Snoecks

Vorig weekend brachten we een voorpublicatie uit de nieuwe snoekcs. Met veel interesse ben ik door de pdf van het boek gegaan. We (ik niet) hebben een mooie, weliswaar aangeklede, reeks gekozen over Bolivië. Het is een mooie reeks, en toch betwijfel ik of veel mensen ze ook echt zullen lezen.

Typisch Snoecks, lijkt me. Mijn ouders kochten het boekje jaarlijks, maar veel werd er nauwelijks in gelezen. Ondertussen staan ze bij ons in het boekenrek. In theorie zijn het onderwerpen die zowel Bob ( voor de blote madammen) als ik (voor de schitterende foto’s) kunnen interesseren. En toch leest niemand ze. Misschien ligt het aan het formaat. Het is zo onhandig, zo fragiel. Snoecks zijn niet meteen boeken dat je meeneemt naar de wc, of op reis. Het zijn geen echte leesboeken.

En toch is en blijft Snoecks een speciaal en waardevol boekje. Geen enkele uitgeverij of organisatie maakt naakt zo aanvaard en populair. Oud en jong, iedereen koopt het zonder schaamte. Dat is voor playboy en P-magazine wel anders. Zelfs mijn oma kocht het vroeger, en dat terwijl ze bleef zagen over mijn korte rokjes. Snoecks was mijn eerste ervaring met erotiek, verklapte een collega. Als vrouw heb ik dat nooit zo ervaren maar als ik de collectie nu in de boekenkast van ouderen zie prijken, moet ik steeds opnieuw denken aan zijn opmerking.

Leve de Snoecks.