Waarom sommige mensen hun goesting krijgen

‘Om half acht verwacht ik u aan onze stand, voor een foto.’ De man was niet mijn opdrachtgever, en ik wist dus ook niet meteen hoe te reageren. Ik denk dat doorgaans niet moeilijk doe over extraatjes, als mensen het mij vriendelijk vragen. Dit was anders. Dat is een half uur langer moest blijven voor zijn vraag vond de man geen bezwaar.

Ik bloosde en met een gedempt stemmetje uitte ik mijn twijfels. In zijn gladgestreken mantelpak keek hij me streng aan. ‘Ik veronderstel dat u wel even kan blijven. Ik verwacht u.’ Inwendig stond ik op koken, maar ik zei niets. En stond om half acht aan zijn stand. Terwijl ik de foto maakte vervloekte ik voor al mezelf. Hoe kon me zo laten doen?

Zou het aan de stiel liggen? Fotografie (en fotografen) wordt geregeld ondergewaardeerd. Een foto meer of minder, daar kan het toch niet op aankomen? Iedereen kan toch foto’s maken? Digitale beelden kosten toch niets?

Of ligt het aan mij? Vaak kom ik over als een erg zelfzeker iemand, zeker hier op mijn blog. Maar sociaal en open zijn, is niet hetzelfde al zelfzeker en pretentieus. Bij de meeste krachtmetingen geef ik me vooraf gewonnen. Mensen met meer lef dan medeleven, mensen zonder gêne of scrupules, ze overtroeven me en ik ben niet alleen. Dergelijke mensen krijgen uiteindelijk te vaak hun zin.

Brave meisjes gaan naar de hemel, stoute meisjes (of jongens komen overal). Hatelijk.

Michiel en Music for Life

Michiel Hendryckx fotografeert de hoogste bieder en het resultaat daarvan wordt paginagroot afgedrukt in de krant. De teller staat ondertussen al op 4150 euro, wat zou kunnen betekenen dat er een groep of misschien een bedrijf de stunt wil gebruiken. Een pagina reclame kost veel meer, al betwijfel ik of ‘de winnaar’ ook een factuur zal kunnen krijgen van zijn gift.

Michiel wikt en weegt

Onze maatschappij (en ik ben daar een onderdeel van) kan moeilijk omgaan met kritiek. Ook al ben ik zelf geen held,  toch besef ik dat kritiek naast pijnlijk ook gewoon erg leerrijk en opbouwend is. En daarom raadt ik iedereen aan mee te doen aan ons nieuw project : Michiel wikt en weegt. Amateurs, beginnelingen en onzekeren: iedereen is welkom. Dit is een unieke kans om op heel korte tijd veel bij te leren. Doen:

Dit is een oproep aan alle studenten fotografie. ( Velen voelen zich geroepen, weinige worden uitverkoren ).  Café Foto geeft  jouw  de kans om je fotowerk te laten beoordelen door een man die het vak door en door kent.  Michiel Hendryckx, huisfotograaf van De Standaard neemt om de twee weken een portfolio  van een student onder de loep. Hij geeft kritische commentaar en af en toe een schouderklopje . Wie durft het aan?
Fotografisch talent in Vlaanderen mag nu opstaan en jouw  portfolio (bestaande uit 5 foto’s die elke 1000pxl breed zijn en 100dpi groot zijn) mailen naar fotobestel@standaard.be.

Moeilijke opdracht

Bedrijfsportretten vind ik meestal ergerlijk moeilijk. De klant wil moderne, leuke, originele én flatterende foto’s zonder dat het veel geld mag kosten. De geportretteerden hebben nog meer stress dan thuis, en veel tijd om het ijs te breken is er nooit. Iedereen is bovendien veel te sjiek gekleed, wat contrasteert met het concept origineel en leuk.

We willen alle collega’s in een zitzak fotograferen. Het klonk een leuk idee, en ik heb er dan ook niet verder over nagedacht. Maar bij de eerste collega besefte ik meteen hoe moeilijk we het onszelf gemaakt hadden. Opgeven is op dat moment geen optie. Integendeel: ik wou het graag beter dan goed doen.

In zo een zak zitten is niet zo eenvoudig als het lijkt, vooral als het ook elegant zijn. Hangen is voor de meeste mensen met een gewone BMI nu eenmaal niet zo flatterend. Het duurde dus vaak even voor we een mooie houding gevonden hadden. Ook het klein viel mij een beetje tegen, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. 

En dan was er nog het licht. Doordat mensen de zitzak steeds verplaatsten, had ik in theorie iedere keer opnieuw het licht moeten meten (zeker omdat ik werkte met een nogal doorwegend hoofdlicht aan een kant). Maar daar was er natuurlijk geen tijd voor.

Na een halve dag was ik bek af, en niet helemaal overtuigd van mezelf. En dat laatste is misschien wat ik het meest vermoeiend vind aan dergelijk opdrachten.

Dexia-persprijzen

Ze zijn er weer, de dexia persprijzen. In de sector worden ze als bijzonder belangrijk gezien. Zelf doe ik er niet aan mee, alleen al omdat ik zelden hard nieuws fotografeer. En net als bij Worldpress is het thema minstens even belangrijk als de kwaliteit van het werk. Met dit bericht wil ik vooral Artur en Tim aanmoedigen om mee te doen. Succes.

Sinterklaasfonds

Gehandicapten zijn fotogeniek, of dat lijken veel studerende fotografen toch te denken. Het onderwerp komt alvast erg regelmatig terug. De foto’s grijpen aan zonder dat de kijker zich er ongemakkelijk bij voelt.

In bewegend beeld vind ik dat evenwicht veel moeilijker. Video’s verdoezelen en esthetiserend minder, denk ik. Hetzelfde fenomeen valt me ook altijd op tijdens huwelijksreportages. Foto’s en video beconcurreren elkaar minder dan verwacht. Ze geven gewoon een ander beeld van een werkelijkheid.

Katrijn voor Sensoa

Het is een schat van een meisje, een collega en vriendin. Maar dat is niet de enige reden dat ik regelmatig over Katrijn van Giel en haar werk blog. Afgezien van mijn sympathie vind ik ze ook een erg goede fotografe.

Katrijn is een echte vrouwelijke fotografe: ze is in de eerste plaats creatief, en dan pas technisch. Veel mannen (zeker als ze lid zijn van een fotoclub) verliezen zich in techniek. Ze investeren zich te pletter in materiaal, zijn als eerste op de hoogte van nieuwe producten en technieken en gebruiken veel moeilijke termen. Vrouwen denken anders, gevoelsmatiger (dat zou zelfs wetenschappelijk bewezen zijn).

Dergelijke veralgemeningen gaan natuurlijk nooit voor iedereen op. Ik ken veel erg vrouwelijk mannen (’de artiesten’) en mannelijke vrouwen (’managers en consorten’). Maar Katrijn is een ‘echte’ vrouwelijke fotograaf, zowel inhoudelijk als technisch. Haar portretreeks voor Sensoa is daar een schitterend voorbeeld van.

Werkte je in studio? God nee, ik word zo zenuwachtig van al die toestellen. Een zwart doek en een raam, meer had ze niet nodig voor deze mooie, sobere reeks. Deze foto vind ik het minst geslaagd, verklapte ze me. De geportretteerde geeft mij een onbekende en een beetje afgelekte indruk, maar ik vind het wel een schoon beeld.

Wetstraatvideo

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost om dit filmpje online te zetten, zowel op de site van De Standaard als hier. Bob zijn computer gaf de geest tijdens de montage, YouTube weigerde dienst, enz. Onze scheidingspapieren lagen al klaar toen het gisteren om 23.30 eindelijk toch online stond.

Politiek interesseert me wel, maar na 172 dagen had ik het toch een beetje gezien. Ik verwachtte dus ook niet veel van dit project, ook al was het Bob die het zou draaien. Toch moet ik toegeven dat ik het de moeite waard vind, zeker naar het einde toe. Laat u dus niet te snel afschepen: the best is yet to come.

Elisabeth Broekaert

België telt heel veel goede fotografen. Heel af en toe bots ik op iemand die er toch een beetje bovenuit steekt. Elisabeth Broekaert is er zo een.

Foto van het jaar

Dit is mijn foto van het jaar: een jong weliswaar dood koppeltje uit Italië. Ik vind het zo een romantisch en tegelijk tragisch beeld: samen voor de eeuwigheid. Foto AP.