Sociaal verlof

Toen Nina opgenomen werd, hebben zowel Bob als ik sociaal verlof genomen. Iedere werknemer heeft recht op tien onbetaalde zorgdagen per jaar. Het kost het bedrijf dus niets, behalve misschien de zoektocht naar vervanging. De Standaard (en dan vooral mijn rechtstreekse chef) was erg begripvol, waardoor ik zonder veel problemen de hele week in het ziekenhuis kon blijven. Wat een zege.

Grootouders kunnen wel een uurtje of twee inspringen, maar daarmee krijg je de dag niet gevuld. De combinatie werken en inslapen zou, voor mij alvast, moordend geweest zijn. En mijn dochter hier achterlaten is geen optie.

Als zelfstandige is deze situatie veel minder eenvoudiger. Enerzijds kies ik mijn werkuren hier deels zelf. De meeste opdrachten heb ik dus een beetje opgeschoven. Maar na tien dagen ziekenhuis, beseft ik ook dat mijn klanten niet gaan blijven wachten. Dan zoeken ze gewoon iemand anders, en dat is ook logisch. Als mijn bakker sluit, voor welke reden dan ook, zoek ik ook een alternatief.

Deze week moest ik dus noodgedwongen opnieuw in gang schieten, ziekenhuis of niet. Voor de korte opdrachten zocht ik vervanging in het ziekenhuis. En voor verwerking installeerde ik mijn laptop in het ziekenhuis. Natuurlijk gaat dat niet even snel als thuis, maar beter iets dan niets.

In het begin leek het me een hele opgave, werken in het ziekenhuis. Uiteindelijk vind ik het best aangenaam. Niets doen is mijn grootste kwelling. Achter mijn computer gaat de tijd gaat sneller voorbij. Alleen jammer dat er hier geen internetaansluiting is. Anders kregen ze me hier gewoon niet meer weg.