Gesloten ogen

Ogen zijn buitengewoon belangrijk op foto’s. Gesloten ogen kunnen mooi zijn, indien gewenst. De intimiteit ervan verrast maar het wordt snel een effect dat gaat vervelen. Ik heb de voorbije dagen vooral gezwoegd op het vermijden van ongewenste gesloten ogen.Sommige mensen knipperen duidelijk meer dan andere. Zou deze ergerlijk tic erfelijk zijn? Zou het van de zenuwen zijn? Kinderen hebben toch minder last van knipperende ogen, maar dat zou ook kunnen betekenen dat knipperen een teken van ouderdom en/of vermoeidheid is.

Belangrijker vind ik de vraag of mensen iets kunnen doen aan hun knipperende ogen. Zelfzekerheid kan je leren, vermoeidheid kan je wegslapen. Persoonlijk kan ik me ook niet voorstellen dat je je ogen niet even kan openhouden al was het maar voor de foto.

Toch heb ik het gevoel de meeste knipperaars zich nauwelijks bewust zijn van het probleem, zeker niet op het moment van de foto. Later, bij het bekijken van hun familiefoto zullen zich het onvermijdelijk (dat hoop ik voor hen) waarschijnlijk al gezien hebben.

Als fotograaf durf ik er nooit iets over te zeggen. Het klinkt zo confronterend, zeker omdat ik nog steeds niet zeker ben of ze er al dan niet iets aan kunnen doen. De enige oplossing is wachten en veel beelden maken. 

Miss België?

Ik ben geen kenner noch fan van missverkiezingen. Natuurlijk zijn het allemaal erg mooie meisjes. En toch heb ik de indruk dat het hele gedoe een beetje vals is. Het mooiste meisje, in mijn ogen dan, wint zelden. Misschien heb ik gewoon een vreemde smaak.

Of misschien draait het toch meer om marketing en politiek dan om schoonheid. Lang haar heeft meer kans dan kort, tweetaligheid is buitengewoon belangrijk en een perfecte evenwicht tussen open (maar zeker niet te), bescheiden (maar dan ook niet verlegen) en stijlvol (lees conservatief).

Vorige week mocht ik een van de kandidates fotograferen, in het sportoutfit van het bedrijf dat haar sponsort. Ik moet toegeven dat het een mooi, vlot en sympathiek meisje leek. Geen slecht woord dus over haar, integendeel. In vergelijking met de meeste meisjes van haar leeftijd was ze bovendien erg zelfzeker voor de camera, en dat ervaar ik als een voordeel. Poseren is duidelijk iets dat je kan leren.

Wie haalt haar uit de lijst? 

Moeilijke opdracht

Bedrijfsportretten vind ik meestal ergerlijk moeilijk. De klant wil moderne, leuke, originele én flatterende foto’s zonder dat het veel geld mag kosten. De geportretteerden hebben nog meer stress dan thuis, en veel tijd om het ijs te breken is er nooit. Iedereen is bovendien veel te sjiek gekleed, wat contrasteert met het concept origineel en leuk.

We willen alle collega’s in een zitzak fotograferen. Het klonk een leuk idee, en ik heb er dan ook niet verder over nagedacht. Maar bij de eerste collega besefte ik meteen hoe moeilijk we het onszelf gemaakt hadden. Opgeven is op dat moment geen optie. Integendeel: ik wou het graag beter dan goed doen.

In zo een zak zitten is niet zo eenvoudig als het lijkt, vooral als het ook elegant zijn. Hangen is voor de meeste mensen met een gewone BMI nu eenmaal niet zo flatterend. Het duurde dus vaak even voor we een mooie houding gevonden hadden. Ook het klein viel mij een beetje tegen, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. 

En dan was er nog het licht. Doordat mensen de zitzak steeds verplaatsten, had ik in theorie iedere keer opnieuw het licht moeten meten (zeker omdat ik werkte met een nogal doorwegend hoofdlicht aan een kant). Maar daar was er natuurlijk geen tijd voor.

Na een halve dag was ik bek af, en niet helemaal overtuigd van mezelf. En dat laatste is misschien wat ik het meest vermoeiend vind aan dergelijk opdrachten.

Partyfoto’s

Vroeger, toen ik voor mijn eigen plezier nog wekelijks allerlei clubs en feestjes afdweilde, vroegen ze me meer voor dergelijke opdrachten. Ondertussen heb ik het feestgehalte een beetje geruild voor een receptiesfeer. Leuke, sfeervolle receptiefoto’s maken is moeilijk.

Etende, pratende of beschonken mensen zijn niet fotogeniek. Bovendien zit het licht vaak slecht, heel slecht. Flitsen wordt vaak onvermijdelijk. Met een lange sluitertijd krijg je een speciaal effect, waar ik wel van hou.

Topmodel

Maandagavond volgt Bob avondschool. De avond verloopt altijd op dezelfde manier: Om zes uur eten we samen. Dan haast Bob zich weg, zoals steeds te laat. Ik ruim op, stop d e kinderen in bed en kruip achter mijn computer. In de achtergrond speelt de televisie. En zo ontdekte ik het programma Topmodel op kanaal twee. Het concept interesseerde me nauwelijks, maar als achtergrond vind ik reality altijd goed.

Het programma bleek boeiender dan verwacht, ook al heb absoluut geen ambitie in als model. Maar als fotograaf vond ik, voor de eerste afleveringen, bijzonder interessant. Marc Lagrange en Guy Kokken zijn grote namen. Ze aan het werk zien, vond ik verrijkend al kreeg de kijker zelden een eerlijk beeld van de fotoshoot. Zo lag de mascara er een beetje te dik op tijdens de zogenaamde out-of-bed-shoot.

Maar wat mij meer stoorde was de pretentie en hardheid ten aanzien van de meisjes. Dat is zo in de sector, beweren ze. Ik heb niet zo veel ervaring met modellen- en reclamefotografie maar op geen enkele shoot heb ik klanten en/of fotografen zo arrogant, denigrerend en grof horen doen. Nooit. Tegen uw model zeggen dat haar houding ‘hoers’ is werkt contraproductief. Bovendien leggen ze de verantwoordelijkheid voor een goede of slecht foto helemaal bij het model, en nauwelijks bij de fotograaf die na 10 meisjes misschien zijn inspiratie een beetje verliest.

Wat vond ik dan wel goed, lees interessant? Topmodel bewijst (voor het grote publiek) dat een topmodel niet per definitie een echt mooi meisje is. Schoonheid is niet gelijk aan fotogenie, integendeel. Daarom zou ik ook voor Ine gegaan zijn, als winnares, en niet voor Hanne. Maar laten we eerlijk zijn: de drie finalisten hebben hoe dan ook gewonnen. Hun intrede in de sector is hoe dan ook gemaakt.

Dexia-persprijzen

Ze zijn er weer, de dexia persprijzen. In de sector worden ze als bijzonder belangrijk gezien. Zelf doe ik er niet aan mee, alleen al omdat ik zelden hard nieuws fotografeer. En net als bij Worldpress is het thema minstens even belangrijk als de kwaliteit van het werk. Met dit bericht wil ik vooral Artur en Tim aanmoedigen om mee te doen. Succes.

Facebook

Soms ben ik relatief snel mee met nieuwe trends en ontwikkelingen. Soms ook niet. Toen ik mijn eerste facebook-uitnodiging ontving, was ik absoluut niet van plan me in te schrijven. Mijn jaren van RDV, ICQ en MSN zijn afgelopen, en ik had weinig zin daar verandering in te brengen. Niet dat ik slechte ervaringen heb met datingssites, integendeel. Ondertussen heb ik weinig behoefte aan dertig nieuwe virtuele contacten. Liever een avond gezellig met een vriend en een lekker glas (of fles) wijn dan een chatten met een bende vreemden.

Maar de druk werd me te groot. Overal las ik berichten over facebook, en over collectieven en netwerken. Het lijkt alsof de hele wereld behalve ik op Facebook zit. Dus capituleer ik. Alleen dommeriken veranderen nooit van gedacht.

Join me :-)

Sinterklaasfonds

Gehandicapten zijn fotogeniek, of dat lijken veel studerende fotografen toch te denken. Het onderwerp komt alvast erg regelmatig terug. De foto’s grijpen aan zonder dat de kijker zich er ongemakkelijk bij voelt.

In bewegend beeld vind ik dat evenwicht veel moeilijker. Video’s verdoezelen en esthetiserend minder, denk ik. Hetzelfde fenomeen valt me ook altijd op tijdens huwelijksreportages. Foto’s en video beconcurreren elkaar minder dan verwacht. Ze geven gewoon een ander beeld van een werkelijkheid.

Moeilijke omstandigheden

Het is winter. Het regent, de zon mijdt ons en iedereen kruipt binnen. Toch willen ze foto’s, ook van mij. Of ik niet even wat leuke sfeerbeelden zou kunnen maken op een verjaardagsfeestje?  

Het klonk leuk én eenvoudig, maar niets was minder waar. Bij het binnenkomen viel het me meten op hoe donker het was in de woonkamer. Behalve van het beetje sfeerlicht was er nauwelijks verlichting aanwezig.  De kinderen huppelden vrolijk door het huis. Donker weertje he, glimlachte de vader. Ik knikte, maar voelde meteen dat dit mijn probleem zou worden, niet dat van hen noch van de kinderen.

Wat zou ik doen? Het koppel wou graag ‘mooi’ en vooral ’sfeervolle’ foto’s. Stilzwijgend willen ze meestal ook veel. ‘Als we het zelf doen is het altijd zo uitgeflitst’, zei hij. Ik keek naar de foto’s aan de muur en zag veel leuke maar weinig goede foto’s in technisch opzicht. Ik wou het graag goed doen, maar wist niet meteen hoe.

Als fotograaf heb je op zo een moment twee keuzes: of je gebruikt de betere flits, maakt veel leuke foto’s maar boet onvermijdelijk toch een beetje sfeer in. Of je besluit op een mega groot diafragma veel (lees heel vel) foto’s te maken voor enkele heel mooie én sfeervolle beelden.

Die ochtend koos ik voor het tweede scenario. Later die dag gebruikte ik mijn flitst tijdens het sinterklaasfeest van mijn schoonzus. Beide hebben hun voordelen en nadelen. Moeilijk.

Onderstaande foto’s komen alvast uit het eerste deel.

Feesten met BV’s

Vrijdag waren Bob en ik uitgenodigd op een ‘winterfeest’, georganiseerd door vrienden van vrienden. Ik had gedacht dat de vrienden er ook zouden zijn maar toen dat bleek niet zo te zijn, vond ik het flauw daarom nog af te haken.

Drie vriendinnen maken wilde plannen tijdens een even wild feestje. Er worden te weinig leuke feestje geven, vonden ze. Als dertiger leer je bovendien weinig nieuwe mensen kennen. Dancings werken niet, trouwfeesten wel maar het gebruik wordt (om financiële redenen) steeds minder populair. Zouden we niet zelf iets organiseren? Laten we onze vrienden mixen tijdens een fake trouwfeesten waar iedereen voor zichzelf betaald.

Een concept, een locatie en veel vrijwilligers, meer was er niet nodig voor een leuk feestje. Jammer dat het in Mechelen was, vonden Bob en ik. Dar is toch een dik uur rijden en met de feesten voor de deur had ik toch een beetje schrik voor controles. Moeilijk, en toch heb ik me (terecht) laten verleiden.

We zaten aan tafel met onbekende maar leuke mensen. Na het hoofdgerecht werden we plots herschikt. Het klinkt erg ingewikkeld en gekunsteld maar het concept werkte. De sfeer zat er goed in.

Tijdens het dessert zag ik plots Murielle Scherre, het meisje van la fille ‘O. Ze zag er stoer en tegelijk erg gewoon en zelfs kwetsbaar uit. Tijdens het dansen zag ik Bob praten met Wouter Van Belinghen, de zwarte schepen van Sint Niklaas. Hij bleek nog toffer en echter dan ik hem mij voorstelde.

Maken bv’s een feestje hip? Niet noodzakelijk, vind ik. Meestal laten bekende mensen mij relatief koud. Eerlijk is eerlijk: roem en bekendheid erotiseert. Maar in dit geval bleef ik redelijk kalm onder hun aanwezigheid, zonder me beter te voelen.

Hun aanwezigheid zegt wel iets over de grote van ons landje. Iedereen kent iedereen, enkele tussenpersonen in acht genomen