Moeilijke omstandigheden

Het is winter. Het regent, de zon mijdt ons en iedereen kruipt binnen. Toch willen ze foto’s, ook van mij. Of ik niet even wat leuke sfeerbeelden zou kunnen maken op een verjaardagsfeestje?  

Het klonk leuk én eenvoudig, maar niets was minder waar. Bij het binnenkomen viel het me meten op hoe donker het was in de woonkamer. Behalve van het beetje sfeerlicht was er nauwelijks verlichting aanwezig.  De kinderen huppelden vrolijk door het huis. Donker weertje he, glimlachte de vader. Ik knikte, maar voelde meteen dat dit mijn probleem zou worden, niet dat van hen noch van de kinderen.

Wat zou ik doen? Het koppel wou graag ‘mooi’ en vooral ’sfeervolle’ foto’s. Stilzwijgend willen ze meestal ook veel. ‘Als we het zelf doen is het altijd zo uitgeflitst’, zei hij. Ik keek naar de foto’s aan de muur en zag veel leuke maar weinig goede foto’s in technisch opzicht. Ik wou het graag goed doen, maar wist niet meteen hoe.

Als fotograaf heb je op zo een moment twee keuzes: of je gebruikt de betere flits, maakt veel leuke foto’s maar boet onvermijdelijk toch een beetje sfeer in. Of je besluit op een mega groot diafragma veel (lees heel vel) foto’s te maken voor enkele heel mooie én sfeervolle beelden.

Die ochtend koos ik voor het tweede scenario. Later die dag gebruikte ik mijn flitst tijdens het sinterklaasfeest van mijn schoonzus. Beide hebben hun voordelen en nadelen. Moeilijk.

Onderstaande foto’s komen alvast uit het eerste deel.