Vaste familiefotograaf

Het klinkt soft, melig, gemakkelijk en zelfs een beetje kitscherig. En toch doe ik dat graag, familiefoto’s maken. Meer dan van de foto’s, geniet ik van het contact en de warmte. Dankzij mijn camera mag ik er even bij horen, of zo voel ik het toch. Kinderen zijn bovendien (vaak) dankbare modellen. Vorig jaar mocht ik foto’s maken van een leeftijdgenootje van Manou. De mama was zwanger en wou voor de geboorte nog eens leuke foto’s. We spraken af thuis en op een uurtje maakte ik enkele leuke beelden. Ik was tevreden, en de ouders blijkbaar ook want enkele maanden nadien schakelden ze me ook in voor het geboortekaartje. Naast het ontwerp van het kaartje, bezorgde ik de familie ook een cd met de rest van de beelden: opa met de baby, oma met de baby, zusje met de baby, mama en papa met de baby, enz. Clichés zijn het, maar dan wel mooie.

Vorige maand nodigden de ouders met uit voor het doopsel. Of ik daar ook wat foto’s wou maken, zowel van de ceremonie als van de rest van de familie. ‘Mijn broer wil ook eens foto’s met zijn kinderen, en als je dan toch bezig bent.’ Gelijk hebben ze. Ik reken dan ook niet voor niets per uur.

Bij aankomst in de kerk werd ik hartelijk omhelsd, alsof ik een deel van de familie was. Maar dat is onze fotograaf, verontschuldigde de mama zich. Ik vond het absoluut niet erg. Na drie ontmoetingen voelde ik zelfs al een beetje op mijn plaats. Ik kende de mensen, zij mij en de werkt. Als het aan mij ligt, ben ik er de volgende keer weer bij.

Briefing

Ik ben graag goed op de hoogte van wat klanten willen en wat niet. Dat is minder vanzelfsprekend als het lijkt. Mooie foto’s, dat zegt me weinig concreets. Fotografie kent veel genres en stijlen: kleur of zwartwit, klassiek of gedurfd, bewerkt of waarheidsgetrouw, geposeerd of spontaan, … 

Alles kan. Niets is minderwaardig, maar het resultaat zal wel erg verschillend zijn. Weinig klanten denken echt na over de verschillende mogelijkheden. Ze beschouwen hun verwachtingen als vanzelfsprekend, maar ik ben jammer genoeg geen herderziende. Een goede briefing is dus altijd welkom.

Maar toen een klant me deze week zijn verwachtingen doormailde, werd ik toch even onwel. De briefing was zo specifiek dat er voor mijn inbreng nauwelijks nog plaats was. Lens, diafragmaopening, afstand, standpunt, cadrage, formaat, … alles lang op voorhand vast. Het enige wat ik nog moest doen, was op de knop drukken. Hatelijk.

De mail voelde aan als een koude douche. Wat nu? De zin voor de opdracht was helemaal zoek, al beseft ik ook dat het moeilijk zou worden de opdracht nu nog af te zeggen. Tegelijkertijd weigerde ik zo over me te laten lopen. Ik wil dat klanten bewust voor mij kiezen, en voor mijn aanpak. Slavenarbeid interesseert me niet. Werk genoeg. 

Dus mailde ik mijn contactpersoon. Of ik de mail wel goed gelezen had, en of dit echt zo dwingend was als vooropgesteld. Ik kreeg snel een vriendelijk en genuanceerd antwoord terug. Een deel van de foto’s moest dienen voor een webanimatie, legde hij uit. Ook al vond ik het niet zo een prettig idee, toch begreep ik zijn standpunt en heb ik de opdracht dus uiteindelijk wel uitgevoerd. Het welomschreven deel blijft weliswaar het minst geslaagde, vind ik. Werken onder druk, het is mijn ding nu eenmaal niet.

Borstkanker

Deze middag had een collega een interview met een dame over borstkanker, hier op de redactie. Of ik niet even snel een foto kon nemen. De vrouw wou liefst niet herkenbaar op de foto. Haar litteken wou ze wel tonen, als symbool.

Als fotograaf voor de Vlaamse Liga tegen Kanker heb ik al eerder zieke mensen gefotografeerd. Meestal gaat het hierbij om portretten, en probeer ik de ziektetekenen zoveel mogelijk te verdoezelen. Ik probeer ook altijd mijn tijd te nemen om mensen een beetje op hun gemak te stellen. Poseren is voor veel gezonde al een opgave. Voor mensen met een handicap is het vaak extra confronterend.

Geen van beide strategieën heb ik vandaag kunnen gebruiken. Na het gesprek bracht de journaliste de vrouw naar de studio. Daar stonden we dan. Hoe begin je aan zoiets? Ik voelde me bijna even beschaamd als zij.

Net als bij de dokter trok ze zakelijk haar bloesje en haar bh uit. U zegt het maar. In tegenstelling tot gewoonlijk probeerde ik niet te veel te kijken en me vooral te concentreren op het licht. Gelukkig straalde haar rust snel af op mij. Het eerste contact en aanzicht is een beetje moeilijk, maar een mens went snel aan veel. En dit is het resultaat.

Champagnefoto

Donderdagavond, kort voor mijn vertrek, vraagt onze lay-outster me naar een leuke foto van rosé champagne. Thuis drinken we geregeld rode bubbels en ik had dus ook verwacht relatief gemakkelijk dergelijke beelden te vinden bij de agentschappen. Het tegendeel was waar. Van gewone champagne bestaan massa’s foto’s, maar rosé bleek onvindbaar.Kan je deze avond niet zelf iets maken? Ik twijfelde. Alles kan, maar ik had weinig zin nog naar het grootwarenhuis te vliegen en snel iets in scene te zetten. Maar toen ik een fles in mijn handen geduwd kreeg, was er geen weg terug. Een godendrank laat zich niet gemakkelijk weigeren. Samen met Bob een flesjes kraken in het midden van de week, waarom ook niet? Er bestaan saaiere bezigheden, dacht ik.

Maar bij mijn thuiskomst bleek Bob minder enthousiast. Geen van ons heeft veel nodig om echt zat te zijn. Bovendien vond hij, als wijnkenner, het ook allemaal een beetje te gemaakt. Ons huis is niet meteen de ideale omgeving voor een sfeervolle wijnfoto. Ga naar DeBeir, de champagnebar om de hoek, en bestel er gewoon een glas. Met een beetje geluk vind je er ook iemand die wilt poseren, raadde hij me aan. Ik had nog weinig zin om het huis nog te verlaten, maar beseft dat hij gelijk had. Sfeer is nu eenmaal moeilijk na te bootsen.

Natuurlijk vond ik het, eens ter plaatse, wel een beetje gênant. Hoe vraag je aan een koppel onbekenden of je hun hand eens mag gebruiken? De mensen in kwestie zitten zo romantisch dicht bij elkaar, te discuteren over de grote levensvragen. Gelukkig durf ik hoe langer hoe meer, en heb ik me dus nu ook niet ingehouden. Maar uiteindelijk vond ik toch deze, mensenloze, foto de mooiste.