Prioriteiten

Na een maand stilte maak ik nu definitief een einde aan deze weblog. Weeral?, vroeg iemand me gisteren. Er zijn waarschijnlijk nog periodes geweest dat minder of niet geschreven heb. Deze keer is anders. Ik heb de voorbije maand niets meer geschreven omdat ik twijfelde en niet omdat ik toevallig even geen tijd meer had.

Redenen om verder te doen:

* Ik schrijf graag maar er zijn weinig andere plaatsen waar ik mijn ding mag en kan doen.
* Bloggen is spannend, zoals een goed debat.
* Ik geniet van de interactie. Vrienden kan je dat niet noemen maar ik hou van de nieuwe contacten die blogs met zich meebrengen.
* Bloggen is verslavend. In mijn hoofd verzin ik meer berichten dan ik ooit kan neerpennen.
* Het is een goede reclame voor mijn fotografisch werk.

Redenen om te stoppen:

* Een voltijdse job, twee kinderen, een partner, leuke vrienden, vrij werk, reizen, hobby’s en twee blogs blijkt net te veel van het goede. Soms is minder meer. Klagen over stress en drukte heeft geen zin. Het is een kwestie van prioriteiten stellen. En als ik moet kiezen tussen fotografen of mijn kinderen en bloggen, heb ik snel gekozen.

* Sinds begin dit jaar ziet mijn werk op De Standaard er een beetje anders uit. Ik moet (mag) me nu vooral nog bezighouden met video. Ik geniet van de nieuwe uitdaging al laat deze weinig tijd over.

* Donkere kamer zou een groter publiek kunnen halen dan mijn meisjes, en het onderwerp boeit me minstens even veel. Babyblogs zijn nu eenmaal minder trendy dan fotografiesites. Zelf lees ik ze ook liever. Mar de concurrentie is moordend. Pietel, X-pose, Artur en de tientallen andere leuke, boeiende fotografieblogs: wat kan ik daar nog aan toevoegen?

Dus hak ik de knoop door, met pijn in het hart. Donkere kamer eindigt hier, en gooi ik me volledig op mijn meisjes. In mijn stoute dromen hoop ik dat deze babyblog kan evolueren naar een bredere, interessantere, leukere weblog over meisjes, jonge en oude én over fotografie. Ik besef dat dit niet zo een populair onderwerp is binnen het traditionele hippe, mannelijke, geeky, blogpubliek. Maar ik heb altijd een voorliefde gehad voor de moeilijkste weg. Wie niet waagt…

Waarom sommige mensen hun goesting krijgen

‘Om half acht verwacht ik u aan onze stand, voor een foto.’ De man was niet mijn opdrachtgever, en ik wist dus ook niet meteen hoe te reageren. Ik denk dat doorgaans niet moeilijk doe over extraatjes, als mensen het mij vriendelijk vragen. Dit was anders. Dat is een half uur langer moest blijven voor zijn vraag vond de man geen bezwaar.

Ik bloosde en met een gedempt stemmetje uitte ik mijn twijfels. In zijn gladgestreken mantelpak keek hij me streng aan. ‘Ik veronderstel dat u wel even kan blijven. Ik verwacht u.’ Inwendig stond ik op koken, maar ik zei niets. En stond om half acht aan zijn stand. Terwijl ik de foto maakte vervloekte ik voor al mezelf. Hoe kon me zo laten doen?

Zou het aan de stiel liggen? Fotografie (en fotografen) wordt geregeld ondergewaardeerd. Een foto meer of minder, daar kan het toch niet op aankomen? Iedereen kan toch foto’s maken? Digitale beelden kosten toch niets?

Of ligt het aan mij? Vaak kom ik over als een erg zelfzeker iemand, zeker hier op mijn blog. Maar sociaal en open zijn, is niet hetzelfde al zelfzeker en pretentieus. Bij de meeste krachtmetingen geef ik me vooraf gewonnen. Mensen met meer lef dan medeleven, mensen zonder gêne of scrupules, ze overtroeven me en ik ben niet alleen. Dergelijke mensen krijgen uiteindelijk te vaak hun zin.

Brave meisjes gaan naar de hemel, stoute meisjes (of jongens komen overal). Hatelijk.

Alles onbewerkt

Veel vrienden maar ook klanten vragen het: ‘doe geen moeite, de foto’s moeten niet bewerkt of geselecteerd worden hoor. Het steekt niet zo nauw.’

Het klinkt handig en dus vriendelijk maar ik kan en mag daar niet op in gaan. Aan een kok vraag je toch ook niet om even slechte of onafgewerkte gerechten voor te schottelen?

De enige keren dat ik wel ruw materiaal wil afgeven is op events, waar snelheid de topprioriteit is. Of voor een collage of montage waarbij ik vooraf weet dat mijn beelden toch zwaar verknipt zullen worden.

Anders niet. Dat noemen ze beroepstrost.

De fotograaf gefotografeerd

Foto Johan Kocur

Foto Wattie

Moet ik u eens fotograferen? Het is een vaak gestelde vraag, en natuurlijk zeg ik dan altijd beleef maar kordaat: nee! Niet dat het met echt stoort. Maar k trek foto’s omdat de klant dat vraagt, en ik zie het nut er dus niet van in dat anderen mijn fotograferen.

Een oog voor een oog? Of hebben de geportretteerden het gevoel dat ze mij een wederdienst moeten doen?

Gesloten ogen

Ogen zijn buitengewoon belangrijk op foto’s. Gesloten ogen kunnen mooi zijn, indien gewenst. De intimiteit ervan verrast maar het wordt snel een effect dat gaat vervelen. Ik heb de voorbije dagen vooral gezwoegd op het vermijden van ongewenste gesloten ogen.Sommige mensen knipperen duidelijk meer dan andere. Zou deze ergerlijk tic erfelijk zijn? Zou het van de zenuwen zijn? Kinderen hebben toch minder last van knipperende ogen, maar dat zou ook kunnen betekenen dat knipperen een teken van ouderdom en/of vermoeidheid is.

Belangrijker vind ik de vraag of mensen iets kunnen doen aan hun knipperende ogen. Zelfzekerheid kan je leren, vermoeidheid kan je wegslapen. Persoonlijk kan ik me ook niet voorstellen dat je je ogen niet even kan openhouden al was het maar voor de foto.

Toch heb ik het gevoel de meeste knipperaars zich nauwelijks bewust zijn van het probleem, zeker niet op het moment van de foto. Later, bij het bekijken van hun familiefoto zullen zich het onvermijdelijk (dat hoop ik voor hen) waarschijnlijk al gezien hebben.

Als fotograaf durf ik er nooit iets over te zeggen. Het klinkt zo confronterend, zeker omdat ik nog steeds niet zeker ben of ze er al dan niet iets aan kunnen doen. De enige oplossing is wachten en veel beelden maken. 

Miss België?

Ik ben geen kenner noch fan van missverkiezingen. Natuurlijk zijn het allemaal erg mooie meisjes. En toch heb ik de indruk dat het hele gedoe een beetje vals is. Het mooiste meisje, in mijn ogen dan, wint zelden. Misschien heb ik gewoon een vreemde smaak.

Of misschien draait het toch meer om marketing en politiek dan om schoonheid. Lang haar heeft meer kans dan kort, tweetaligheid is buitengewoon belangrijk en een perfecte evenwicht tussen open (maar zeker niet te), bescheiden (maar dan ook niet verlegen) en stijlvol (lees conservatief).

Vorige week mocht ik een van de kandidates fotograferen, in het sportoutfit van het bedrijf dat haar sponsort. Ik moet toegeven dat het een mooi, vlot en sympathiek meisje leek. Geen slecht woord dus over haar, integendeel. In vergelijking met de meeste meisjes van haar leeftijd was ze bovendien erg zelfzeker voor de camera, en dat ervaar ik als een voordeel. Poseren is duidelijk iets dat je kan leren.

Wie haalt haar uit de lijst? 

Topmodel

Maandagavond volgt Bob avondschool. De avond verloopt altijd op dezelfde manier: Om zes uur eten we samen. Dan haast Bob zich weg, zoals steeds te laat. Ik ruim op, stop d e kinderen in bed en kruip achter mijn computer. In de achtergrond speelt de televisie. En zo ontdekte ik het programma Topmodel op kanaal twee. Het concept interesseerde me nauwelijks, maar als achtergrond vind ik reality altijd goed.

Het programma bleek boeiender dan verwacht, ook al heb absoluut geen ambitie in als model. Maar als fotograaf vond ik, voor de eerste afleveringen, bijzonder interessant. Marc Lagrange en Guy Kokken zijn grote namen. Ze aan het werk zien, vond ik verrijkend al kreeg de kijker zelden een eerlijk beeld van de fotoshoot. Zo lag de mascara er een beetje te dik op tijdens de zogenaamde out-of-bed-shoot.

Maar wat mij meer stoorde was de pretentie en hardheid ten aanzien van de meisjes. Dat is zo in de sector, beweren ze. Ik heb niet zo veel ervaring met modellen- en reclamefotografie maar op geen enkele shoot heb ik klanten en/of fotografen zo arrogant, denigrerend en grof horen doen. Nooit. Tegen uw model zeggen dat haar houding ‘hoers’ is werkt contraproductief. Bovendien leggen ze de verantwoordelijkheid voor een goede of slecht foto helemaal bij het model, en nauwelijks bij de fotograaf die na 10 meisjes misschien zijn inspiratie een beetje verliest.

Wat vond ik dan wel goed, lees interessant? Topmodel bewijst (voor het grote publiek) dat een topmodel niet per definitie een echt mooi meisje is. Schoonheid is niet gelijk aan fotogenie, integendeel. Daarom zou ik ook voor Ine gegaan zijn, als winnares, en niet voor Hanne. Maar laten we eerlijk zijn: de drie finalisten hebben hoe dan ook gewonnen. Hun intrede in de sector is hoe dan ook gemaakt.

Verwarring

Stel: je bent een manager en geeft een presentatie. Om je stellingen te illustreren verzin je enkele fictieve probleemsituaties. Daarvan maak je een mooi, moderne powerpointpresentatie. De voordracht wordt gevolgd door een journalist en dus ook een persfotograaf. Management is in; mensen lezen dat graag. Fotografe Stefanie Deleu maakt enkele leuke actieshots, van de man voor zijn presentatie.

De dag nadien staat deze foto in de krant. De meeste lezers bekijken de foto voor ze het stuk lezen: 170 000 passagiers belanden op een verkeerd vliegtuig. Hij schrikt: dat lijkt toch enorm veel? Zo heeft ook Brussels Airport de foto ‘gelezen’. Die ochtend hingen ze al aan de lijn.

Droomjob: bedrijfsfotograaf

Dit weekend ontmoette ik Uli Schillebeeckx tijdens de workshop modelfotografie. Zij was de andere docente, en de dag was grotendeels geslaagd door haar. Uli is een jonge, toffe meid (en vrijgezel, kan je je dat voorstellen? ;-). Als fotografe kan ik haar moeilijk inschatten maar met zo een persoonlijkheid kan die enkel goed zijn. Technisch kon ik alvast veel leren van haar. Bovendien lijkt ze een droomjob te hebben, en dan nog een waarvan ik het bestaan nauwelijks kende.

Uli is bedrijfsfotografe. Haar firma (waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren) geeft geregeld een catalogus uit met producten (zoals veel bedrijven trouwens). Ze is als enige verantwoordelijk voor de fotografie van al die elementen, voltijds. Soms zijn het producten in studio, maar vaak zoekt ze ook mensen om het ding in kwestie eens uit te proberen op locatie. Misschien overromantiseer ik het (en haar) maar mij lijkt het alvast leuk je eigen planning te maken, creatief na te denken met al het nodige materiaal voor handen. Niemand die op je vingers kijkt, en dat binnen een leuke groep.

Ik ben erg tevreden met mijn job als fotoredacteur en ik zou het voor geen geld willen missen, zeker niet nu ik zou een leuk evenwicht heb gevonden met mijn andere activiteiten. Jaloers ben ik dus niet, maar dat gevoel ligt hoe dan ook niet in mijn aard. Toch bewijst Uli en haar job dat een carrière in de sector niet onmogelijk is. Niet alleen bekende fotografen vinden leuk werk binnen de fotografie.

Work-out in het fotomuseum

Zaterdag was ik uitgenodigd door het CVB en het fotomuseum als docent modelfotografie. Het leek me een leuk idee tot bleek dat de workshop plaatsvond in studio. Vroeger heb ik geregeld in studio gewerkt, maar het was toch verdomd lang geleden. ‘Mijn kennis’ doorgeven aan een groep amateurs zou niet eenvoudig zijn. Sommige van die zogenaamde ‘amateurs’ zouden technisch misschien zelfs beter onderlegd zijn, en uit ervaring weet ik dat velen (in die sector) zich niet zouden schamen om dat te testen. Modelfotografen (zeker als ze hun roeping pas na hun 55ste verjaardag ontdekten) zijn niet de meest gemakkelijke mensen.

Ik was een beetje zenuwachtig, zeker toen de organisatie me een grote koffer van Servix overhandigde. Zou ik de studio-installatie wel in elkaar krijgen? Met een beetje hulp van mijn collega Uli liep het vlotter dan verwacht. Zo veel is er de voorbije jaren dan toch niet veranderd, dacht ik bij mezelf. Ook de presentatie verliep erg vlot. Ik verschoot van mijn eigen theoretische kennis. Als een echte pro demonstreerde ik wat ik zelf al jare niet meer heb gedaan.

Maar belangrijker (en hopelijk interessanter) was vooral mijn kijk op modelfotografie. Veel fotoclubfotografen verliezen zich in de techniek. Zo waren ze al bijna een half uur bezig voor iemand ook maar iets zei tegen het model. Ik moest ingrijpen. Modelfotografie heeft namelijk niets te maken met productfotografie. Techniek is een noodzakelijk kwaad, een middel tot goede foto’s maar geen doel op zich. daarom won uiteindelijk ook het meest creatieve beeld, niet het best belichtte.

De meeste deelnemers bleken tevreden. Na vier dankmails durf ik dat ook te schrijven. Het was een leuke en erg boeiende dag, ook voor mij. Nu kan (en wil) ik echt niet meer wachten voor mijn eigen studio.

Foto Lucien Bogaert