Feesten met BV’s

Vrijdag waren Bob en ik uitgenodigd op een ‘winterfeest’, georganiseerd door vrienden van vrienden. Ik had gedacht dat de vrienden er ook zouden zijn maar toen dat bleek niet zo te zijn, vond ik het flauw daarom nog af te haken.

Drie vriendinnen maken wilde plannen tijdens een even wild feestje. Er worden te weinig leuke feestje geven, vonden ze. Als dertiger leer je bovendien weinig nieuwe mensen kennen. Dancings werken niet, trouwfeesten wel maar het gebruik wordt (om financiële redenen) steeds minder populair. Zouden we niet zelf iets organiseren? Laten we onze vrienden mixen tijdens een fake trouwfeesten waar iedereen voor zichzelf betaald.

Een concept, een locatie en veel vrijwilligers, meer was er niet nodig voor een leuk feestje. Jammer dat het in Mechelen was, vonden Bob en ik. Dar is toch een dik uur rijden en met de feesten voor de deur had ik toch een beetje schrik voor controles. Moeilijk, en toch heb ik me (terecht) laten verleiden.

We zaten aan tafel met onbekende maar leuke mensen. Na het hoofdgerecht werden we plots herschikt. Het klinkt erg ingewikkeld en gekunsteld maar het concept werkte. De sfeer zat er goed in.

Tijdens het dessert zag ik plots Murielle Scherre, het meisje van la fille ‘O. Ze zag er stoer en tegelijk erg gewoon en zelfs kwetsbaar uit. Tijdens het dansen zag ik Bob praten met Wouter Van Belinghen, de zwarte schepen van Sint Niklaas. Hij bleek nog toffer en echter dan ik hem mij voorstelde.

Maken bv’s een feestje hip? Niet noodzakelijk, vind ik. Meestal laten bekende mensen mij relatief koud. Eerlijk is eerlijk: roem en bekendheid erotiseert. Maar in dit geval bleef ik redelijk kalm onder hun aanwezigheid, zonder me beter te voelen.

Hun aanwezigheid zegt wel iets over de grote van ons landje. Iedereen kent iedereen, enkele tussenpersonen in acht genomen