Gesloten ogen
december 12, 2007Ogen zijn buitengewoon belangrijk op foto’s. Gesloten ogen kunnen mooi zijn, indien gewenst. De intimiteit ervan verrast maar het wordt snel een effect dat gaat vervelen. Ik heb de voorbije dagen vooral gezwoegd op het vermijden van ongewenste gesloten ogen.Sommige mensen knipperen duidelijk meer dan andere. Zou deze ergerlijk tic erfelijk zijn? Zou het van de zenuwen zijn? Kinderen hebben toch minder last van knipperende ogen, maar dat zou ook kunnen betekenen dat knipperen een teken van ouderdom en/of vermoeidheid is.
Belangrijker vind ik de vraag of mensen iets kunnen doen aan hun knipperende ogen. Zelfzekerheid kan je leren, vermoeidheid kan je wegslapen. Persoonlijk kan ik me ook niet voorstellen dat je je ogen niet even kan openhouden al was het maar voor de foto.
Toch heb ik het gevoel de meeste knipperaars zich nauwelijks bewust zijn van het probleem, zeker niet op het moment van de foto. Later, bij het bekijken van hun familiefoto zullen zich het onvermijdelijk (dat hoop ik voor hen) waarschijnlijk al gezien hebben.
Als fotograaf durf ik er nooit iets over te zeggen. Het klinkt zo confronterend, zeker omdat ik nog steeds niet zeker ben of ze er al dan niet iets aan kunnen doen. De enige oplossing is wachten en veel beelden maken.
Ik ben niet de meest ervaren fotograaf, maar als ik mensen fotografeer en ik merk op mijn display dat de ogen toe zijn, zeg ik iets in de aard van: “je staat heel mooi op de foto, maar het zou nog mooier zijn moesten je ogen open zijn”. Het lijkt te helpen en ik heb er nog geen slechte reacties op gekregen…
Ja An de sprekers werken niet altijd even goed mee. Vooral bij duo presentaties is het nogal eens moeilijk heb ik gemerkt.
Blij u te terug te zien op JavaPolis! De conferentie zou niet meer hetzelfde zijn zonder u daar.
Ja An, al ben ik helemaal geen fotograaf, de ogen vind ik ook heel belangrijk op een foto. Grs, Linda
Als ik zo nodig op de foto moet, probeer ik er aan te denken mijn ogen open te houden. Met het resultaat, dat ik dan wel in paniek lijk omdat ik ze heel geforceerd opensper. Hetzelfde met lippen stijf opeen geklemd of lichtjes van mekaar. Er zijn eigenlijk zoveel dingen waar ik dan op probeer te letten, dat het resultaat niet om aan te zien is. De enige keer dat ik eens redelijk op de foto sta, is als ik niet weet dat ik gefotografeerd wordt. Zoals die keer dat ik tijdens een bedrijfsbezoek met de arbeidsgeneesheer met mijn splinternieuwe gsm een foto wilde maken van een schimmelvlek op een muur. Pas op het moment dat de klik ging, merkte ik dat ik de lens naar mij gericht had ipv naar de muur. Toen we na een halfuur slappe lach eindelijk door onze tranen de foto zagen, viel die best mee.
Als ik merk dat mensen meer dan anderen met gesloten ogen op de foto staan, dan zeg ik er wel iets van. In de gevallen dat ze er iets aan kunnen doen (en dat ze op de foto willen staan), letten ze er dan wel op. Open communicatie, zonder aan te vallen, doet ook hier wonderen.