkenbaar gepubliceerd hebben. Wie dergelijke feiten pleegt heeft, in mijn ogen, nog maar weinig rechten. Maar mijn mening was natuurlijk irrelevant. De wet was (ons) onduidelijk, het risico te groot.
Vandaag, maanden na de feiten, hakt de raad voor journalistiek de knoop door: Van Themschen mag herkenbaar in de krant komen.
“Wie dergelijke feiten pleegt heeft, in mijn ogen, nog maar weinig rechten.”
Ik begrijp je afschuw voor de misdaden die zijn begaan, maar… Iedereen heeft recht op een eerlijk proces en niemand mag als een beest worden behandeld, ook een misdadiger niet. Dat heet “rechtsstaat”.
Als de straf, na een eerlijk en rationeel proces, is uitgesproken, zullen hem wel de nodige rechten worden afgenomen. Waaronder zijn vrijheid.
Ik was trouwens mis. Blijkbaar publiceerden we de foto’s toen wel herkenbaar, en zorgde dat voro de nodige hetse. Ondertussen blijkt dat we dus toch gelijk hadden.
@ Gerrit: ik zei dan ook: in mijn ogen. Als mama ben ik overgevoelig voor een vrijblijvende kindermoord, en bij mijn weten, in deze rechtstaat, mag ik die mening ook hebben :-)
Zo zie ik het ook Ann. Als ik voort mag gaan op het artikel uit humo krijgt die vast levenslang wat in praktijk neerkomt dat die binnen 10 tal jaar weer naast je deur mag komen wonen. Ik schrik ook van het beeld dat ze van zijn moeder ophangen, te overbeschermd, te kort gehouden…alsof het haar schuld is. Je zal je kind maar met liefde grootbrengen en het deksel op je neus krijgen… Mijn gedachten zijn bij de ouders van de slachtoffers…
Maar natuurlijk mag dat, ik ben ook papa, ik heb ook extragevoelige voelsprieten voor zo’n gruwel.
Ik ben gewoon heel blij dat er een rechter is die rationeel kan en zal oordelen, ipv. een lynchmob. En over die invrijheidstelling, dat zullen we nog wel zien.
Op een wat grotere schaal: wat doe je dan met regeringen die systematisch jonge mensen aanpakken en zonder vorm van proces neerschieten – hoeveel rechten hebben die overheden nog?
Op de humo voorpagina stond hij ook al eerder “herkenbaar”. Enorm sterk diepgaand interview, dat uitlegt hoe het zo ver is kunnen komen. Anderzijds bereiken ze hier ook wel een grens volgens mij.