Ik ben nog steeds op zoeken naar mensen, veel mensen, met een verouderd rijbewijs. Is uw foto ook zo achterhaald? Bent u nauwelijks nog te herkennen? Of kent u iemand met zo pareltje in zijn portefeuille? Ouders, vrienden, exen, jong of oud: iedereen is welkom. Het is voor het goede doel. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn.
Morgen organiseert Gentblogt een feestje in de Coteau. Iedereen is welkom, zo stond in de uitnodiging. Ik heb heel veel zin om te gaan, maar gezelschap heb ik niet gevonden. Wie mij morgen eenzaam en alleen aan de toog ziet hangen, moet zich dus niet inhouden.
Druk, druk, druk. Iedereen heeft het druk. Het is zo afgezaagd, vind ik. Tijd is een van de weinige echte democratische elementen in ons leven. Rijk of arm, jong of oud, slim of dom: iedereen krijgt er precies even veel van. Het verschil ligt in de invulling. En ik heb de voorbije weken dus gewoon besloten mijn tijd even in andere dingen te steken. Sorry.
Ik ben een radiozapper. Af en toe beland ik zo bij Q-music, al verkies ik eigenlijk Radio 1 of 4 FM. Tot enkele maanden geleden vond ik Q overdag ook nog verteerbaar. Tot ze op de proppen kwamen met ‘Het Geluid’. Het idee is niet eens zo slecht, maar mij duurt het allemaal veel te lang. Bovendien moeten we er ieder uur aan geloven. Ik kan er niet naar luisteren en zap bij iedere aankondiging meteen weg. Wil er alstublieft iemand raden waar het over gaat, zodat we weer gewoon verder kunnen?
Dit weekend was ik van dienst als huwelijksfotograaf. Tijdens de receptie had het koppel me gevraagd van iedereen een herinneringsfoto te maken in een oude kader. De beelden zouden nadien als dankkaart gebruikt worden. Ik vind het zelf een leuk idee. Het gekke van die kader zorgt, om onbekende reden, voor leuke poses en dus geslaagde foto’s. Bovendien zou ik zelf ook liever een herinneringsbeeld ontvangen van mijn gezin dan een reportagefoto van het huwelijkspaar.
Jonge mensen stappen meteen mee in het concept. Bij ouderen ligt dat een stuk moeilijker. Poseren voor een vreemde is niet voor iedereen even evident. Voor mij moeten jullie het niet doen. Ik vraag het in naam van het huwelijkspaar, fleemde ik bij de twijfelaars. Vroeg of laat liet iedereen zich overtuigen, op twee mannelijke yuppies na.
Zo snel gaf ik me niet gewonnen. Tegen het einde van de receptie probeerde ik het opnieuw. De champagne zou hen misschien aimabeler maken. ‘Toe. Jullie zijn de enigen. Het koppel is toch één foto waard. Hoe erg kan het zijn?’ De meest afgelekt lachte koel. ‘Ik beroep mij op mijn eigen copyright, mijn recht op privacy. ik laat me niet dwingen, ook niet door hen.’
Een schat van een koppel, een leuk en gezellig feest met veel toffe vrienden. En liep ik ook hier een etter tegen het lijf. Ego’s, egotisten, beterweters, assos, eikels: ze zitten jammer genoeg overal.
Kent u ze? An Nelissen de actrice is geen familie. Toch zitten we opgescheept met elkaar, enkel en alleen omdat we heel toevallig dezelfde naam hebben. Veel last heb ik er niet mee. Het is een afgezaagde grap, met af en toe een administratieve verwisseling. Meestal denk ik nauwelijks aan de andere An (en zij waarschijnlijk ook niet aan mij).
Toen ik enkele maanden geleden de vraag kreeg mee te spelen in een studentenkortfilm, stelde ik me nauwelijks vragen. Enkele jaren gelden poseerde ik wel meer voor studenten en kunstenaars. Zij zochten een naaktmodel, en ik vond het best interessant eens aan de andere kant van de lens te staan. Dus stemde ik in ook deze keer mee te spelen, als actrice. Toen ik het een week voor de opnames aan Bob vertelde, reageerde hij helemaal anders: Hoe komen ze in godsnaam bij u voor een film? Fotografie kan ik nog begrijpen, maar je bent toch geen actrice?
Ik twijfelde. Misschien hadden zij zich gemist. Ik moest een scene spelen met Herr Seele, niet meteen een onbekende in het milieu. Dus mailde ik de studenten opnieuw, en vertelde hen over mijn twijfels. En ja hoor, ze hadden zich inderdaad gemist. Geen probleem dacht ik. Uiteindelijk is dit vrijwilligers werk. Ik zat er niets mee in mijn rol opnieuw af te geven. Maar dat zagen de studenten, een week voor de opnames, niet meer zitten. Of ik toe toe toe toe toch nog wou komen?
Ik was een beetje gegeneerd. An en ik hebben dezelfde naam maar verder lijken we niet echt op elkaar. Toen wij beide kort haar hadden, zou je ons nog als moeder en dochter aanzien kunnen hebben. Nu is de gelijkenis ver te zoeken. Toch wou ik die gasten ook niet laten zitten. En eerlijk is eerlijk: ik vond het ook best spannend met Herr Seele een halfnaakt scene te spelen. En dus stemde ik voor een tweede keer in.
Het was een leuke, boeiend en spannende voormiddag. Als totale leek heb ik dat redelijk gedaan, vind ik van mezelf. Ook het contact met Herr Seele vond ik wel ok. Als fotografe had ik hem al enkele keren ontmoet, maar dit was anders, jovialer. Deze keer stonden we aan dezelfde kant van de lens. Of lag het eerder aan de bepekte oppervlakte stof rond ons lichaam?
Foto’s Emy Elleboog
Welke marginalen doen daar nog aan mee? Hoe laag kan je gaan? Welke relatie overleeft dit? Wie kijk daar in godsnaam naar? Wij, ik geef het toe. Het is te primitief voor woorden, en toch kunnen we het niet laten. Misschien doen we het als troost: zo erg is het hier tenminste nog niet. Ik maakte me wijs dat het voor de humor was: dit is toch gewoon grappig? De mensen doen het zichzelf toch aan?
Nu het einde nadert (of nu ik me zelf zo zwak voel) twijfel ik: is dit niet gewoon intriest? Verliefde koppels worden gewoon uit elkaar getrokken op de meest gruwelijke manier. Geen stel overleeft dit. Daar ben ik alvast van overtuigd.
Ik pleit schuldig. Ook deze avond zullen Bob en ik waarschijnlijk kijken. Het kwaad is nu toch geschied. Bovendien zijn we ver van alleen. Ook op onze serieuze redactievloer wordt geregeld gepraat over temptation. Niemand geeft het openlijk toe maar iedereen weet wie en wat en hoe. Toevallig?
Ondertussen zijn de opnames natuurlijk al lang gedaan. Terwijl de koppels deze avond op de televisie elkaar nog de huid vol schelden, weet de gemotiveerde kijker nu al dat twee koppels dit jaar nog zullen trouwen.
Op de site van het programma kan je trouwens ook het grote temptationspel spelen. Wasda? Ik vroeg het mij ook af. Drie meisjes vragen wat ze moeten doen. Mijn eerste gedacht was slapen. Bij mijn voorstel halen de meisjes braaf hun schouders op. U wens gaat in vervulling. Bij de tweede poging werd ik stouter: kussen. Daarop verscheen een nieuwe popup: u libido is te hoog. Surf nu naar Erotheek.
Het spel bewijst alvast hoe commercieel en dus corrupt het geheel is.
De ziekenhuisopname van mijn jongste dochtertje legt mijn leven even stil. De eerste dagen draaide ik nog in slow motion verder. Twee dagen heb ik gependeld tussen de redactie en het ziekenhuis. Werken verlicht de zorgen, beweerde ik. Deels klopt dat nog ook. Maar fysiek hield ik het niet vol.
Ondertussen staat mijn leven, en vooral mijn fotografieactiviteiten, op pauze. Mijn plannen, projecten en afspraken heb ik collectief opgeschoven naar een latere datum. Ook deze blog zal moeten wachten. In het leven moet je nu eenmaal prioriteiten vastleggen, en dit is er nog steeds geen.
Het leek een mooie en passende titel. Het verwijst een beetje naar fotografie, en dat is dan ook de hoofdbestaansreden van deze weblog. Maar de titel past ook bij mijn persoonlijkheid. Bij een eerste contact kom ik vaak als open, sociaal, spontaan, energie en vrolijk over. En zo voel ik me meestal ook.
Toch schuilt er diep in mij nog een donker beest. Op het eerste zicht schrikt dit duiveltje veel mensen af. Ik ben ook niet altijd gediend met zijn aanwezigheid. Toch verdient ook hij een plaatjes op deze weblog. Geen goed zonder kwaad, geen mooi zonder lelijk. Het leven en de fotografie kleuren nu eenmaal niet zwartwit. Kritiek en bedenkingen over mijn visies en stellingen zijn nog steeds meer dan welkom. Ik geniet van het debat. Veilig bloggen is per definitie een contradictie.
Toch wil ik, samen met mijn nieuwe site, de spelregels een beetje veranderen. Enerzijds neem ik me voor het beter te doen, vooral vormelijk maar ook inhoudelijk. Ik wil mijn blog hierbij ook openstellen voor gastschrijvers. Iedereen met een mening of een project (over fotografie maar ook over andere aanverwante onderwerpen) mag me altijd mailen. Anderzijds weiger ik de scheitpaal van anonieme zeurpieten te zijn. Wie niet beschikt over een gezonde basis humor, zelfrelativatie en opvoeding wordt vriendelijke verzocht deze virtuele ruimte te verlaten.
You are currently browsing the archives for the persoonlijk category.
 | Johan Dhaene op Snoecks |
 | annelissen op Topmodel |
 | Willem op Het recht om een eikel te… |
 | Freek op Diefstal |
 | Guy Kokken op Topmodel |
