Fotografiesites

Bijna iedere fotograaf heeft ondertussen een site, en terecht. Ik kan me geen betere reclame voorstellen. Velen maken hem zelf, zoals ik destijds (ondertussen toch al vijf jaar geleden). Maar steeds meer collega’s, zeker onder de zelfstandigen, besteden hun site uit. Het moet goed zijn. Foto’s presenteren op het internet is helemaal anders dan voor een tentoonstelling of in een boek. Met veel interesse bekijk ik hun producties, al is het maar omdat ik heel binnenkort zelf niets nieuws zou willen (en moeten) brengen. Er zitten veel mooie dingen tussen, en toch is het mij niet duidelijk hoe de ideale fotografiesite er zou moeten uitzien. Enkele bedenkingen:

* Flashy: Veel fotosite worden in Flash gemaakt. Ondertussen kunnen de meeste computer dat aan, en het oogt vaak mooi en modern. Flashsites zorgen bovendien voor een natuurlijke copyrightbeveiliging. Toch zie ik twee grote nadelen: flashsites zijn arbeids- en dus tijdsintensief. Meestal veranderen ze te weinig. Een tweede nadeel is erg persoonlijk: ik kan simpelweg niet werken mat dat programma.

* Veel of heel veel foto’s: Hoe veel foto’s zou de ideale fotografiesite moeten bevatten? Heel veel, denk ik. Dat mensen zich zouden kunnen verliezen, de bomen door het bos niet meer zien, vind ik niet echt een probleem. Maar hoe breng je die structuur mooi en duidelijk in beeld? En moet er onder iedere foto een onderschrift staan? Soms vind ik dat wel handig, maar vaak storen die letters me visueel.

* Bestaat er zoiets als webfoto’s? Niet ieder foto is geschikt voor het internet. Vooral grote beelden die ruimte vragen, verliezen een deel van hun schoonheid op het internet. Omgekeerd is ook waar. Teaserbeeldjes, grafische foto’s werken vaak erg goed op een site. Moet een fotograaf zijn beelden op die manier herselecteren?

* Update: Mijn site staat al jaren stil. Binnenkort komt er hopelijk een nieuwe versie. Maar waarschijnlijk zal ik ook die site niet regelmatig (lees meer dan een keer per week) updaten. Ik ken geen enkele mooi, stijlvol programma dat zo snel te veranderen is. Jalbum komt in de buurt, maar daar loopt het dan mis met de indeling en onderschiften. Nieuws komt op mijn weblog, dat werkt handiger en sneller.

Nog?

Fotografie voor gepensioneerden

Vorig jaar nodigde Okra me uit om voor cursus digitale fotografie, als begeleider wel te verstaan. Ik geef graag les en stemde dus meteen toe. Maar toen bleek dat ik (onverwachts) zwanger was, en Nina was uitgerekend de week van de cursus. Dat leek me erg moeilijk dus zocht ik een vervanger, Karel. Deze week is het weer mijn beurt. De timing is (weer) niet ideaal, maar Karel heeft er ondertussen al twee overgenomen en ik wou mijn jobke niet helemaal afstaan.Vandaag was het dus zover. Met vermoeide ogen en een klein hartje trok ik naar de afspraakplaats. Echt zenuwachtig was ik niet. Het is niet de eerste keer dat ik lesgeef, en hobbyacademies trekken meestal een erg gemotiveerd publiek. Wel nieuw voor me was de cursus. Karel heeft ons lessenpakket als eerste moeten samenschrijven. Het voordeel voor mij is dat ik zijn syllabus kan overnemen. Aanvankelijk vond ik het wel minder leuk hierdoor zijn invalshoek te moeten overnemen. Karel is veel technische aangelegd dan ik. Zijn hele cursus is gericht op het aanleren van Picassa, een programma dat ik tot dit weekend niet eens kende.

Onterecht blijkt nu. Picassa is een degelijk gratis programma. Photoshop zal ik er niet voor ruilen maar ik erken zijn kwaliteiten, zeker voor beginnelingen. Mijn vader en schoonvader heb ik destijds Photoshop aangesmeerd en misschien moet ik daar wel op terug komen. Die mensen kunnen en durven dat toch niet te gebruiken. De drempel voor Picassa ligt stukken lager. Leve Picassa en leve Karel.