Achter de schermen

Hoe was het nu echt? Ik wou wachten tot na de uitzending, uit respect voor de programmamakers. Maar nu het allemaal achter de rug is, kan ik vrijuit mijn persoonlijke conclusies trekken:

* De deelname: Ik heb absoluut geen spijt van onze inschrijving. Ik zie het leven als een groot avontuur en dit was daar een klein onderdeel van. Wie niet waagt, niet wint. Dat ik me belachelijk zou kunnen maken, schrikte me nauwelijks af. Intelligente mensen en echte vrienden weten wel beter.

* Den Jo: De man kent zijn stiel. Ik vond hem erg professioneel maar niet zo oprecht of hartelijk. Jo kwam vijf minuten voor de opnames aangereden in zijn cabrio en was precies drie minuten nadien weer weg. Dit is een job als een andere zeker?

* De huizen: Op de televisie leken de eerste twee panden veel mooier dan ik ze mij herinner. Veel lelijke details waren op de televisie niet te zien. Zo was de tuin van de eerste woning niet in de prijs inbegrepen. En dat het water stroomde van de keldermuren werd ook niet vermeld. Foei.

* Het budget: Jammer hoeveel mensen me hebben aangesproken over ons ‘mooie budget’. Wat mensen op financieel gebied van mij weten en denken, houdt me nauwelijks bezig. Toch wil ik de wereld (nog eens) enkele illusies armer maken: voor 500.000 euro zouden Bob en ik echt alles uit de kast moeten halen. Wij komen beide uit een gemiddeld milieu en de enige reden dat wij nu al over zo een budget beschikken is omdat mijn mama te vroeg is overleden. Voor een extra minuut met haat geef ik het allemaal graag terug. Dit programma bewijst bovendien nog maar eens dat ons budget (in tegenstelling tot wat wij zelf dachten) niet eens zo bijzonder hoog of uniek is.

* De montage: Ik was relatief tevreden over de uitzending. Manou en Nina hebben de boel bij elkaar geschreeuwd maar dat valt niet eens op. Na twee dagen opname kunnen ze alles van u maken, besef ik nu. Endemol is braaf geweest. Dank u.

* De expert: Hij was de hoofdreden wat we aan het programma wilden deelnemen. Bob en ik weten te weinig van verbouwingen om een huis met werk goed te kunnen beoordelen. Een expert zou dus goed van pas komen, dacht we. Dat viel grondig tegen. Peter is een vriendelijke man die het goed kan uitleggen. Hij zegt verstandige dingen. Maar in ons verhaal bleek zijn kostenberekeningen toch niet te kloppen. De dag na de opnames gingen Bob en ik terug kijken naar het derde huis, samen met een andere architect en mijn schoonvader die heel veel (professionele ) ervaring heeft in de sector. Beide waren het meteen eens: met 150.000 euro extra zouden we er nooit geraken. Zelfs met het dubbele zouden we nog niet te zot moeten doen. Vocht, een nieuw dag, zowel de water- en elektriciteitsleidingen laten vernieuwen, veel breekwerk: het kost allemaal veel meer dan verwacht.

* Afloop: Hebben jullie het huis nu gekocht? We waren beide erg overtuigd van de laatste woning; ik misschien nog iets meer dan Bob. Bob en ik zijn niet bijzonder handig en hebben ook geen zin, om de volgende drie jaar in een bouwwerf te wonen en alle onze vrije tijd te steken in een woning. En dus hebben we besloten het niet te doen. Terecht waarschijnlijk want drie maanden later staat de woning nog steeds te koop.

De tv-vedetten

Morgen donderdag komen Bob en ik op tv. Iedereen heeft ons al gezien in de voorstukjes, behalve ik natuurlijk. Doorgaans kijken wij niet zo veel naar VTM. Maar morgenavond doen we dat natuurlijk wel, al zal het waarschijnlijk met rode wangen zijn.

Alles onbewerkt

Veel vrienden maar ook klanten vragen het: ‘doe geen moeite, de foto’s moeten niet bewerkt of geselecteerd worden hoor. Het steekt niet zo nauw.’

Het klinkt handig en dus vriendelijk maar ik kan en mag daar niet op in gaan. Aan een kok vraag je toch ook niet om even slechte of onafgewerkte gerechten voor te schottelen?

De enige keren dat ik wel ruw materiaal wil afgeven is op events, waar snelheid de topprioriteit is. Of voor een collage of montage waarbij ik vooraf weet dat mijn beelden toch zwaar verknipt zullen worden.

Anders niet. Dat noemen ze beroepstrost.

Eindelijk

Bob wou wachten tot de kerstperiode, voor de mooie kerstpromoties. Dus hebben we gewacht, ook al is geduld niet echt mijn sterkste kwaliteit. Maar vandaag heb ik hem eindelijk besteld: de digicorder van Telenet.

Tot enkele maanden geleden hadden we een dvd-recorder van Philips. Zolang het ding werkte was ik razend enthousiast. Maar de pret heeft niet lang geduurd. Tijdens de garantieperiode hebben we hem al een terug binnengebracht, bij de Makro. Na vier weken kregen we een bericht dat we hem terug mochten komen halen, dat ze niets hadden gevonden. Vier weken voor niets, het overstijgt mijn verstand. Maar ik niet bijzonder handig met die dingen, en uit angst om af te gaan hield ik mooi mijn mond.

Twee maanden na de garantie liep he ding weer vast, zomaar. Deze keer vonden ze wel iets, een kleine blokkage van meer dan 200 euro. Ik heb de Marko en Philips bedankt voor hun diensten. De bal ligt nu bij Telenet. Laten we hopen.

Gesloten ogen

Ogen zijn buitengewoon belangrijk op foto’s. Gesloten ogen kunnen mooi zijn, indien gewenst. De intimiteit ervan verrast maar het wordt snel een effect dat gaat vervelen. Ik heb de voorbije dagen vooral gezwoegd op het vermijden van ongewenste gesloten ogen.Sommige mensen knipperen duidelijk meer dan andere. Zou deze ergerlijk tic erfelijk zijn? Zou het van de zenuwen zijn? Kinderen hebben toch minder last van knipperende ogen, maar dat zou ook kunnen betekenen dat knipperen een teken van ouderdom en/of vermoeidheid is.

Belangrijker vind ik de vraag of mensen iets kunnen doen aan hun knipperende ogen. Zelfzekerheid kan je leren, vermoeidheid kan je wegslapen. Persoonlijk kan ik me ook niet voorstellen dat je je ogen niet even kan openhouden al was het maar voor de foto.

Toch heb ik het gevoel de meeste knipperaars zich nauwelijks bewust zijn van het probleem, zeker niet op het moment van de foto. Later, bij het bekijken van hun familiefoto zullen zich het onvermijdelijk (dat hoop ik voor hen) waarschijnlijk al gezien hebben.

Als fotograaf durf ik er nooit iets over te zeggen. Het klinkt zo confronterend, zeker omdat ik nog steeds niet zeker ben of ze er al dan niet iets aan kunnen doen. De enige oplossing is wachten en veel beelden maken. 

Miss België?

Ik ben geen kenner noch fan van missverkiezingen. Natuurlijk zijn het allemaal erg mooie meisjes. En toch heb ik de indruk dat het hele gedoe een beetje vals is. Het mooiste meisje, in mijn ogen dan, wint zelden. Misschien heb ik gewoon een vreemde smaak.

Of misschien draait het toch meer om marketing en politiek dan om schoonheid. Lang haar heeft meer kans dan kort, tweetaligheid is buitengewoon belangrijk en een perfecte evenwicht tussen open (maar zeker niet te), bescheiden (maar dan ook niet verlegen) en stijlvol (lees conservatief).

Vorige week mocht ik een van de kandidates fotograferen, in het sportoutfit van het bedrijf dat haar sponsort. Ik moet toegeven dat het een mooi, vlot en sympathiek meisje leek. Geen slecht woord dus over haar, integendeel. In vergelijking met de meeste meisjes van haar leeftijd was ze bovendien erg zelfzeker voor de camera, en dat ervaar ik als een voordeel. Poseren is duidelijk iets dat je kan leren.

Wie haalt haar uit de lijst? 

Partyfoto’s

Vroeger, toen ik voor mijn eigen plezier nog wekelijks allerlei clubs en feestjes afdweilde, vroegen ze me meer voor dergelijke opdrachten. Ondertussen heb ik het feestgehalte een beetje geruild voor een receptiesfeer. Leuke, sfeervolle receptiefoto’s maken is moeilijk.

Etende, pratende of beschonken mensen zijn niet fotogeniek. Bovendien zit het licht vaak slecht, heel slecht. Flitsen wordt vaak onvermijdelijk. Met een lange sluitertijd krijg je een speciaal effect, waar ik wel van hou.

Topmodel

Maandagavond volgt Bob avondschool. De avond verloopt altijd op dezelfde manier: Om zes uur eten we samen. Dan haast Bob zich weg, zoals steeds te laat. Ik ruim op, stop d e kinderen in bed en kruip achter mijn computer. In de achtergrond speelt de televisie. En zo ontdekte ik het programma Topmodel op kanaal twee. Het concept interesseerde me nauwelijks, maar als achtergrond vind ik reality altijd goed.

Het programma bleek boeiender dan verwacht, ook al heb absoluut geen ambitie in als model. Maar als fotograaf vond ik, voor de eerste afleveringen, bijzonder interessant. Marc Lagrange en Guy Kokken zijn grote namen. Ze aan het werk zien, vond ik verrijkend al kreeg de kijker zelden een eerlijk beeld van de fotoshoot. Zo lag de mascara er een beetje te dik op tijdens de zogenaamde out-of-bed-shoot.

Maar wat mij meer stoorde was de pretentie en hardheid ten aanzien van de meisjes. Dat is zo in de sector, beweren ze. Ik heb niet zo veel ervaring met modellen- en reclamefotografie maar op geen enkele shoot heb ik klanten en/of fotografen zo arrogant, denigrerend en grof horen doen. Nooit. Tegen uw model zeggen dat haar houding ‘hoers’ is werkt contraproductief. Bovendien leggen ze de verantwoordelijkheid voor een goede of slecht foto helemaal bij het model, en nauwelijks bij de fotograaf die na 10 meisjes misschien zijn inspiratie een beetje verliest.

Wat vond ik dan wel goed, lees interessant? Topmodel bewijst (voor het grote publiek) dat een topmodel niet per definitie een echt mooi meisje is. Schoonheid is niet gelijk aan fotogenie, integendeel. Daarom zou ik ook voor Ine gegaan zijn, als winnares, en niet voor Hanne. Maar laten we eerlijk zijn: de drie finalisten hebben hoe dan ook gewonnen. Hun intrede in de sector is hoe dan ook gemaakt.

Feesten met BV’s

Vrijdag waren Bob en ik uitgenodigd op een ‘winterfeest’, georganiseerd door vrienden van vrienden. Ik had gedacht dat de vrienden er ook zouden zijn maar toen dat bleek niet zo te zijn, vond ik het flauw daarom nog af te haken.

Drie vriendinnen maken wilde plannen tijdens een even wild feestje. Er worden te weinig leuke feestje geven, vonden ze. Als dertiger leer je bovendien weinig nieuwe mensen kennen. Dancings werken niet, trouwfeesten wel maar het gebruik wordt (om financiële redenen) steeds minder populair. Zouden we niet zelf iets organiseren? Laten we onze vrienden mixen tijdens een fake trouwfeesten waar iedereen voor zichzelf betaald.

Een concept, een locatie en veel vrijwilligers, meer was er niet nodig voor een leuk feestje. Jammer dat het in Mechelen was, vonden Bob en ik. Dar is toch een dik uur rijden en met de feesten voor de deur had ik toch een beetje schrik voor controles. Moeilijk, en toch heb ik me (terecht) laten verleiden.

We zaten aan tafel met onbekende maar leuke mensen. Na het hoofdgerecht werden we plots herschikt. Het klinkt erg ingewikkeld en gekunsteld maar het concept werkte. De sfeer zat er goed in.

Tijdens het dessert zag ik plots Murielle Scherre, het meisje van la fille ‘O. Ze zag er stoer en tegelijk erg gewoon en zelfs kwetsbaar uit. Tijdens het dansen zag ik Bob praten met Wouter Van Belinghen, de zwarte schepen van Sint Niklaas. Hij bleek nog toffer en echter dan ik hem mij voorstelde.

Maken bv’s een feestje hip? Niet noodzakelijk, vind ik. Meestal laten bekende mensen mij relatief koud. Eerlijk is eerlijk: roem en bekendheid erotiseert. Maar in dit geval bleef ik redelijk kalm onder hun aanwezigheid, zonder me beter te voelen.

Hun aanwezigheid zegt wel iets over de grote van ons landje. Iedereen kent iedereen, enkele tussenpersonen in acht genomen

Droomjob: bedrijfsfotograaf

Dit weekend ontmoette ik Uli Schillebeeckx tijdens de workshop modelfotografie. Zij was de andere docente, en de dag was grotendeels geslaagd door haar. Uli is een jonge, toffe meid (en vrijgezel, kan je je dat voorstellen? ;-). Als fotografe kan ik haar moeilijk inschatten maar met zo een persoonlijkheid kan die enkel goed zijn. Technisch kon ik alvast veel leren van haar. Bovendien lijkt ze een droomjob te hebben, en dan nog een waarvan ik het bestaan nauwelijks kende.

Uli is bedrijfsfotografe. Haar firma (waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren) geeft geregeld een catalogus uit met producten (zoals veel bedrijven trouwens). Ze is als enige verantwoordelijk voor de fotografie van al die elementen, voltijds. Soms zijn het producten in studio, maar vaak zoekt ze ook mensen om het ding in kwestie eens uit te proberen op locatie. Misschien overromantiseer ik het (en haar) maar mij lijkt het alvast leuk je eigen planning te maken, creatief na te denken met al het nodige materiaal voor handen. Niemand die op je vingers kijkt, en dat binnen een leuke groep.

Ik ben erg tevreden met mijn job als fotoredacteur en ik zou het voor geen geld willen missen, zeker niet nu ik zou een leuk evenwicht heb gevonden met mijn andere activiteiten. Jaloers ben ik dus niet, maar dat gevoel ligt hoe dan ook niet in mijn aard. Toch bewijst Uli en haar job dat een carrière in de sector niet onmogelijk is. Niet alleen bekende fotografen vinden leuk werk binnen de fotografie.