Alles onbewerkt

Veel vrienden maar ook klanten vragen het: ‘doe geen moeite, de foto’s moeten niet bewerkt of geselecteerd worden hoor. Het steekt niet zo nauw.’

Het klinkt handig en dus vriendelijk maar ik kan en mag daar niet op in gaan. Aan een kok vraag je toch ook niet om even slechte of onafgewerkte gerechten voor te schottelen?

De enige keren dat ik wel ruw materiaal wil afgeven is op events, waar snelheid de topprioriteit is. Of voor een collage of montage waarbij ik vooraf weet dat mijn beelden toch zwaar verknipt zullen worden.

Anders niet. Dat noemen ze beroepstrost.

Michiel wikt en weegt

Onze maatschappij (en ik ben daar een onderdeel van) kan moeilijk omgaan met kritiek. Ook al ben ik zelf geen held,  toch besef ik dat kritiek naast pijnlijk ook gewoon erg leerrijk en opbouwend is. En daarom raadt ik iedereen aan mee te doen aan ons nieuw project : Michiel wikt en weegt. Amateurs, beginnelingen en onzekeren: iedereen is welkom. Dit is een unieke kans om op heel korte tijd veel bij te leren. Doen:

Dit is een oproep aan alle studenten fotografie. ( Velen voelen zich geroepen, weinige worden uitverkoren ).  Café Foto geeft  jouw  de kans om je fotowerk te laten beoordelen door een man die het vak door en door kent.  Michiel Hendryckx, huisfotograaf van De Standaard neemt om de twee weken een portfolio  van een student onder de loep. Hij geeft kritische commentaar en af en toe een schouderklopje . Wie durft het aan?
Fotografisch talent in Vlaanderen mag nu opstaan en jouw  portfolio (bestaande uit 5 foto’s die elke 1000pxl breed zijn en 100dpi groot zijn) mailen naar fotobestel@standaard.be.

Gesloten ogen

Ogen zijn buitengewoon belangrijk op foto’s. Gesloten ogen kunnen mooi zijn, indien gewenst. De intimiteit ervan verrast maar het wordt snel een effect dat gaat vervelen. Ik heb de voorbije dagen vooral gezwoegd op het vermijden van ongewenste gesloten ogen.Sommige mensen knipperen duidelijk meer dan andere. Zou deze ergerlijk tic erfelijk zijn? Zou het van de zenuwen zijn? Kinderen hebben toch minder last van knipperende ogen, maar dat zou ook kunnen betekenen dat knipperen een teken van ouderdom en/of vermoeidheid is.

Belangrijker vind ik de vraag of mensen iets kunnen doen aan hun knipperende ogen. Zelfzekerheid kan je leren, vermoeidheid kan je wegslapen. Persoonlijk kan ik me ook niet voorstellen dat je je ogen niet even kan openhouden al was het maar voor de foto.

Toch heb ik het gevoel de meeste knipperaars zich nauwelijks bewust zijn van het probleem, zeker niet op het moment van de foto. Later, bij het bekijken van hun familiefoto zullen zich het onvermijdelijk (dat hoop ik voor hen) waarschijnlijk al gezien hebben.

Als fotograaf durf ik er nooit iets over te zeggen. Het klinkt zo confronterend, zeker omdat ik nog steeds niet zeker ben of ze er al dan niet iets aan kunnen doen. De enige oplossing is wachten en veel beelden maken. 

Moeilijke opdracht

Bedrijfsportretten vind ik meestal ergerlijk moeilijk. De klant wil moderne, leuke, originele én flatterende foto’s zonder dat het veel geld mag kosten. De geportretteerden hebben nog meer stress dan thuis, en veel tijd om het ijs te breken is er nooit. Iedereen is bovendien veel te sjiek gekleed, wat contrasteert met het concept origineel en leuk.

We willen alle collega’s in een zitzak fotograferen. Het klonk een leuk idee, en ik heb er dan ook niet verder over nagedacht. Maar bij de eerste collega besefte ik meteen hoe moeilijk we het onszelf gemaakt hadden. Opgeven is op dat moment geen optie. Integendeel: ik wou het graag beter dan goed doen.

In zo een zak zitten is niet zo eenvoudig als het lijkt, vooral als het ook elegant zijn. Hangen is voor de meeste mensen met een gewone BMI nu eenmaal niet zo flatterend. Het duurde dus vaak even voor we een mooie houding gevonden hadden. Ook het klein viel mij een beetje tegen, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. 

En dan was er nog het licht. Doordat mensen de zitzak steeds verplaatsten, had ik in theorie iedere keer opnieuw het licht moeten meten (zeker omdat ik werkte met een nogal doorwegend hoofdlicht aan een kant). Maar daar was er natuurlijk geen tijd voor.

Na een halve dag was ik bek af, en niet helemaal overtuigd van mezelf. En dat laatste is misschien wat ik het meest vermoeiend vind aan dergelijk opdrachten.

Partyfoto’s

Vroeger, toen ik voor mijn eigen plezier nog wekelijks allerlei clubs en feestjes afdweilde, vroegen ze me meer voor dergelijke opdrachten. Ondertussen heb ik het feestgehalte een beetje geruild voor een receptiesfeer. Leuke, sfeervolle receptiefoto’s maken is moeilijk.

Etende, pratende of beschonken mensen zijn niet fotogeniek. Bovendien zit het licht vaak slecht, heel slecht. Flitsen wordt vaak onvermijdelijk. Met een lange sluitertijd krijg je een speciaal effect, waar ik wel van hou.

Topmodel

Maandagavond volgt Bob avondschool. De avond verloopt altijd op dezelfde manier: Om zes uur eten we samen. Dan haast Bob zich weg, zoals steeds te laat. Ik ruim op, stop d e kinderen in bed en kruip achter mijn computer. In de achtergrond speelt de televisie. En zo ontdekte ik het programma Topmodel op kanaal twee. Het concept interesseerde me nauwelijks, maar als achtergrond vind ik reality altijd goed.

Het programma bleek boeiender dan verwacht, ook al heb absoluut geen ambitie in als model. Maar als fotograaf vond ik, voor de eerste afleveringen, bijzonder interessant. Marc Lagrange en Guy Kokken zijn grote namen. Ze aan het werk zien, vond ik verrijkend al kreeg de kijker zelden een eerlijk beeld van de fotoshoot. Zo lag de mascara er een beetje te dik op tijdens de zogenaamde out-of-bed-shoot.

Maar wat mij meer stoorde was de pretentie en hardheid ten aanzien van de meisjes. Dat is zo in de sector, beweren ze. Ik heb niet zo veel ervaring met modellen- en reclamefotografie maar op geen enkele shoot heb ik klanten en/of fotografen zo arrogant, denigrerend en grof horen doen. Nooit. Tegen uw model zeggen dat haar houding ‘hoers’ is werkt contraproductief. Bovendien leggen ze de verantwoordelijkheid voor een goede of slecht foto helemaal bij het model, en nauwelijks bij de fotograaf die na 10 meisjes misschien zijn inspiratie een beetje verliest.

Wat vond ik dan wel goed, lees interessant? Topmodel bewijst (voor het grote publiek) dat een topmodel niet per definitie een echt mooi meisje is. Schoonheid is niet gelijk aan fotogenie, integendeel. Daarom zou ik ook voor Ine gegaan zijn, als winnares, en niet voor Hanne. Maar laten we eerlijk zijn: de drie finalisten hebben hoe dan ook gewonnen. Hun intrede in de sector is hoe dan ook gemaakt.

Moeilijke omstandigheden

Het is winter. Het regent, de zon mijdt ons en iedereen kruipt binnen. Toch willen ze foto’s, ook van mij. Of ik niet even wat leuke sfeerbeelden zou kunnen maken op een verjaardagsfeestje?  

Het klonk leuk én eenvoudig, maar niets was minder waar. Bij het binnenkomen viel het me meten op hoe donker het was in de woonkamer. Behalve van het beetje sfeerlicht was er nauwelijks verlichting aanwezig.  De kinderen huppelden vrolijk door het huis. Donker weertje he, glimlachte de vader. Ik knikte, maar voelde meteen dat dit mijn probleem zou worden, niet dat van hen noch van de kinderen.

Wat zou ik doen? Het koppel wou graag ‘mooi’ en vooral ’sfeervolle’ foto’s. Stilzwijgend willen ze meestal ook veel. ‘Als we het zelf doen is het altijd zo uitgeflitst’, zei hij. Ik keek naar de foto’s aan de muur en zag veel leuke maar weinig goede foto’s in technisch opzicht. Ik wou het graag goed doen, maar wist niet meteen hoe.

Als fotograaf heb je op zo een moment twee keuzes: of je gebruikt de betere flits, maakt veel leuke foto’s maar boet onvermijdelijk toch een beetje sfeer in. Of je besluit op een mega groot diafragma veel (lees heel vel) foto’s te maken voor enkele heel mooie én sfeervolle beelden.

Die ochtend koos ik voor het tweede scenario. Later die dag gebruikte ik mijn flitst tijdens het sinterklaasfeest van mijn schoonzus. Beide hebben hun voordelen en nadelen. Moeilijk.

Onderstaande foto’s komen alvast uit het eerste deel.

Droomjob: bedrijfsfotograaf

Dit weekend ontmoette ik Uli Schillebeeckx tijdens de workshop modelfotografie. Zij was de andere docente, en de dag was grotendeels geslaagd door haar. Uli is een jonge, toffe meid (en vrijgezel, kan je je dat voorstellen? ;-). Als fotografe kan ik haar moeilijk inschatten maar met zo een persoonlijkheid kan die enkel goed zijn. Technisch kon ik alvast veel leren van haar. Bovendien lijkt ze een droomjob te hebben, en dan nog een waarvan ik het bestaan nauwelijks kende.

Uli is bedrijfsfotografe. Haar firma (waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren) geeft geregeld een catalogus uit met producten (zoals veel bedrijven trouwens). Ze is als enige verantwoordelijk voor de fotografie van al die elementen, voltijds. Soms zijn het producten in studio, maar vaak zoekt ze ook mensen om het ding in kwestie eens uit te proberen op locatie. Misschien overromantiseer ik het (en haar) maar mij lijkt het alvast leuk je eigen planning te maken, creatief na te denken met al het nodige materiaal voor handen. Niemand die op je vingers kijkt, en dat binnen een leuke groep.

Ik ben erg tevreden met mijn job als fotoredacteur en ik zou het voor geen geld willen missen, zeker niet nu ik zou een leuk evenwicht heb gevonden met mijn andere activiteiten. Jaloers ben ik dus niet, maar dat gevoel ligt hoe dan ook niet in mijn aard. Toch bewijst Uli en haar job dat een carrière in de sector niet onmogelijk is. Niet alleen bekende fotografen vinden leuk werk binnen de fotografie.

Work-out in het fotomuseum

Zaterdag was ik uitgenodigd door het CVB en het fotomuseum als docent modelfotografie. Het leek me een leuk idee tot bleek dat de workshop plaatsvond in studio. Vroeger heb ik geregeld in studio gewerkt, maar het was toch verdomd lang geleden. ‘Mijn kennis’ doorgeven aan een groep amateurs zou niet eenvoudig zijn. Sommige van die zogenaamde ‘amateurs’ zouden technisch misschien zelfs beter onderlegd zijn, en uit ervaring weet ik dat velen (in die sector) zich niet zouden schamen om dat te testen. Modelfotografen (zeker als ze hun roeping pas na hun 55ste verjaardag ontdekten) zijn niet de meest gemakkelijke mensen.

Ik was een beetje zenuwachtig, zeker toen de organisatie me een grote koffer van Servix overhandigde. Zou ik de studio-installatie wel in elkaar krijgen? Met een beetje hulp van mijn collega Uli liep het vlotter dan verwacht. Zo veel is er de voorbije jaren dan toch niet veranderd, dacht ik bij mezelf. Ook de presentatie verliep erg vlot. Ik verschoot van mijn eigen theoretische kennis. Als een echte pro demonstreerde ik wat ik zelf al jare niet meer heb gedaan.

Maar belangrijker (en hopelijk interessanter) was vooral mijn kijk op modelfotografie. Veel fotoclubfotografen verliezen zich in de techniek. Zo waren ze al bijna een half uur bezig voor iemand ook maar iets zei tegen het model. Ik moest ingrijpen. Modelfotografie heeft namelijk niets te maken met productfotografie. Techniek is een noodzakelijk kwaad, een middel tot goede foto’s maar geen doel op zich. daarom won uiteindelijk ook het meest creatieve beeld, niet het best belichtte.

De meeste deelnemers bleken tevreden. Na vier dankmails durf ik dat ook te schrijven. Het was een leuke en erg boeiende dag, ook voor mij. Nu kan (en wil) ik echt niet meer wachten voor mijn eigen studio.

Foto Lucien Bogaert

Slideshow

Fotoreeksen werken, soms zelfs beter dan een enkel sterk beeld. Ik vergelijk graag. Bovendien vind ik kiezen vaak moeilijk. De beste foto bestaat niet. Daarvoor is de inbreng van de kijker veel te groot.Meerdere foto’s onder elkaar posten, ik vind het nog steeds niet achterhaald. Maar een slideshow of pictobrowser is natuurlijk veel moderner, veel hipper.

Enkele weken geleden introduceerden we (lees mijn collega Tim) op de slideshow op De Standaard online. Ik vind het visueel en inhoudelijk een grote meerwaarde. Alleen jammer dat het programma waarmee de slideshows gemaakt worden niet echt gebruiksvriendelijk is. Ik besef dat een programma programmeren erg moeilijk en arbeidsintensief is, maar voor mijn site was ik toch op zoek naar een ander, sneller, handiger en toch gratis alternatief.Pictobrowers van Flickr vervulde meteen de verwachtingen: op minder dan twee minuten stonden het ding online. Het gaat over een communiereeks die toevallig nog op mijn flickr-account stond. Ik gebruik het programma nog te weinig, en de andere beelden kwamen niet echt in aanmerking voor een reeks. Alleen jammer dat de beelden niet vanzelf verspringen, zoals bij een echte slideshow.