Hip geluk

Ter gelegenheid van 20 jaar MuHKA wordt er tijdens de zomer van 2007 drie feesten ‘Art Makes You Happy’ georganiseerd en een kunstcompetitie ’All True Artists’ specifiek gericht naar jong en nieuw talent. Dit alles vormt een exclusief, origineel en synergetisch geheel voor een doelgroep die op zoek is naar hip, intelligent, stijlvol en comfortabel entertainment.

Met All True Artists wordt er voor een Belgische primeur gezorgd, nl. een “Online Only - Art Contest, specifiek gericht naar jong en nieuw talent. De wedstrijd loopt van 15 juni tot 14 september 2007 en bevat 5 categorieën, Space, 2D, Digit, Mode en Foto. Het wil een platform en verzamelplaats zijn voor jonge kunstenaars en zodanig een stimulerende werking realiseren door de expositie en competitie elementen. In deze technologische georiënteerde tijd zal het “Online Only”-aspect de kunstenaars dwingen hun werk te vatten in een digitale context. Het MuHKA werkt actief mee d.m.v. continue beoordelingsrondes der ingezonden werken door hun eigen programmator team. Een multidisciplinaire jury , bestaande uit o.a. Luc Tuymans, Dieter Roelstraete , Les Hommes , Carla Arocha & Stephane Schraenen , Martijn Vogelaers , Alex Salinas, … , vormt de ruggengraat van de wedstrijd. 

Om onduidelijke reden voelt de combinatie van hip, stijlvol, intelligent en kunstzinnig een beetje kunstmatig aan. Het straalt teveel zelfgenoegzaamheid en pretentie uit. Het idee is wel leuk maar niet echt nieuw. Ik ken wel meer online wedstrijden. Maar op die manier is het natuurlijk wel vrijblijvend, en de continue beoordeling spreekt me wel aan. Ik twijfel.

De uitslag

Zelf kon ik niet naar de prijsuitreiking gaan. Doorgaans vind dat plaats ’s avonds in Brussel. Maar dit jaar verhuisde de tentoonstelling naar het fotomuseum, waar de ambtenaren de receptie ook meteen verplaatsten naar de voormiddag. Ik hou wel van dergelijke recepties. Een leuke babbel en een glas wijn, meer moet dat niet zijn. Maar de timing en de locatie waren mij de moeite toch niet waard. 

Mijn chef ging wel, samen met onze nieuwe stagiair. We hebben flink op ons doos gekregen, lacht hij bij zijn aankomst op de redactie. Alle prijzen gingen naar fotografen van De Morgen. De concurrentie is groot maar tegelijkertijd ook erg luchtig. Persoonlijk gun ik het hen alvast. Van Fletteren is de top, daar twijfelt niemand aan. Ook de rest van de winnende foto’s vind ik best ok.

Alleen de categorie jongeren stoort me een beetje, en niet omdat mijn vriendinnetje Katrijn had moeten winnen. Mij gaat het vooral om de leeftijdsgrens. Hoe jong is jong? Dertig lijkt me alvast niet echt correct. Ik ben zelf 28 en voel me best nog jong maar zeker geen jongere meer. Ik werk al vijf jaar in vast dienstverband. Ik heb een man en twee kinderen. Mijn studententijd net zoals de bijhorende voordeeltarieven en -behandelingen liggen ver achter me. Waarom is dat hier dan niet zo?

Jimmy Kets

Deze vind ik persoonlijk de leukste foto. Het is een momentopname, en daar hou ik wel van. Bij dergelijke shoots bewijst een fotograaf dat hij zowel snel als goed kan werken. Bovendien val ik voor beelden met humor. Ze zijn namelijk zo moeilijk te vinden. 

Mijn vriendin Katrijn van Giel

Ik zeg het niet omdat ik haar zo leuk vind, als mens. Maar Katrijn is ook een echte kunstenares. Iedere foto is een geschenk, ook al is haar model hier niet echt fotogeniek.

Bart Vanderoeren

Het idee van de fotografen in beeld is wel leuk, maar niet echt heel vernieuwend.

Stephan van Fletteren

Hij is en blijft de beste

Morgen

Wie niet weet wat gedaan kan morgen naar de Nikon Persprijzen. Er bestaan teveel fotowedstrijden, lijkt me. Wie aan alles deelneemt zal vroeg of laat wel iets winnen. Ik hecht er dan ook niet zo veel waard aan. Maar dit is toch een van de betere.

De film van uw leven

Ik doe zelden mee aan fotowedstrijden. Vaak ontdek ik ze te laat, waardoor ik de tijd niet meer heb iets nieuw én goed in te sturen. Soms vallen de thema’s of de prijzen ook een beetje tegen. Veel instelling organiseren fotowedstrijden voor hun eigen gemak. Fotografie is nu eenmaal trendy, goedkoop en toegankelijk. 

Een fotoreeks over uw (lees mijn) leven, zo luidt de opdracht. Het is toevallig mijn favoriete onderwerp. Even twijfelde ik, maar besloot me toch even te informeren. De prijs interesseerde me minder omdat ik er niet echt voor op pad moet. Eeuwige roem lijkt me ook al leuk.

Maar in de jury zit ook Michiel Hendryckx, mijn collega. De man ken de meeste van mijn beelden en het herhalingseffect zou tegen me kunnen werken. Bovendien kan ik slecht tegen mijn verlies, zeker nu ik de beoordelaars ken. Ik twijfel…Zo groot is de prijzenpot nu ook weer niet. De winnaar krijg een digitaal reflextoestel. Hoera? Met wat denken ze dat de mensen hun beelden gaan maken?

PS: Lieve is wel erg goed bezig. Het bezoek meer dan waard.

Fotowedstrijd van de senaat

Vrijdag was het de uitreiking van de fotowedstrijd van de senaat. Mijn chef zat in de jury en vroeg me op het laatste moment of ik zin had mee te gaan naar de receptie. Natuurlijk zei ik meteen ja. Recepties zijn de ideale gelegenheid voor nieuwe ontmoetingen en een bijhorende gezellige babbel, ondanks de vaak langdurige speeches en dankwoordjes.

Onder de aanwezigen waren enkele van onze (bekroonde) freelancers, net als enkele fotografen van De Morgen. Veel contact hebben we niet, maar ik vind het altijd leuk met hen te verbroederen. Het feit dat ze voor de concurrentie werken, verandert niets aan mijn mening dat ze verdomd goede foto’s maken. Ook nu was dat het geval.

Onder de geselecteerde werken, zijn er toch een paar beelden die me het hele weekend hebben achtervolgd. De kwaliteit van de professionele fotografen was erg constant en correct: geen grote uitschieters maar stuk voor stuk leuke beelden. Enkel jammer dat de meeste gewoon hun archief ingedoken zijn, op zoek naar een mooie foto. Weinigen hebben echt de moeite gedaan zich aan het thema te houden, of speciaal iets voor de gelegenheid te maken. Dat is principieel jammer en een beetje oneerlijk, maar als fotoliefhebber geniet ik evenveel van oud werk. ee meer verbaasde en tegelijk ontgoochelde was de kwaliteit van de amateurs. Over het algemeen hecht ik weinig belang aan het onderscheid. Ik ken persoonlijk veel erg goede hobbyisten, en nog meer mate professionele fotografen. Maar deze keer was het verschil tussen de geselecteerde beelden wel erg groot. Natuurlijk zaten er enkele mooie exemplaren tussen. Toch stond ik versteld van het erg wisselvallige niveau. Hadden de witte raven het te druk?