Achter de schermen

Hoe was het nu echt? Ik wou wachten tot na de uitzending, uit respect voor de programmamakers. Maar nu het allemaal achter de rug is, kan ik vrijuit mijn persoonlijke conclusies trekken:

* De deelname: Ik heb absoluut geen spijt van onze inschrijving. Ik zie het leven als een groot avontuur en dit was daar een klein onderdeel van. Wie niet waagt, niet wint. Dat ik me belachelijk zou kunnen maken, schrikte me nauwelijks af. Intelligente mensen en echte vrienden weten wel beter.

* Den Jo: De man kent zijn stiel. Ik vond hem erg professioneel maar niet zo oprecht of hartelijk. Jo kwam vijf minuten voor de opnames aangereden in zijn cabrio en was precies drie minuten nadien weer weg. Dit is een job als een andere zeker?

* De huizen: Op de televisie leken de eerste twee panden veel mooier dan ik ze mij herinner. Veel lelijke details waren op de televisie niet te zien. Zo was de tuin van de eerste woning niet in de prijs inbegrepen. En dat het water stroomde van de keldermuren werd ook niet vermeld. Foei.

* Het budget: Jammer hoeveel mensen me hebben aangesproken over ons ‘mooie budget’. Wat mensen op financieel gebied van mij weten en denken, houdt me nauwelijks bezig. Toch wil ik de wereld (nog eens) enkele illusies armer maken: voor 500.000 euro zouden Bob en ik echt alles uit de kast moeten halen. Wij komen beide uit een gemiddeld milieu en de enige reden dat wij nu al over zo een budget beschikken is omdat mijn mama te vroeg is overleden. Voor een extra minuut met haat geef ik het allemaal graag terug. Dit programma bewijst bovendien nog maar eens dat ons budget (in tegenstelling tot wat wij zelf dachten) niet eens zo bijzonder hoog of uniek is.

* De montage: Ik was relatief tevreden over de uitzending. Manou en Nina hebben de boel bij elkaar geschreeuwd maar dat valt niet eens op. Na twee dagen opname kunnen ze alles van u maken, besef ik nu. Endemol is braaf geweest. Dank u.

* De expert: Hij was de hoofdreden wat we aan het programma wilden deelnemen. Bob en ik weten te weinig van verbouwingen om een huis met werk goed te kunnen beoordelen. Een expert zou dus goed van pas komen, dacht we. Dat viel grondig tegen. Peter is een vriendelijke man die het goed kan uitleggen. Hij zegt verstandige dingen. Maar in ons verhaal bleek zijn kostenberekeningen toch niet te kloppen. De dag na de opnames gingen Bob en ik terug kijken naar het derde huis, samen met een andere architect en mijn schoonvader die heel veel (professionele ) ervaring heeft in de sector. Beide waren het meteen eens: met 150.000 euro extra zouden we er nooit geraken. Zelfs met het dubbele zouden we nog niet te zot moeten doen. Vocht, een nieuw dag, zowel de water- en elektriciteitsleidingen laten vernieuwen, veel breekwerk: het kost allemaal veel meer dan verwacht.

* Afloop: Hebben jullie het huis nu gekocht? We waren beide erg overtuigd van de laatste woning; ik misschien nog iets meer dan Bob. Bob en ik zijn niet bijzonder handig en hebben ook geen zin, om de volgende drie jaar in een bouwwerf te wonen en alle onze vrije tijd te steken in een woning. En dus hebben we besloten het niet te doen. Terecht waarschijnlijk want drie maanden later staat de woning nog steeds te koop.