Achter de schermen

Hoe was het nu echt? Ik wou wachten tot na de uitzending, uit respect voor de programmamakers. Maar nu het allemaal achter de rug is, kan ik vrijuit mijn persoonlijke conclusies trekken:

* De deelname: Ik heb absoluut geen spijt van onze inschrijving. Ik zie het leven als een groot avontuur en dit was daar een klein onderdeel van. Wie niet waagt, niet wint. Dat ik me belachelijk zou kunnen maken, schrikte me nauwelijks af. Intelligente mensen en echte vrienden weten wel beter.

* Den Jo: De man kent zijn stiel. Ik vond hem erg professioneel maar niet zo oprecht of hartelijk. Jo kwam vijf minuten voor de opnames aangereden in zijn cabrio en was precies drie minuten nadien weer weg. Dit is een job als een andere zeker?

* De huizen: Op de televisie leken de eerste twee panden veel mooier dan ik ze mij herinner. Veel lelijke details waren op de televisie niet te zien. Zo was de tuin van de eerste woning niet in de prijs inbegrepen. En dat het water stroomde van de keldermuren werd ook niet vermeld. Foei.

* Het budget: Jammer hoeveel mensen me hebben aangesproken over ons ‘mooie budget’. Wat mensen op financieel gebied van mij weten en denken, houdt me nauwelijks bezig. Toch wil ik de wereld (nog eens) enkele illusies armer maken: voor 500.000 euro zouden Bob en ik echt alles uit de kast moeten halen. Wij komen beide uit een gemiddeld milieu en de enige reden dat wij nu al over zo een budget beschikken is omdat mijn mama te vroeg is overleden. Voor een extra minuut met haat geef ik het allemaal graag terug. Dit programma bewijst bovendien nog maar eens dat ons budget (in tegenstelling tot wat wij zelf dachten) niet eens zo bijzonder hoog of uniek is.

* De montage: Ik was relatief tevreden over de uitzending. Manou en Nina hebben de boel bij elkaar geschreeuwd maar dat valt niet eens op. Na twee dagen opname kunnen ze alles van u maken, besef ik nu. Endemol is braaf geweest. Dank u.

* De expert: Hij was de hoofdreden wat we aan het programma wilden deelnemen. Bob en ik weten te weinig van verbouwingen om een huis met werk goed te kunnen beoordelen. Een expert zou dus goed van pas komen, dacht we. Dat viel grondig tegen. Peter is een vriendelijke man die het goed kan uitleggen. Hij zegt verstandige dingen. Maar in ons verhaal bleek zijn kostenberekeningen toch niet te kloppen. De dag na de opnames gingen Bob en ik terug kijken naar het derde huis, samen met een andere architect en mijn schoonvader die heel veel (professionele ) ervaring heeft in de sector. Beide waren het meteen eens: met 150.000 euro extra zouden we er nooit geraken. Zelfs met het dubbele zouden we nog niet te zot moeten doen. Vocht, een nieuw dag, zowel de water- en elektriciteitsleidingen laten vernieuwen, veel breekwerk: het kost allemaal veel meer dan verwacht.

* Afloop: Hebben jullie het huis nu gekocht? We waren beide erg overtuigd van de laatste woning; ik misschien nog iets meer dan Bob. Bob en ik zijn niet bijzonder handig en hebben ook geen zin, om de volgende drie jaar in een bouwwerf te wonen en alle onze vrije tijd te steken in een woning. En dus hebben we besloten het niet te doen. Terecht waarschijnlijk want drie maanden later staat de woning nog steeds te koop.

De tv-vedetten

Morgen donderdag komen Bob en ik op tv. Iedereen heeft ons al gezien in de voorstukjes, behalve ik natuurlijk. Doorgaans kijken wij niet zo veel naar VTM. Maar morgenavond doen we dat natuurlijk wel, al zal het waarschijnlijk met rode wangen zijn.

Eindelijk

Bob wou wachten tot de kerstperiode, voor de mooie kerstpromoties. Dus hebben we gewacht, ook al is geduld niet echt mijn sterkste kwaliteit. Maar vandaag heb ik hem eindelijk besteld: de digicorder van Telenet.

Tot enkele maanden geleden hadden we een dvd-recorder van Philips. Zolang het ding werkte was ik razend enthousiast. Maar de pret heeft niet lang geduurd. Tijdens de garantieperiode hebben we hem al een terug binnengebracht, bij de Makro. Na vier weken kregen we een bericht dat we hem terug mochten komen halen, dat ze niets hadden gevonden. Vier weken voor niets, het overstijgt mijn verstand. Maar ik niet bijzonder handig met die dingen, en uit angst om af te gaan hield ik mooi mijn mond.

Twee maanden na de garantie liep he ding weer vast, zomaar. Deze keer vonden ze wel iets, een kleine blokkage van meer dan 200 euro. Ik heb de Marko en Philips bedankt voor hun diensten. De bal ligt nu bij Telenet. Laten we hopen.

Site van het jaar

Vorig jaar stond ik erbij. Nu niet meer, en dat stoort me niet eens, echt waar. Ik heb erg genoten van hun lijstjes, al was het maar omdat het me enkele nieuwe favorieten heeft opgeleverd. Onvoorstelbaar hoeveel leuke Vlaamse blogs er online staan.

Mijn collega’s waren ook erg ontgoocheld dat ik maar 3300 bezoekers haalde woensdag, tijdens mijn non stop op café foto. Eigenlijk moest ik een beetje gekwetst zijn, en nu bang afwachten naar de resultaten van mijn collega volgende week. Toch voel ik het zo niet aan. Ik heb mijn best gedaan, heb genoten van de ervaringen en daarmee basta. Ik vind respons trouwens belangrijker dan hits, zuiver gevoelsmatig.

Blijkbaar lig ik niet meer zo wakker van de mening van anderen en dat is een goede evolutie, zeker voor mij. Ik heb miet plezier Pietels tien tips voor meer bezoekers gelezen, toch denk ik niet dat ik morgen iets ga veranderen. Meer berichten zijn niet haalbaar en ik pas voor meer controverse.

Bloggen is soms flirten met de grens. Veel blogs zorgen voor nieuwe (al dan niet virtuele) contacten en vriendschappen. Maar af en toe loopt het mis. Lezers worden boos en er ontstaat ruzie. Een geschreven mening klinkt vaak harder dan een scherpe roddel in de koffiehoek. Er zijn al meer bloggers ontslaan voor hun stoute mond. Michel is slim en dekt zich in.

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ik geloof meer in onthouding ;-) Liever tien echte fans dan duizend tegenstanders.

Respect en erkenning

Misschien ben ik gisteren een beetje uit de bocht gegaan, toen ik schreef dat agentschapsfoto’s vaak ‘goed zijn maar meer niet’. Ik heb mijn mening alvast slecht verwoord. Eigenlijk wou ik onze freelancers vooral een schouderklopje geven, maar de slag heb ik gewoon zelf terug in het gezicht gekregen. Plots leek mijn bericht een aanval op de agentschapsfotografen, en dat was niet de bedoeling.

Toch trek ik mijn staart niet helemaal terug. Het verhaal (en zijn problemen) is minder eenzijdig als het lijkt.Persfotografen maken vaak heel mooie en goede foto’s. Dat is ook de reden wat wij nooit nog eigen fotografen naar het buitenland sturen. Het feit dat ze vast voor een fotoagentschap werken, is al een bewijs van hun kunnen. Het zijn deze mensen die World Press halen. Dat ze geen respect krijgen, klopt ook niet. Wij gebruiken heel veel agentschapsfoto’s, zowel in de krant als op online. Dat betekent toch dat we ze goed vinden.

Bij mijn weten vermelden we ook daar zo veel mogelijk de credits. Nog eens: in mijn bericht heb ik ook geschreven dat ze meestal goed zijn. Goed betekent niet slecht of gemiddeld of middelmatig. Goed is goed, punt. Heel goed, dat zijn de Van Fletterens. Maar eerlijkheidshalve moet toch ook gezegd kunnen worden dat agentschapsfotografen veel verschillende klanten tevreden moeten stellen en dat je dat soms voelt. Dat is op zich niet slechter maar wel anders.

Ergens krijg ik het gevoel dat ik plots moet boeten voor een tekort aan erkenning. Agentschapsfotografen werken achter de schermen, in naam van een groep en ontwikkelen hierdoor vaak minder naamsbekendheid. Wil dat zeggen dat het minderwaardig is? Integendeel. Bekendheid is geen referentie voor kwaliteit, vind ik. En als ik (na tien berichten over agentschapsbeelden) onze eigen fotografen een schouderklopje wil geven, is het jammer dat ik plots de schuld krijg van een veel groter probleem. Maar moest ik met mijn bericht iemand gekwetst hebben (zoals mijn chef:-)), dan neem ik dan nu beleef terug. Mijn excuses.

Minder is meer

Het is Cindy haar schuld, maak ik mezelf nu wijs.

In een vorig bericht merkte ze op dat ik me beter zou beperken tot een goede blog, dan twee halve en overlappende. Even was ik boos en ontgoocheld. Kritiek is nooit aangenaam. Toch probeer ik er ook iets uit te leren. 

Het is waar dat ik niet regelmatig genoeg schrijf. Dat is toevallig, en ik beloof dat daar binnenkort verandering in komt. De voorbije maanden waren een beetje chaotisch en hectisch, door een samenloop van omstandigheden. Maar ik wil mezelf, en jullie, niets wijsmaken. Er komen zonder twijfel nog woelige periodes.

Moet ik veranderen? Alleen dommeriken (en koppigaards) veranderen nooit van gedachten. Wil iedereen alles? Heb ik veel dubbele lezers? Kiezen zijn voor meer tekst of meer eenvormigheid?

Ik blog in de eerste plaats voor mezelf, omdat ik graag schrijf (en het nergens anders kan en mag doen.) Maar eerlijk is eerlijk: zonder jullie zou ik het waarschijnlijk toch niet doen. Daarom leg ik mijn (en vooral dat van mijn twee blogs)
een beetje in jullie handen. Stem en laat van je horen.

Portfolio

De fotoredactie heeft ambitie. Naast de krant willen wij ook uitblinken op het internet. De afdeling online wou ons niet meteen aanwerven, maar als goede buren krijgen we toch een eigen forum. Naast de weblog staan er sinds vorige week ook een reeks portfolio’s online. Ik wou er natuurlijk graag bijstaan, ook al heb ik steeds minder tijd voor freelance persopdrachten.

Sollicitatie

De fotoredactie wordt met periodes overspoeld met sollicitaties en stageaanvragen. Op het eerste gaan we zelden in. We beschikken over een goede netwerk vaste freelancers, waar we relatief trouw aan zijn. Groots nieuw talent is natuurlijk altijd welkom, maat de lat ligt hoog en het aantal plaatsen is beperkt. fotografiestagairs zijn wel welkom.

Op de fotoredactie heeft het vaak weinig zin. Voor ze het systeem goed en wel onder de knie hebben, moeten ze weer vertrekken. Als fotograaf kunnen ze vrij snel aan de slag. Soms valt het mee, soms ook niet. dat is het leven.

Vandaag kregen we een spontane sollicitatie voor een vakantiejob. De jongen was ons al bekend van op de weblog, en biedt zich nu vol enthousiasme aan als vakantiejob. Ik wil alles doen, schrijft hij. Ik lachte: ‘een gratis werkkracht, dat moet je doen chef. Bovendien maakt hij mooie foto’s’.

Dat is waar, beaamde hij. Alleen mag je mensen niet zomaar uitbuiten he. Gelijk heeft hij natuurlijk. Zo braaf en eerlijk zijn we blijkbaar nog wel, ondanks de nijpende concurrentie. Niemand werkt voor niets, en wil hij het toch doen dan moeten we die mensen beschermen tegen zichzelf. Niet?

Fotografie in De Standaard

De voorbije weken verschenen veel fotografiestukken in de krant. Leuk. Alleen jammer dat de fotoredactie daar weinig verdienste aan heeft. Is dat onze fout? Gedeeltelijk toch, vind ik. Wij, als afdeling, zouden kunnen aangeven wie waar tentoonstelt en wat de moeite is.

Anderzijds lijkt dat eenvoudiger dan het is. We hebben de geschiedenis tegen ons. Ondertussen hebben andere journalisten en freelancers zich op de sector gesmeten. Zij krijgen de persuitnodigingen, niet wij. Zij hebben de ervaring, niet wij. Zij zijn tekstvaardig, niet wij. Zij doen het, niet wij. Het is erg moeilijk deze gang van zaken om te draaien. Deze gang van zaken veranderen is moeilijk en vooral erg arbeidsintensief. Het is gênant maar ook ik lees en ontdek veel over fotografie in de krant. Natuurlijk kende ik Testino, maar Westenberg had ik niet zien komen. Bovendien moet ik erkennen dat ze het vaak goed doen. Als lezer voel ik wel dat het tekstmensen zijn. Ze hebben de neiging veel foto’s te beschrijven, in plaats van ze te tonen.

Kunnen woorden foto’s beschrijven? moeilijk denk ik. Kunnen foto’s zijn tekst of uitleg of onderschrift? Voor mij wel maar veel mensen hebben blijkbaar toch nood aan duiding. En daarom wint tekst het toch weer van het beeld. 

Credit: zoek de fout …

Temptation

Welke marginalen doen daar nog aan mee? Hoe laag kan je gaan? Welke relatie overleeft dit? Wie kijk daar in godsnaam naar? Wij, ik geef het toe. Het is te primitief voor woorden, en toch kunnen we het niet laten. Misschien doen we het als troost: zo erg is het hier tenminste nog niet. Ik maakte me wijs dat het voor de humor was: dit is toch gewoon grappig? De mensen doen het zichzelf toch aan?

Nu het einde nadert (of nu ik me zelf zo zwak voel) twijfel ik: is dit niet gewoon intriest? Verliefde koppels worden gewoon uit elkaar getrokken op de meest gruwelijke manier. Geen stel overleeft dit. Daar ben ik alvast van overtuigd.

Ik pleit schuldig. Ook deze avond zullen Bob en ik waarschijnlijk kijken. Het kwaad is nu toch geschied. Bovendien zijn we ver van alleen. Ook op onze serieuze redactievloer wordt geregeld gepraat over temptation. Niemand geeft het openlijk toe maar iedereen weet wie en wat en hoe. Toevallig?

Ondertussen zijn de opnames natuurlijk al lang gedaan. Terwijl de koppels deze avond op de televisie elkaar nog de huid vol schelden, weet de gemotiveerde kijker nu al dat twee koppels dit jaar nog zullen trouwen.

Op de site van het programma kan je trouwens ook het grote temptationspel spelen. Wasda? Ik vroeg het mij ook af. Drie meisjes vragen wat ze moeten doen. Mijn eerste gedacht was slapen. Bij mijn voorstel halen de meisjes braaf hun schouders op. U wens gaat in vervulling. Bij de tweede poging werd ik stouter: kussen. Daarop verscheen een nieuwe popup: u libido is te hoog. Surf nu naar Erotheek.

Het spel bewijst alvast hoe commercieel en dus corrupt het geheel is.