Ze zijn er weer, de dexia persprijzen. In de sector worden ze als bijzonder belangrijk gezien. Zelf doe ik er niet aan mee, alleen al omdat ik zelden hard nieuws fotografeer. En net als bij Worldpress is het thema minstens even belangrijk als de kwaliteit van het werk. Met dit bericht wil ik vooral Artur en Tim aanmoedigen om mee te doen. Succes.
Soms ben ik relatief snel mee met nieuwe trends en ontwikkelingen. Soms ook niet. Toen ik mijn eerste facebook-uitnodiging ontving, was ik absoluut niet van plan me in te schrijven. Mijn jaren van RDV, ICQ en MSN zijn afgelopen, en ik had weinig zin daar verandering in te brengen. Niet dat ik slechte ervaringen heb met datingssites, integendeel. Ondertussen heb ik weinig behoefte aan dertig nieuwe virtuele contacten. Liever een avond gezellig met een vriend en een lekker glas (of fles) wijn dan een chatten met een bende vreemden.
Maar de druk werd me te groot. Overal las ik berichten over facebook, en over collectieven en netwerken. Het lijkt alsof de hele wereld behalve ik op Facebook zit. Dus capituleer ik. Alleen dommeriken veranderen nooit van gedacht.
Join me :-)
Ze leken zo gemakkelijk, de Flickrbrowser and -slideshow. Maar om onduidelijke reden krijg ik ze niet op deze blog. Ik copypaste de code, maar als ik ze dan publiceer is er niets te zien. Wie helpt?
Dit weekend ontmoette ik Uli Schillebeeckx tijdens de workshop modelfotografie. Zij was de andere docente, en de dag was grotendeels geslaagd door haar. Uli is een jonge, toffe meid (en vrijgezel, kan je je dat voorstellen? ;-). Als fotografe kan ik haar moeilijk inschatten maar met zo een persoonlijkheid kan die enkel goed zijn. Technisch kon ik alvast veel leren van haar. Bovendien lijkt ze een droomjob te hebben, en dan nog een waarvan ik het bestaan nauwelijks kende.
Uli is bedrijfsfotografe. Haar firma (waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren) geeft geregeld een catalogus uit met producten (zoals veel bedrijven trouwens). Ze is als enige verantwoordelijk voor de fotografie van al die elementen, voltijds. Soms zijn het producten in studio, maar vaak zoekt ze ook mensen om het ding in kwestie eens uit te proberen op locatie. Misschien overromantiseer ik het (en haar) maar mij lijkt het alvast leuk je eigen planning te maken, creatief na te denken met al het nodige materiaal voor handen. Niemand die op je vingers kijkt, en dat binnen een leuke groep.
Ik ben erg tevreden met mijn job als fotoredacteur en ik zou het voor geen geld willen missen, zeker niet nu ik zou een leuk evenwicht heb gevonden met mijn andere activiteiten. Jaloers ben ik dus niet, maar dat gevoel ligt hoe dan ook niet in mijn aard. Toch bewijst Uli en haar job dat een carrière in de sector niet onmogelijk is. Niet alleen bekende fotografen vinden leuk werk binnen de fotografie.
Enkele weken geleden kreeg ik de vraag of ik een bongobon voor een fotosessie zou willen bespreken. Ik ben een grote fan van het concept, en sta (in tegenstelling tot veel andere fotografen) relatief graag zelf (af en toe) aan de andere kant van de camera. Het leek me dus een geweldig voorstel.
Al verschillende keer bladerde ik door het boekje, waarin alle fotografen zichzelf voorstellen, maar de keuze viel me zwaarder dan gedacht. Alles tussen Gent, Brussel en Antwerpen kwam in aanmerking, en ik veronderstelde dat dit geen probleem kon zijn. Maar al snel bleek dat de meeste deelnemende fotografen ver weg woonden, ver van het centrum van de stad en ver van het centrum van het land. Echt grote namen zaten er op het eerste zicht ook niet tussen, maar dat wil natuurlijk niets zeggen.
Iedere fotograaf kon zichzelf voorstellen door middel van drie foto’s. Op het eerste zicht zaten er wel een paar leuke beelden tussen, al zat er ook veel kitscherig werk tussen: baby met schaaltje op het hond, op een schapenvelletje, softfilters en sepiatinten. Ik selecteerde enkele fotografen en ging op zoek naar hun persoonlijke websites. Jammer genoeg vielen ook die vaak zwaar tegen: veel clichés, veel melige beelden en weinig creativiteit. Ok, het is geen gemakkelijk onderwerp. Kinderen, zwangere vrouwen en verliefde koppels zijn nu eenmaal een beetje melig. Toch verwachtte ik er meer van.
Wat mij, naast het fotografisch talent, nog meer tegenviel, was het aanbod: de bongobon betaalt de opname, één vergroting en met een beetje geluk nog enkele proofings. Slechts een fotograaf bood een cd met hoge resolutiefoto’s (maar hij was dan echt echt echt mijn genre niet). Nu begrijp ik waarom de bon slechts 80 euro kost. De kans is namelijk erg groot dat diegene die de bon krijgt later zelf nog betaalt voor enkele afdrukken. En de prijs van de nabestellingen staat nergens vermeld. Persoonlijk weet ik graag vooraf wat een product of dienst kost. Ik zou dus veel liever 100 euro betalen voor een uitgebreid resultaat.
Na lang zoeken nam ik vandaag contact met Rik en Trees Goossenaerts uit Merelbeke: ze wonen niet ver, ze hebben een sobere stijl en beloven een extra portfoliootje met proeven. Wat dat mag betekenen valt af te wachten. Ik kijk er alvast naar uit.
Bijna iedere fotograaf heeft ondertussen een site, en terecht. Ik kan me geen betere reclame voorstellen. Velen maken hem zelf, zoals ik destijds (ondertussen toch al vijf jaar geleden). Maar steeds meer collega’s, zeker onder de zelfstandigen, besteden hun site uit. Het moet goed zijn. Foto’s presenteren op het internet is helemaal anders dan voor een tentoonstelling of in een boek. Met veel interesse bekijk ik hun producties, al is het maar omdat ik heel binnenkort zelf niets nieuws zou willen (en moeten) brengen. Er zitten veel mooie dingen tussen, en toch is het mij niet duidelijk hoe de ideale fotografiesite er zou moeten uitzien. Enkele bedenkingen:
* Flashy: Veel fotosite worden in Flash gemaakt. Ondertussen kunnen de meeste computer dat aan, en het oogt vaak mooi en modern. Flashsites zorgen bovendien voor een natuurlijke copyrightbeveiliging. Toch zie ik twee grote nadelen: flashsites zijn arbeids- en dus tijdsintensief. Meestal veranderen ze te weinig. Een tweede nadeel is erg persoonlijk: ik kan simpelweg niet werken mat dat programma.
* Veel of heel veel foto’s: Hoe veel foto’s zou de ideale fotografiesite moeten bevatten? Heel veel, denk ik. Dat mensen zich zouden kunnen verliezen, de bomen door het bos niet meer zien, vind ik niet echt een probleem. Maar hoe breng je die structuur mooi en duidelijk in beeld? En moet er onder iedere foto een onderschrift staan? Soms vind ik dat wel handig, maar vaak storen die letters me visueel.
* Bestaat er zoiets als webfoto’s? Niet ieder foto is geschikt voor het internet. Vooral grote beelden die ruimte vragen, verliezen een deel van hun schoonheid op het internet. Omgekeerd is ook waar. Teaserbeeldjes, grafische foto’s werken vaak erg goed op een site. Moet een fotograaf zijn beelden op die manier herselecteren?
* Update: Mijn site staat al jaren stil. Binnenkort komt er hopelijk een nieuwe versie. Maar waarschijnlijk zal ik ook die site niet regelmatig (lees meer dan een keer per week) updaten. Ik ken geen enkele mooi, stijlvol programma dat zo snel te veranderen is. Jalbum komt in de buurt, maar daar loopt het dan mis met de indeling en onderschiften. Nieuws komt op mijn weblog, dat werkt handiger en sneller.
Nog?
Op het internet vind je alles, waarheid en dus ook onwaarheden. Toevallig botste ik op deze Engelse fotografiesite, vol tips. Ondanks de oerlelijke lay-out liet ik me toch verleiden. Echt handig is anders en ik ben het niet eens met alle stellingen? Toch vind ik het een boeiende pagina. Vergelijk het met cafépraat: soms grappig, vaak overdreven maar onderliggend heel interessant. Want ook uit onwaarheden kan je iets leren.
Belgiumdigital brengt een fotoboek uit. Leuk idee, al weet ik niet of alle foto’s mij zullen aanspreken. Een echte lijn zit er niet in de reeks. Het is een grote vergaarbak, en dat heeft veel voor- maar ook nadelen. Ik heb een beetje schrik van de eindeloze modellenfoto’s of technische perfecte en gephotoshopte landschappen. De lay-out van de onderstaande pagina overtuigd me niet helemaal. Ik hou nogal van sober en strak, zowel voor foto’s als voor de lay-out.
Ook bij de titel heb ik mijn bedenkingen. Book of Fame belooft een soort roem, iets waar veel fotografen (stiekem) van dromen. Ik betwijfel of hun naamsvermelding daar ook zal voor zorgen. Alleen fotografen hebben daar oog voor. De gewone lezer beperkt zich tot de plaatsje. Echt beroemd zullen de meeste deelnemers hier niet van worden, al is het een mooie stap in de goede richting.
En daarom alleen juich ik dergelijke initiatieven toe. Fotograferen heeft geen zin als het is om de beelden op te slaan op een computer. Kijken en bekeken worden, daar gaat het om. Belgium Digital én hun boek hebben dat goed begrepen.
Zelf heb ik ondertussen andere plannen. Maar misschien zegt het jullie iets?
Op 26 en 27 oktober nodigt Canon alle fotografie liefhebbers uit voor een gratis seminarie waarbij fotograaf Andy Earl door middel van live demonstraties en filmdocumentaires de bezoekers zal inspireren op gebied van fotografie. De sessies zijn toegankelijk voor geïnteresseerden van ieder niveau. Na ieder seminarie is het mogelijk om de Canon EOS producten te proberen in de ‘Touch & Try’ zone en advies te krijgen van specialisten.
Via via kreeg ik te horen dat Testaankoop verschillende online fotoboeken heeft uitgeprobeerd. Ik was bereid het artikel aan te kopen, maar zo werkt het niet. In tegenstelling tot de krant bestaat er bij Test Aankoop geen dag- of stuktarief. Een een abonnement nemen voor een artikel leek me net een stap te ver. Dus zocht ik het op het werk op. Ook Grain Pixel voelde verschillende sites aan de tand.De uitgebreide resultaten kan ik moeilijk volledig overpennen of kopiëren. Veel nieuws heb ik trouwens niet ontdekt. De vergelijkingen waren vaak een beetje twijfelachtig. Zo was het aanbod vaak erg verschillend. Het formaat en de kant van verschillende boeken was helemaal anders. Hoe vergelijk je appelen met peren? Zo hou ik persoonlijk niet van lederen covers of boeken met een uitsnede. Geef mij maar een foto op de kaft net als een echt fotoboek. De resultaten van veel sites interesseerden met dus op voorhand nauwelijks.
Ook met het formaat had ik het moeilijk. Een A4 formaat vind ik niet zo kunstig. Het doet me denken aan een schoolschriftje. Ook kleine boekjes interesseren me nauwelijks. Waarom zou je foto’s klein printen als het ook groot kan. Formaat doet iets. Ik (maar wie ben ik? ) ga voor vierkante boeken van 20 cm op 20 cm voor allerhande korte evenementen, zoals doopsels of geboortes. Op een uurtje heb ik meestal onvoldoende foto’s om grotere boeken vol te krijgen. Trouws en familiealbums zie ik het liefst in vierkante boeken van 30 op 30.
Met dergelijke eisen bleef er niets meer over van de tests. veel buitenlandse sites heeft Test aankoop dan ook niet gezocht. Voorlopig blijf ik dus bij mijn succesformules. (Nu vraagt iedereen zich natuurlijk af of ik mijn geheimen ga prijsgeven.) Photobuch.de vind ik nog steeds de beste. Jammer dat ze geen grote formaten drukken want dan zou ik (eindelijk) kunnen stoppen met zoeken. Mijn 30 op 30 fotoboeken bestel ik bij de Hema. Prijs kwaliteit ben ik tevreden, maar het kan altijd beter.
Andere tips zijn altijd welkom.
You are currently browsing the archives for the tip category.
 | Johan Dhaene op Snoecks |
 | annelissen op Topmodel |
 | Willem op Het recht om een eikel te… |
 | Freek op Diefstal |
 | Guy Kokken op Topmodel |
