Meisjes

Volg mij naar mijn andere blog: klik HIER.

Prioriteiten

Na een maand stilte maak ik nu definitief een einde aan deze weblog. Weeral?, vroeg iemand me gisteren. Er zijn waarschijnlijk nog periodes geweest dat minder of niet geschreven heb. Deze keer is anders. Ik heb de voorbije maand niets meer geschreven omdat ik twijfelde en niet omdat ik toevallig even geen tijd meer had.

Redenen om verder te doen:

* Ik schrijf graag maar er zijn weinig andere plaatsen waar ik mijn ding mag en kan doen.
* Bloggen is spannend, zoals een goed debat.
* Ik geniet van de interactie. Vrienden kan je dat niet noemen maar ik hou van de nieuwe contacten die blogs met zich meebrengen.
* Bloggen is verslavend. In mijn hoofd verzin ik meer berichten dan ik ooit kan neerpennen.
* Het is een goede reclame voor mijn fotografisch werk.

Redenen om te stoppen:

* Een voltijdse job, twee kinderen, een partner, leuke vrienden, vrij werk, reizen, hobby’s en twee blogs blijkt net te veel van het goede. Soms is minder meer. Klagen over stress en drukte heeft geen zin. Het is een kwestie van prioriteiten stellen. En als ik moet kiezen tussen fotografen of mijn kinderen en bloggen, heb ik snel gekozen.

* Sinds begin dit jaar ziet mijn werk op De Standaard er een beetje anders uit. Ik moet (mag) me nu vooral nog bezighouden met video. Ik geniet van de nieuwe uitdaging al laat deze weinig tijd over.

* Donkere kamer zou een groter publiek kunnen halen dan mijn meisjes, en het onderwerp boeit me minstens even veel. Babyblogs zijn nu eenmaal minder trendy dan fotografiesites. Zelf lees ik ze ook liever. Mar de concurrentie is moordend. Pietel, X-pose, Artur en de tientallen andere leuke, boeiende fotografieblogs: wat kan ik daar nog aan toevoegen?

Dus hak ik de knoop door, met pijn in het hart. Donkere kamer eindigt hier, en gooi ik me volledig op mijn meisjes. In mijn stoute dromen hoop ik dat deze babyblog kan evolueren naar een bredere, interessantere, leukere weblog over meisjes, jonge en oude én over fotografie. Ik besef dat dit niet zo een populair onderwerp is binnen het traditionele hippe, mannelijke, geeky, blogpubliek. Maar ik heb altijd een voorliefde gehad voor de moeilijkste weg. Wie niet waagt…

Les Flamands

A l’âge de neuf ans je vivais à Paris, avec mes parents. Je parlais bien Français et avais même l’accent Parisien. Quand on me demandait d’òu je venais, je prétendais être née en Suisse ou dans le nord du pays. Les ‘petits’ Belges n’êtaient pas bien vus. Aujourd’hui je suis fier de vivre ici. Mon Français n’est plus ce qu’il a été. Une langue ce n’est pas comme skier ou rouler à velo. Ca s’oublie.

Mais cela ne me préoccupe pas. Les connaissances importantes, je les ai retenus: partous il y a du bon et du mauvais. Chaque pays et chaque region a ces habitudes, et oui c’est vrai on est tous différent. La différence de langue n’est qu’un detail, qu’on peux résoudre très facilement avec un peu de bonne volonté. Non, il ne faut pas être douer pour communicer en plusieurs langues. Cela n’as rien a voire avec les connaissances ou compétences. Il faut avoir envie en osez, rien de plus.

Les flamands surestiment leur connaissance du Français, et sous-estiment les francophones (enfin, c’est ce que j’espère). Ici, tous le monde parle Français, prétend-on. Moi, je ne suis pas d’accord. La plupart de mes amis ont fait des études supérieures, et on ‘apprit’ les Français pendant plus de huit ans. Mais peu d’entre eux savent parler convenablement. Le niveau scolaire du Français en Flandre est une blague. Même moi, qui a vécu trois ans a Paris, je n’arrive plus a écrire convenablement. Qui somment nous a montrer les autres du doit?

C’est un question d’argent alors? A la rédaction on me traite d’idéaliste mais surtout d’ignorante. Ils ont probablement raison. Mais il faut avouer que être Belgiciste de nos jours, ce n’est pas vu. Mais tous ces programmes télévisés, ces articles et débats communautaires n’arrivent pas a me convaincre du bien de la séparation. D’un point du vu financier, les Flamands ont probablement raison. Et c’est vrai qu’il faut que les choses changent. Mais tous ce cinéma autour de BHV, est- ce vraiment nécécaire? N’avons nous vraiment pas d’autres problèmes plus urgents?

Ben je een journalist of niet?

Veel mensen zien mij als een vlotte, open, sociale en zelfzekere vrouw. Niets is wat het lijkt. Op veel gebieden klopt het natuurlijk wel. Ik leg snel contacten en kan het gemakkelijk vinden met heel verschillende type mensen. Ik vind het zelfs leuk alleen op stap te gaan, of voorgesteld te worden aan vrienden van vrienden.

En tegelijkertijd bestaan er een tal van situaties waar ik bijzonder klein en beschaamd voel. Een ervan is mensen op straat aanspreken met het doel ze te mogen fotograferen. Zolang het gaat over ene vrijblijvende babbel is er niets aan de hand. Maar als fotografe vind ik het moeilijk. Zelfs bij kennissen vind ik het lastig en gênant. Het lijkt mij teveel op leuren, iets war ik zelf een hekel aan heb.

Voor mijn knuffelreeks ben ik nog een beetje op zoek naar een ouder iemand. Kinderen had ik meteen teveel. Voor de volwassenen deed ik beroep op vrienden. Maar mijn connecties in het seniorenmilieu is erg beperkt. Waarom stap je geen bejaardentehuis binnen, of een ziekenhuis. Een boorling zou ook nog leuk zijn. Bob heeft gelijk, alleen zal zijn strategie mij niet vooruit helpen.

Dat durf ik niet. Voilà, het is eruit. Ik geef het openlijk toe. Chicken, lacht Bob dan altijd. Je bent een journalist of j bent het niet he? Hij heeft gelijk. Het is belachelijk. Gelukkig besef ik dat ik ver van alleen ben. Veel fotograferen worstelen met hetzelfde probleem. Vreemden aanspreken en fotograferen is niet vanzelfsprekend. Oefening baart kunst. Ik voel me al stukken zekerder dan tijdens mijn opleiding. Toch vind ik mailafspraken nog steeds veiliger en dus leuker.

Weer geen zin

A vier dagen zijn we terug.

Toch bleef het stil.

Ik heb geen excuus.

Het was niet eens druk.

Inspiratie genoeg.

Gewoon geen zin.

Een mens is een gewoontedier. Lang niets doen is gevaarlijk.

Bezoekersaantallen en andere zever

Concurrentie is gezond, zegt de koele kapitalismeduivel. Niets is minder waard. De strijd om de sterkste is koel en bloedig. Alleen de winnaar vindt het fijn. Nooit heb ik er zo over gedacht.

Tot nu. Vanwaar die omslag? Ik weet het zelf niet goed. Ik voel me niet echt zwakker dan vroeger. Angst voor de strijd en zelfs verlies heb ik niet. Het is eerder een soort besef. Ons leven is een aaneenschakeling van wedstrijden: om ter slimst, om ter mooist, om ter coolst, om ter leukst, om ter hips, om ter geliefdst, … en om ter meest clicks. Het succes van een website wordt grotendeels bepaald door de hoeveelheid bezoekers. Enerzijds is dat logisch. Toch zegt de hoeveelheid niet alles. Respons is ook een factor, of waardering. Mij maakt het allemaal niet zo veel uit, dacht ik. Ik blog als hobby en meer niet. Toch had ik de voorbije maanden last van blogstress. ‘Het is al zo lang geleden dat je iets schreef op u blog. Is er iets mis?’. Mijn bezoekersaantal nam meteen een duik in de diepte, en ik voelde me onbewust onder druk gezet. Stom.

Voorzichtig

Volgens een kennis/collega/vriendin is mijn nieuwe blog veel braver dan de vorige. Ik schrok, vooral omdat een van de redenen voor verhuis (en voor de voortzetting) net was dat ik weigerde nog een stap terug te doen. Toch neem ik haar opmerking in me op. Misschien ben in onbewust toch verandert. Misschien is het ook gewoon toeval, omdat zich nu net vooral leuke onderwerpen aanbieden. Dezelfde redenering maak ik alvast bij jullie reacties: durft niemand zijn mond nog open te doen of roep ik plots minder weerstand op?Ps: voor zij die mijn vorige blog niet kenden. Het archief staat nog steeds online. 

Commercie

Vrijdagavond was ik gastspreker voor de fotoclub Focus in Ninove. Via de CVB wordt ik geregeld gevraagd voor spreekbeurten over fotografie en persfotografie in het bijzondere. Met fotoliefhebbers praten over fotografie, ik vind dat zelf erg boeiend en leerrijk. ‘Zolang we er over denken en praten, zijn we goed bezig’, zegt mijn chef altijd. Hij heeft gelijk. Fotografie is nu eenmaal geen exacte wetenschap. 

Meestal vullen dergelijke avonden zichzelf. Deze keer was anders. Al bij mijn aankomst voelde ik het, een soort ongemakkelijke karma. Enkele leden keken me streng aan. Juffrouw of mevrouw, wat moet ik zeggen? U mag beginnen. Ik voelde de spanning stijgen, en terecht.

Ik was nauwelijks begonnen aan mijn inleiding over de fotoredactie toen een van de leden me onderbrak. Ik spreek over mooie foto’s. Maar wat is een mooie foto. De term mooi is in de fotografie nauwelijks van toepassing. Ik slikte. De man had natuurlijk gelijk. Fotografie is een subjectief gegeven. Toen ik begon bij de fotoredactie dacht ik dat je zoiets kon leren. Maar na zes jaar verschillen mijn collega’s en ik (en zij onderling) nog steeds geregeld van mening.

Voor de krant kies je niet de mooiste maar de meest commerciële foto, verklaarde een ander lid. Ik heb al allerhande theorieën gehoord, maar deze aanval kwam volledig onverwacht. Is de mooiste foto ook niet de meest commerciële, vroeg ik. Volgens hem niet maar volgens mij wel. En zelfs al zou het zo niet zijn, dan zou ik nog kiezen voor mijn smaak. Daar wordt ik tenslotte voor betaald.

Uiteindelijk was het zeker niet de makkelijkste avond. De groep was meer heterogeen en kritisch dan gewoonlijk. Na drie uren voelde ik me volledig leeg, maar achteraf vulde het me wel met tal van nieuwe ideeën en bedenkingen. 

Het kind in mij

Natuurlijk wou ik aanvankelijk gewoon stoppen met bloggen. Het kind in mijn was gekwetst en boos. Jammer voor de fans, maar zoals vaak moeten goede mensen boeten voor de slechten. Dat was het plan alvast. Stoppen met bloggen zou alvast tijd vrijmaken. Misschien zou ik eindelijk werk kunnen maken van een vernieuwde site, met veel foto’s en weinig tekst. Vol vuur begon ik aan mijn afscheidsbericht. Maar zoals ik eerder al zei, werkt bloggen therapeutisch. Tegen het einde van mijn stopzettingbericht was de woede over.

De dagen nadien kwam ik het ene leuke onderwerp na het andere tegen. Ondertussen ben ik ze natuurlijk weer vergeten. Blogteksten zijn zoals grappen. Als ik ze niet meteen opschrijf, verdwijnen ze. Maar gelukkig heb ik nog vele anekdotes in het vooruitzicht. Genoeg gezeurd, lijkt me. Aan het werk!