Wetstraatvideo

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost om dit filmpje online te zetten, zowel op de site van De Standaard als hier. Bob zijn computer gaf de geest tijdens de montage, YouTube weigerde dienst, enz. Onze scheidingspapieren lagen al klaar toen het gisteren om 23.30 eindelijk toch online stond.

Politiek interesseert me wel, maar na 172 dagen had ik het toch een beetje gezien. Ik verwachtte dus ook niet veel van dit project, ook al was het Bob die het zou draaien. Toch moet ik toegeven dat ik het de moeite waard vind, zeker naar het einde toe. Laat u dus niet te snel afschepen: the best is yet to come.

Elisabeth Broekaert

België telt heel veel goede fotografen. Heel af en toe bots ik op iemand die er toch een beetje bovenuit steekt. Elisabeth Broekaert is er zo een.

Help

Ze leken zo gemakkelijk, de Flickrbrowser and -slideshow. Maar om onduidelijke reden krijg ik ze niet op deze blog. Ik copypaste de code, maar als ik ze dan publiceer is er niets te zien. Wie helpt?  

Droomjob: bedrijfsfotograaf

Dit weekend ontmoette ik Uli Schillebeeckx tijdens de workshop modelfotografie. Zij was de andere docente, en de dag was grotendeels geslaagd door haar. Uli is een jonge, toffe meid (en vrijgezel, kan je je dat voorstellen? ;-). Als fotografe kan ik haar moeilijk inschatten maar met zo een persoonlijkheid kan die enkel goed zijn. Technisch kon ik alvast veel leren van haar. Bovendien lijkt ze een droomjob te hebben, en dan nog een waarvan ik het bestaan nauwelijks kende.

Uli is bedrijfsfotografe. Haar firma (waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren) geeft geregeld een catalogus uit met producten (zoals veel bedrijven trouwens). Ze is als enige verantwoordelijk voor de fotografie van al die elementen, voltijds. Soms zijn het producten in studio, maar vaak zoekt ze ook mensen om het ding in kwestie eens uit te proberen op locatie. Misschien overromantiseer ik het (en haar) maar mij lijkt het alvast leuk je eigen planning te maken, creatief na te denken met al het nodige materiaal voor handen. Niemand die op je vingers kijkt, en dat binnen een leuke groep.

Ik ben erg tevreden met mijn job als fotoredacteur en ik zou het voor geen geld willen missen, zeker niet nu ik zou een leuk evenwicht heb gevonden met mijn andere activiteiten. Jaloers ben ik dus niet, maar dat gevoel ligt hoe dan ook niet in mijn aard. Toch bewijst Uli en haar job dat een carrière in de sector niet onmogelijk is. Niet alleen bekende fotografen vinden leuk werk binnen de fotografie.

Work-out in het fotomuseum

Zaterdag was ik uitgenodigd door het CVB en het fotomuseum als docent modelfotografie. Het leek me een leuk idee tot bleek dat de workshop plaatsvond in studio. Vroeger heb ik geregeld in studio gewerkt, maar het was toch verdomd lang geleden. ‘Mijn kennis’ doorgeven aan een groep amateurs zou niet eenvoudig zijn. Sommige van die zogenaamde ‘amateurs’ zouden technisch misschien zelfs beter onderlegd zijn, en uit ervaring weet ik dat velen (in die sector) zich niet zouden schamen om dat te testen. Modelfotografen (zeker als ze hun roeping pas na hun 55ste verjaardag ontdekten) zijn niet de meest gemakkelijke mensen.

Ik was een beetje zenuwachtig, zeker toen de organisatie me een grote koffer van Servix overhandigde. Zou ik de studio-installatie wel in elkaar krijgen? Met een beetje hulp van mijn collega Uli liep het vlotter dan verwacht. Zo veel is er de voorbije jaren dan toch niet veranderd, dacht ik bij mezelf. Ook de presentatie verliep erg vlot. Ik verschoot van mijn eigen theoretische kennis. Als een echte pro demonstreerde ik wat ik zelf al jare niet meer heb gedaan.

Maar belangrijker (en hopelijk interessanter) was vooral mijn kijk op modelfotografie. Veel fotoclubfotografen verliezen zich in de techniek. Zo waren ze al bijna een half uur bezig voor iemand ook maar iets zei tegen het model. Ik moest ingrijpen. Modelfotografie heeft namelijk niets te maken met productfotografie. Techniek is een noodzakelijk kwaad, een middel tot goede foto’s maar geen doel op zich. daarom won uiteindelijk ook het meest creatieve beeld, niet het best belichtte.

De meeste deelnemers bleken tevreden. Na vier dankmails durf ik dat ook te schrijven. Het was een leuke en erg boeiende dag, ook voor mij. Nu kan (en wil) ik echt niet meer wachten voor mijn eigen studio.

Foto Lucien Bogaert

Slideshow

Fotoreeksen werken, soms zelfs beter dan een enkel sterk beeld. Ik vergelijk graag. Bovendien vind ik kiezen vaak moeilijk. De beste foto bestaat niet. Daarvoor is de inbreng van de kijker veel te groot.Meerdere foto’s onder elkaar posten, ik vind het nog steeds niet achterhaald. Maar een slideshow of pictobrowser is natuurlijk veel moderner, veel hipper.

Enkele weken geleden introduceerden we (lees mijn collega Tim) op de slideshow op De Standaard online. Ik vind het visueel en inhoudelijk een grote meerwaarde. Alleen jammer dat het programma waarmee de slideshows gemaakt worden niet echt gebruiksvriendelijk is. Ik besef dat een programma programmeren erg moeilijk en arbeidsintensief is, maar voor mijn site was ik toch op zoek naar een ander, sneller, handiger en toch gratis alternatief.Pictobrowers van Flickr vervulde meteen de verwachtingen: op minder dan twee minuten stonden het ding online. Het gaat over een communiereeks die toevallig nog op mijn flickr-account stond. Ik gebruik het programma nog te weinig, en de andere beelden kwamen niet echt in aanmerking voor een reeks. Alleen jammer dat de beelden niet vanzelf verspringen, zoals bij een echte slideshow.

Rijbewijsproject

Wat? Foto’s van mensen bij hun rijbewijs. Iedereen achter dezelfde achtergrond (al verschil het kleur nogal afhankelijk van het licht. Ik weet nog niet precies wat ik aar ga mee aanvangen: laten of corrigeren).

 

Waarom? Omdat mensen veranderen. Omdat het grappig is, en ik humor erg belangrijk vind. Omdat ik wil werken aan een eigen project en dat te weinig doe. Omdat we binnen enkele jaren geen rijbewijs meer zullen hebben. Alles zal gescaned en vastgelegd worden op onze elektronische identiteitskaart. Omdat het concept van het document zowel technisch als inhoudelijk helemaal verouderd is.

 

Wie? Ik ben op zoek naar veel mensen, heel veel. Herhaling werkt. Iedereen is welkom, op voorwaarde dat ze een (oud) rijbewijs hebben natuurlijk. Op termijn ga ik ook zelf op zoek gaan naar en paar bekende koppen.

 

Waar en wanneer? Met mijn achtergrond kom ik op bezoek bij de kandidaten. De opnames duren niet lang, vijf à tien minuutje. Ik wil wel  werken met daglicht dus het moet wel overdag plaatsvinden.

Nico Vereecken op de 6 daagse

Het is niet omdat Nico me enkele weken geleden eens goed op mijn plaats zette, dat ik nu een positief bericht over hem schrijf. Integendeel. Meestal ben ik te koppig voor verzoeningsacties. Ook zonder voorgeschiedenis zou ik, bij het zien van deze foto’s, zin gekregen hebben er iets over te schrijven. Maar dat ik de naam (en het mailadres) van de fotograaf kende, maakte het alleen gemakkelijker.

Een zwartwit reeks over de randgebeurtenissen van een sportevenement is niet evident voor een professionele agentschapsfotograaf. Het getuigt van durf en motivatie. Meestal hebben alleen liefhebbers en studenten daar tijd en zin voor.

Nico Vereecken bewijst dat het toch kan. Ik heb mijn best gedaan de reeks in de krant te krijgen, zodat de jongen er ook financieel iets zou aan over houden. Initiatief is leuk, maar zonder opbrengst houdt zelfs de grootste idealist het waarschijnlijk snel voor gezien. Van complimenten kan niemand leven.

Het is mij jammer genoeg niet gelukt.

Foto-Bongobon, deel 1

Enkele weken geleden kreeg ik de vraag of ik een bongobon voor een fotosessie zou willen bespreken. Ik ben een grote fan van het concept, en sta (in tegenstelling tot veel andere fotografen) relatief graag zelf (af en toe) aan de andere kant van de camera. Het leek me dus een geweldig voorstel.

Al verschillende keer bladerde ik door het boekje, waarin alle fotografen zichzelf voorstellen, maar de keuze viel me zwaarder dan gedacht. Alles tussen Gent, Brussel en Antwerpen kwam in aanmerking, en ik veronderstelde dat dit geen probleem kon zijn. Maar al snel bleek dat de meeste deelnemende fotografen ver weg woonden, ver van het centrum van de stad en ver van het centrum van het land. Echt grote namen zaten er op het eerste zicht ook niet tussen, maar dat wil natuurlijk niets zeggen.

Iedere fotograaf kon zichzelf voorstellen door middel van drie foto’s. Op het eerste zicht zaten er wel een paar leuke beelden tussen, al zat er ook veel kitscherig werk tussen: baby met schaaltje op het hond, op een schapenvelletje, softfilters en sepiatinten. Ik selecteerde enkele fotografen en ging op zoek naar hun persoonlijke websites. Jammer genoeg vielen ook die vaak zwaar tegen: veel clichés, veel melige beelden en weinig creativiteit. Ok, het is geen gemakkelijk onderwerp. Kinderen, zwangere vrouwen en verliefde koppels zijn nu eenmaal een beetje melig. Toch verwachtte ik er meer van.

Wat mij, naast het fotografisch talent, nog meer tegenviel, was het aanbod: de bongobon betaalt de opname, één vergroting en met een beetje geluk nog enkele proofings. Slechts een fotograaf bood een cd met hoge resolutiefoto’s (maar hij was dan echt echt echt mijn genre niet). Nu begrijp ik waarom de bon slechts 80 euro kost. De kans is namelijk erg groot dat diegene die de bon krijgt later zelf nog betaalt voor enkele afdrukken. En de prijs van de nabestellingen staat nergens vermeld. Persoonlijk weet ik graag vooraf wat een product of dienst kost. Ik zou dus veel liever 100 euro betalen voor een uitgebreid resultaat.

Na lang zoeken nam ik vandaag contact met Rik en Trees Goossenaerts uit Merelbeke: ze wonen niet ver, ze hebben een sobere stijl en beloven een extra portfoliootje met proeven. Wat dat mag betekenen valt af te wachten. Ik kijk er alvast naar uit.

Fotografiesites

Bijna iedere fotograaf heeft ondertussen een site, en terecht. Ik kan me geen betere reclame voorstellen. Velen maken hem zelf, zoals ik destijds (ondertussen toch al vijf jaar geleden). Maar steeds meer collega’s, zeker onder de zelfstandigen, besteden hun site uit. Het moet goed zijn. Foto’s presenteren op het internet is helemaal anders dan voor een tentoonstelling of in een boek. Met veel interesse bekijk ik hun producties, al is het maar omdat ik heel binnenkort zelf niets nieuws zou willen (en moeten) brengen. Er zitten veel mooie dingen tussen, en toch is het mij niet duidelijk hoe de ideale fotografiesite er zou moeten uitzien. Enkele bedenkingen:

* Flashy: Veel fotosite worden in Flash gemaakt. Ondertussen kunnen de meeste computer dat aan, en het oogt vaak mooi en modern. Flashsites zorgen bovendien voor een natuurlijke copyrightbeveiliging. Toch zie ik twee grote nadelen: flashsites zijn arbeids- en dus tijdsintensief. Meestal veranderen ze te weinig. Een tweede nadeel is erg persoonlijk: ik kan simpelweg niet werken mat dat programma.

* Veel of heel veel foto’s: Hoe veel foto’s zou de ideale fotografiesite moeten bevatten? Heel veel, denk ik. Dat mensen zich zouden kunnen verliezen, de bomen door het bos niet meer zien, vind ik niet echt een probleem. Maar hoe breng je die structuur mooi en duidelijk in beeld? En moet er onder iedere foto een onderschrift staan? Soms vind ik dat wel handig, maar vaak storen die letters me visueel.

* Bestaat er zoiets als webfoto’s? Niet ieder foto is geschikt voor het internet. Vooral grote beelden die ruimte vragen, verliezen een deel van hun schoonheid op het internet. Omgekeerd is ook waar. Teaserbeeldjes, grafische foto’s werken vaak erg goed op een site. Moet een fotograaf zijn beelden op die manier herselecteren?

* Update: Mijn site staat al jaren stil. Binnenkort komt er hopelijk een nieuwe versie. Maar waarschijnlijk zal ik ook die site niet regelmatig (lees meer dan een keer per week) updaten. Ik ken geen enkele mooi, stijlvol programma dat zo snel te veranderen is. Jalbum komt in de buurt, maar daar loopt het dan mis met de indeling en onderschiften. Nieuws komt op mijn weblog, dat werkt handiger en sneller.

Nog?