Spelling
oktober 22, 2007Ik pleit meteen schuldig. Spelling is mijn ding niet, nooit geweest trouwens. Of dat onkunde of luiheid is, weet ik zelf niet goed. Ergens vind ik spellingsfouten altijd een beetje jammer. Daarom ben ik ook zo enthousiast over de nieuwe spellingsbijlagen bij De Standaard. Ik wil wel.
Tegelijkertijd kan ik niet opbrengen teksten opnieuw en opnieuw en opnieuw te herlezen, zeker niet voor blogberichten. Taal is een (communicatie)middel, geen doel op zich. Ik schrijf zoals ik spreek, en ook daar maak ik fouten. Moest niemand me hier op aanspreken zou het onderwerp me dan ook nauwelijks bezighouden.
Maar er zijn mensen die, op dat vlak, blijkbaar helemaal anders denken dan mij (alle respect trouwens). Dat bleek trouwens goed bij mijn bewuste spellingsfout op Manous verjaardagskaart: ik wort twee jaar. Mij leek het een leuke grap, een klein extraatje net zoals ik een kindergeschrift fakete. Velen waren het niet met mij eens. Het gaat om het principe, beweerden ze. Dit was een signaal aan de wand, een verloedering van onze waarden.
Wat heeft spelling te maken met waarden en normen? Ik moet toegegeven dat ik de denkfout ook geregeld maak: mooi schrijven getuigt van respect. Dat hebben ze er ons op school ingepompt. Misschien is het deels waar. Wat ons ook is ingepeperd en helemaal niet klopt is de onvergeeflijke dt-fout. Op school werden dt-fouten zwaarder bestraft als andere spellingsfouten,en daarom vinden veel volwassenen dan in het echte leven plots ook.
Onze kennis (niet alleen van mij) van de spellingsregels verzwakt. Reclamemakers maar ook restaurants en winkels spelen met fouten. Aan de andere kant blijven er mensen strijden voor een zuivere en correcte taal. Veel bloggers ervaren het als frustrerend, zeker als dat de enige respons is op hun bericht. Daarom besteed ik er nu een afzonderlijk bericht aan, zodat liefhebbers zich voor eens en altijd kunnen laten gaan: het is de moment.
Ooit ontmoette ik een man die er zijn hobby had van gemaakt. In zijn vrije tijd speurde hij allerhande publicaties af, op zoek naar fouten. Gelukkig ben ik hem hier nog niet tegengekomen: hij zou werken hebben.
“anders denken dan mij” moet zijn “anders denken dan ik” :-)
Voor de rest vergeef ik u elke fout omdat ik weet dat ik er ook maak.
Niets van aantrekken. Gelukkig is schrijven met licht niet onderhevig aan spellingsfouten :-)
Ronny
Volgens mij blogt die man tegenwoordig, en wel hier. :-)
En voor de rest: op jouw blog ben jij de baas. Als inzitten met de spelling van wat je schrijft een rem vormt op je spontaniteit, dan is dat een heel slecht idee. Maar proberen kan toch geen kwaad? Je postings eerst in Word of een ander programma met een spellcheker schrijven en dan in WordPress plakken, bijvoorbeeld? Zelf heb ik daar geen last van, maar veel mensen ergeren zich zo hard aan spelfouten dat ze niet meer aan het lezen van het bericht toe komen. Zoiets als een nieuwslezer met een scheve of lelijke das; die mag ook WO III aankondigen zonder dat de helft van de kijkers het zal horen. Mijn theorie is (opgelet, theorie-alarm!): vroeger hebben we zo hard moeten zwoegen op al die spelregels dat we het niet kunnen verdragen als iemand ervoor kiest om die niet allemaal na te leven. “Als wij die moeite moesten doen, dan jij ook!”, zoiets dus. En anders zijn we boos. Zo zit dat dus. Volgens mijn theorie toch.
Ahum, het zal wel Freudiaans zijn, zeker? Moest dus “spellchecker” zijn. Ik wist dat het ging gebeuren, hé…
I know the feeling…(know met d, t of dt???)
Ik heb ergens een blog, en niet mijn fotoblog. Ik heb één vaste fan en voor de rest weet ik niet of iemand het ooit leest. Ik probeer op mijn dt fouten te letten, schrijf ik één keer na 5 pagina’s blog berichten een dt fout, krijg ik een reactie: “Wordt met dt”….
Ok, dank u, maar als dit de enige reactie is die men kan geven…
Ik heb nog maar onlangs de weg naar je blog gevonden, ‘k ben fan gewordten ;-)
Er is een verschil tussen een blog en een krant.
Ik vind als ik een krant lees of een mailing of tijdschrift,..; dat er geen (schrijf)fouten mogen in staan.
Dat is een minimum aan respect en ook geloofwaardigheid.En het schept ook een beeld van het bedrijf zelf, of zij geengageerd zijn of niet.
Een blog daarentegen is redactioneel losser. En als daar een fout in staat, dan is dat zo. Het gaat om de inhoud.
Maar ik geef toe, ik ben ook iemand die belang hecht aan de nederlandse taal en het juiste gebruik ervan.
Hierbij een klein voorbeeld van een mailing die ik zag en die door zijn schrijffouten totaal zijn doel mist en waarschijnlijk direct in de vuilbak vliegt
“Wilt u ontvang gratis de andere geschenken?”
Schrijft u nu meteen in!
En deze zin moet dan een call to action voorstellen.
@ Fredegre: zo’n spellingnazi ben ik nu ook weer niet, dus ik vraag me af waarom je mij viseert. Maar toch bedankt voor de link ;)
Ik ben het eens met Cindy: er is een verschil tussen een blog en een “officiële” publicatie. Blogs worden meestal volgeschreven door mensen die hun gedachten en inzichten willen delen met iedereen die het wil lezen, als een soort openbaar dagboek. En net als bij dagboeken is correcte taal niet van levensbelang, het is de inhoud die telt.
Kranten of magazines, zij het online of offline, worden volgeschreven door journalisten/redacteurs die daar centjes voor krijgen. Goed taalgebruik lijkt me dan niet eens zo’n overdreven eis. Als officiële media al dt-fouten mogen maken zonder reactie, wat voor zin hebben de spelregels dan nog?
Ik hou van taal en zie met lede ogen aan hoe we meer en meer met taalarmoede te kampen krijgen. Tegenwoordig is het normaal om te spreken over “men” nieuwe schoenen, “u” iPod en kom “is” zien. Daar word ik droevig van.
Vandaar dat ik flagrante en/of grappige fouten wel eens aankaart op mijn blog, maar bloggers zal ik zelden of nooit op hun fouten wijzen. Ook al omdat ik zelf verre van foutloos ben, zoals Fredegre op mijn blog al aangetoond heeft :p
Als je ergens een post of commentaar van mij leest waaruit je afleidt dat ik zo fanatiek zou zijn als de man uit dit blogpostje, dan mag je me er altijd op wijzen.
PS: ik heb deze reactie niet nagelezen op spelfouten ;)
Ik vind dat je altijd moet streven naar een zo correct mogelijk Nederlands, gewoon voor een prettige leesbaarheid en een zo groot mogelijk tekstbegrip. Ik kan me er wel aan storen als iemand veel d/dt-fouten maakt, maar zal daar geen groot punt van maken of iemand ervoor terecht gaan wijzen. Zo belangrijk is het nu ook weer niet, de inhoud gaat voor.
Als ik zelf een schrijffout op mijn eigen blog zie, dan zal ik die wel altijd verbeteren. Zoals je bij een foto, schilderij of tekening streeft naar de hoogste kwaliteit, kun je dat ook doen met de taal. En ik vind het Nederlands foutloos nu eenmaal het mooist.
Ik ben het helemaal eens met Nina en heb er zelfs niet meteen iets aan toe te voegen. Ik ben een ongelofelijke spelling nazi zoals ze dat noemen, en ik ben er nog trots op ook. ;-)
Wel wou ik even zeggen, Fredegre, dat Freudiaanse versprekingen hier niks mee te maken hebben. Je bedoelt waarschijnlijk dat het ironisch is. ;-)
Het zijn niet alleen de spelfouten die je al dan niet doen struikelen als lezer, het is net zo goed de grammatica, het woordgebruik:
‘Moest niemand me hier op aanspreken’ vs. ‘Mocht…’
‘Zwaarder als’ vs. ‘zwaarder dan’
‘een man die er zijn hobby had van gemaakt’ vs. ‘van had gemaakt’
‘een signaal aan de wand’ vs. ‘een teken…’
enzovoort…
Taal is een communicatiemiddel, zoals er vele zijn met hun eigen formele en inhoudelijke regels: foto’s met ‘fouten’ (overdreven of net afwezige maar noodzakelijke retouche, onderwerp slordig in beeld, copyright niet vermeld enzovoort) zouden op deze blog een pak minder getolereerd worden. Op een taalsite zouden ze dan weer van geen tel zijn.
Vorm en inhoud vormen samen de communicatie, en de vraag rijst ongetwijfeld bij sommigen of iemand die nauwelijks aandacht besteedt aan de vorm van zijn gedachten, wel goed nagedacht heeft over de inhoud. En een slechte foto van een interessant onderwerp blijft een slechte foto, net zoals een goede foto van een totaal oninteressant onderwerp een slechte foto is.
Op een slechte dag erger ik me blauw aan je taalfouten, op een goeie dag lees ik met interesse je nieuwe posts.
ik struikel niet echt over spelfouten of dt-fouten en dergelijke, dat kan in alle haast van het bloggen gebeuren.
maar fouten tegen grammatica en woordgebruik vind ik dan weer heel ergerlijk tijdens het lezen. zoals je nu in je stukje “anders dan mij” schrijft, dat is gewoon slordig en ligt toch niet aan gehaastheid?
ik hecht geen bovenmatig belang aan taal, maar ik kom hier en af toe voorbij gesurfd en ik moet bekennen: je taalgevoel is telkens weer iets wat mij dan weer een tijd doet wegblijven.
Waarom maken ze dat nederlands niet een beetje eenvoudiger? Zou ons besparen van al die frustraties vooral die van d/t want ik ben al lang de draad kwijt. Zal ik dan maar op de nederlandse les gaan? Want ik blog ook graag en ik weet dat ik ook veel fouten schrijf (eerlijk, soms gok ik gewoon of het nu d of t of dt is) en durft er daar dan iemand een opmerking over maken dan voel ik de moed zo weer in mijn schoenen zakken.