Pierre Alechinsky en ik

Gerenommeerde mensen fotograferen (en dus ontmoeten), behoort tot de kleine voordelen van mijn job. Bekend zijn is geen garantie voor een interessant gesprek, toch kon ik het niet laten hoge verwachtingen te koesteren voor mijn sessie met Alechinsky. Niet dat ik zijn werk zo goed kende, maar hij is de favoriete schilder van mijn beste vriend en dat zegt genoeg. Het is geen gemakkelijke mens, waarschuwde hij me. Maar welke kunstenaar is dat wel?

Alechinsky (de naam vraagt om spelfouten, als je het mij vraagt) bleek een lieve en interessante man. Samen met de journalist wandelden ze door zijn retrospectieve. Onderweg moest ik mijn ding maar doen, want het was me snel duidelijk dat hij geen zin had om echt te poseren. Gefotografeerd worden is en blijft voor veel mensen erg confronterend, beroemd of niet. Jammer want op die manier maakte hij mijn job stukken moeilijker. Pratende (of etende) mensen zijn zelden fotogeniek.

Het licht was bovendien alles behalve dankbaar. De spots verlichte enkel de werken, niet de toeschouwers. Op die manier zat ik overal met tegenlicht, dat bovendien nog groen uitscheen ook. Moeilijk, maar moeilijk gaat ook. Alleen tijd en geduld kon me redden, besefte ik. Dat ik veel langer ter plaatse zou zijn dan bij een gewoon portret, moest ik er bijnemen. In tegenprestatie kreeg ik een buitengewoon boeiend gesprek te horen, over teken- en schilderkunst, over jezelf ontdekken en weer in vraag stellen.

GRATIS fotografie seminaries

Zelf heb ik ondertussen andere plannen. Maar misschien zegt het jullie iets? 

Op 26 en 27 oktober nodigt Canon alle fotografie liefhebbers uit voor een gratis seminarie waarbij fotograaf Andy Earl door middel van live demonstraties en filmdocumentaires de bezoekers zal inspireren op gebied van fotografie. De sessies zijn toegankelijk voor geïnteresseerden van ieder niveau. Na ieder seminarie is het mogelijk om de Canon EOS producten te proberen in de ‘Touch & Try’ zone en advies te krijgen van specialisten.  

Salon de la photo

Ik ben geen fervente beursganger. Betalen om te mogen kopen, ik begrijp het niet helemaal. Bovendien hou ik niet van de drukte, het slechte fastfood eten en de ongezellige beursgangen vol tijdelijke schreeuwerigere stands. Parijs is Keulen niet, maar als stad heeft het wel meer troeven. Ik ken slechtere manieren om de tijd te verdrijven.

Made in Ghent

Wat leuk. :-) Indien mogelijk gaan we zeker kijken.Jammer dat ik het niet vroeger wist. Ik had kunnen meedoen. :-(

Dergelijke redeneringen maak ik wel meer. Vlaanderen telt buitengewoon veel leuke creatieve initiatieven. En dit is er zeker een van. Kunstenaars uit heel verschillende disciplines stelden tentoon op het vernieuwde St Pietersplein. Samen bleek eerder naast elkaar, want iedereen kroop weg in zijn eigen container. Er zaten een paar echt mooie werken tussen, ook van disciplines die mij doorgaans minder liggen. Maar vooral de sfeer tussen de ijzeren dozen, vond ik boeiend.

Gentse artiesten, ze vormen een steeds grotere subgroep. De meeste zijn kunstenaars, of zo voelen ze zich toch. Ze dragen schijnbare oudere kleren. Retro is het, en alternatief. Iedereen wil anders zijn, en tegelijkertijd passen ze samen als een ensemble. Echt commercieel zijn ze, op het eerste zicht, niet. De onderliggende boodschap is belangrijker. Lekker idealistisch en zalig zweverig, vond ik het.

Maar vandaag is het gedaan met de pret. De realistische plicht roept. Werken moeten we.

Visa pour L’image

Donderdag vertrek ik, samen met een collega. Het zal pijn doen mijn meisjes weer achter te laten.Toch kijk ik er enorm naar uit. Al vijf jaar ben ik een trouwe bezoeker van het festival. Visa pour l’image is een monument binnen de persfotografie. Naast de pakkende tentoonstellingen en het gezellige stadje, geniet ik vooral van de contacten. Wie ook van plan is te gaan, moet me dus zeker mailen. Al de rest zie ik hopelijk volgend jaar.

Prodays van De Beukelaere

Een gratis fototentoonstelling, show, walking diner en drank, een beetje networking voor een productvoorstelling. Ik ben een materiaalmaniak maar het leek mij een goed compromis. Ik moet binnenkort trouwens wat kosten maken. De reclametruc had zelfs kans om aan te slaan. In de blogosfeer werden de Prodays trouwens ook goed aangekondigd. Bloggers zochten kaarten en kaarten zochten (blind)dates. Ik voelde me vereerd met mijn spontane uitnodiging en schreef me dus vol verwachtingen in.

U raadt het al: het was een tegenvaller. De zogenaamde exclusiviteit zorgde voor een bijzonder lage opkomst. Het aangeboden materiaal stelde ook al niet zo veel voor. Nergens stonden prijzen, en er viel nauwelijks iets nieuws uit te proberen. De tentoongestelde werken waren niet slecht en Chinees paviljoen is een bezoekje waard, maar de combinatie van beide werkte contraproductief. In plaats van een walking diner kregen we droge broodjes voorgeschoteld. Alleen de wijn en het gezelschap is me echt bevallen.

Lymphona, van Lieven Herreman

Mijn ex-leraar fotografie stelt tot eind deze week tentoon in het Craemersklooster. Ik was uitgenodigd op de vernissage, maar met Nina ben ik er niet geraakt. Deze week durfde ik mijn bezoek niet meer uitstellen. Mijn onderbewustzijn vertelde me dat ik dit niet mocht missen.

Lieven kreeg, in dezelfde periode als mijn mama, kanker. Tijdens de vernissage van een afstudeertentoonstelling kwamen mijn mama en ik hem tegen. Zij droeg een pruik, hij had geen haar maar dat is niet altijd iets abnormaals voor een man. De kleur van zijn huid en de blik in zijn ogen wekten toch achterdocht. Ik herinner me hoe confronterend zij het vond, toen hij het mij vertelde. Wat precies door haar hoofd ging was mij niet duidelijk. Zag zij Lieven als ‘nog een slachtoffer’ of was ze jaloers op zijn herstel?

Net al ik heeft Lieven zijn ziekteperiode gefotografeerd. Wie weet bracht ik hem op ideeën, maar de kans is groter dan fotograferen (voor ons) een natuurlijke reflex is bij dergelijke omstandigheden. Het is alvast een erg mooie en romantische reeks geworden. De foto’s zijn een beetje slordig, maar heel eerlijk en ontroerend. Ondertussen is Lieven genezen, en heeft hij zelfs en kindje bij zijn nieuwe vriendin. Het is een te mooi verhaal.

Fotoboeken kopen na het zien een tentoonstelling, doe ik zelden of nooit. Deze keer heb ik lang getwijfeld, en misschien doe ik nog. Maar ook zonder fysieke herinnering, achtervolgen zijn beelden me al dagen. Misschien is dit niet de beste tentoonstelling dat ik ooit heb gezien, maar het is zeker de meest inspirerende. Een aanrader.

Fotofestival in Knokke

Het is een jaarlijkse gewoonte, meer niet. Ik zie het als een excuus voor een dagje aan zee. De tentoonstellingen zelf vielen de voorbije jaren een beetje tegen.

Dit jaar brak alle records. Het fotofestival van Knokke Heist is een lachtertje. Veel slechter kan je niet gaan. World Press is altijd goed, maar daar heeft de organisatie dan ook geen enkele verdienste aan. De grote naam dit jaar is Rakin. Wie? Ja ik vroeg het mij ook af. Maar dat zegt weinig. Namen zijn mijn sterkste kant niet. In Het nieuwsblad botste ik op zijn muisjesfoto. Niet meteen mijn genre van fotografie maar ik vond het wel erg leuk gevonden.

Tijdens de tentoonstelling bleek al snel dat ik het beste beeld dan ook gezien had. Dat de man kan photoshoppen is duidelijk. Af en toe zit er ook een leuk ideetje in, maar mijn gevoel vind ik resultaat zelden geslaagd. Fotografie door en vooral voor mannen, vind ik het. Maar zelfs de mannen in mijn gezelschap vonden het ordinair, plat en afgezaagd.

Als dit het hoogtepunt van de tentoonstelling was, hield ik mijn hart vast voor de rest. En terecht… De wedstrijd galerij was dit jaar nog zwakker dan de jaren voordien: veel reiskiekjes, zwartwitportretten, bloemen en bijtjes, kitscherige stillevens en naaktmodellen. Tussen de massa zaten enkele leuke beelden maar ik heb bijzonder weinig origineel werk gezien. Het gaf me wel zin volgend jaar ook enkele beelden in te zenden. De slaagkansen moeten bijzonder hoog liggen. Dit jaar besteden jullie de acht euro inkom beter ergens anders.

Tentoonstelling

St Lucas organiseert iedere jaar een buurttentoonstelling Etalage, en dit jaar engageerde ik me. Dat was maanden geleden, en ik had nog zeeën van tijd voor de opnames. Het was even te druk. Ik wachtte op mooi weer. Ik maak me alvast wijs dat ik gegronde redenen had om de opnames uit te stellen.

En net toen de deadline naderde werd Nina ziek. Maar tijd op overschot had ik niet meer.De folder was gedrukt en de buren rekende erop. Opgeven en afzeggen, het ligt niet in mijn aard. Dus schoot ik toch in gang. De reeks kostte me veel meer moeite dan ik er aanvankelijk voor over had. Etalages is een leuke project maar tegelijkertijd stelt het ook niet zo erg veel voor: de werken zijn uiteindelijk slechts een weekend te zien. Geen vernissage, geen pers, geen commerciële mogelijkheden. Dus bepekte ik mijn ambities. De hele buurt ruilde ik voor onze straat, en een twintigtal foto’s zouden voldoende moeten zijn voor een leuke reeks. Tussen de ziekenhuisbezoeken door trok ik de straat op. Emotioneel zat ik een beetje aan de grond. Niet meteen de ideale situatie om jezelf te verkopen. Tot donderdagmiddag heb ik gefotografeerd. Tijdens het middagdutje liep de straat nog eens snel op en af, en in de namiddag nam ik Nina mee naar de fotowinkel om mijn selectie met spoed te laten ontwikkelen. ’s Avonds laat hebben Bob en ik de prints opgehangen.

Ondanks alles ben ik vrij tevreden. Het is nog een leuke reeks geworden. Wie dit weekend of maandag tijd heeft of in het centrum gaat winkelen, moet zeker langs de kapper voorbijwandelen. Naast de tentoonstelling heb ik ook veel boeiende (en creatieve) buren leren kennen. Jammer van het tijdsgebrek want ik had best nog enkele maanden aan deze reeks willen verder werken.

Buren gezocht

Maanden geleden werd mij gevraagd of ik, als fotograaf, wou meewerken aan een buurttentoonstelling. De werken zouden een weekend lang te zien zijn in de etalages van de plaatselijke middenstand. Het was lang geleden dat ik nog had tentoongesteld en de zin om eens iets nieuws te doen, was er wel. Een fotoreeks over de buurt kon mogelijk enkele interessante contacten met zich meebrengen, dacht ik. 

 

Ondertussen is het bijna zover en ik heb nog steeds geen werk klaarstaan. Zowel privé als professioneel waren het woelige tijden. Maar opgeven doe ik niet. Twee weken is nog net op tijd. De opnames hoeven geen dagen in beslag te nemen. Deze keer ga ik voor het concept, het idee, de reeks:      

Ik wil zoveel mogelijk buren op precies dezelfde manier portretteren in hun woning. Mijn 14 mm-lens zal een groot deel van de ruimte weergeven. Het is een heel verscheiden groep: gezinnen en studenten, jongeren en ouderen, armen en rijken, … De meeste ken ik van aangezicht, maar dat stop ons verhaal (voorlopig ) ook. Deze fotoreeks zou deze stadsanonimiteit een beetje kunnen doorbreken, zonder ook te close te worden. 

Wie geen briefje in de bus kreeg maar toch graag wil meewerken: mail me.